Dat er niemand is betekent niet dat leven een dooie boel is. Integendeel, afwezigheid van aanwezigheid heeft een natuurlijke dynamiek.
Het is levendig en full of juice. Lust for life is inherent in het lichaam. Levenskracht stroomt als een wilde rivier. Leven is onmiddellijk als 'ik ben' verdampt is. Dat is ook zo als 'ik ben' schijnbaar aanwezig is. Het verschil is dat er dan een perspectief is, een vernauwing die er voor zorgt dat het avontuur op een laag pitje gaat. Leven is dan vlak en behoudend en begrensd en vol drama. Maar ook dat is gewoon wat gebeurt. De niet-dramatische kwaliteit van leven zonder centrale ervaarder manifesteert zich zonder moeite. Alle remmen zijn los. Het is amoreel. Zonder geweten. Het galoppeert als een veulen in de wei. Pijn is dan pijn voor niemand. Net als lust. Er is geen eigenaar van wat dan ook. Die armte van geest is ananda, bliss.
Wouter van Oord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten