Zijn is Liefde. Dat is de bottom line. Maar niet vanuit een persoonlijk standpunt. Voor 'ik ben' is Zijn niet genoeg. Het is nooit vervullend.
De compassie van de goede herders is dan ook gericht op de angel van de pijn en die te verwijderen door te verwijzen naar de onpersoonlijke optie. De transcendentie van het kleine zelf en de realisatie van het grote Zelf. Dat grote Zelf is door Ramana Maharshi Liefde genoemd. Het eindststation. The great arrival.
In wat Bevrijding wordt genoemd stopt het lijden en is er een volmondig 'Ja zeggen tegen het leven'. Door niemand. De schijnbare zoeker is opgegaan in rook. Die zoeker was ook liefde.
Eenheid verschijnend als zoeken, als wat IS.
Er is niets ander dan Dat. Er was nooit een persoonlijk leven. Bevrijding is overgave. Maar niet 'jouw' overgave. Bevrijding is de dood. Wat overblijft is wat schijnbaar gebeurt. Dat is altijd reeds het geval. Tijdloos. Zelfloos. Alan Watts verwoorde dit schitterend in een Haiku.
"This is all there is.
The path ends
among the parsley!"
"Dit is alles wat er is. Het pad eindigt tussen de peterselie!"
(wordt vervolgd).
Wouter van Oord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten