Continue zelfmeditatie, Schiermonnikoog, 1 juli 2003, Douwe Tiemersma

Verschenen in Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 117

zie ook de website advaitacentrum

voor teksten van Douwe en audio opnamen

Continue zelfmeditatie

Schiermonnikoog, 1 juli 2003

Douwe Tiemersma: Het is goed om eens de balans op te maken. Iedereen heeft allerlei zijnservaringen van onbeperkt zelf-zijn gehad. Stel eens heel duidelijk vast wat je daarbij werkelijk hebt geleerd en wat daarvan de waarde is. Dat leren betreft geen informatie, het betreft een wezenlijke herkenning, een heel duidelijke ervaring van Zelf-zijn. Je kunt dit vaststellen, heel helder onder ogen zien. Je weet dan zonder vaagheid wat je eigen aard is. Dan vergeet je het niet meer. Daarom is die innerlijke helderheid zo nodig. Dat je zo helder mogelijk vaststelt: ‘dit is het’. Als het vage ervaringen blijven of zelfs vage ervaringen van een ik-persoon, dan blijven het flitsen en piekervaringen die even opkomen en dan weer weg zijn. Het belangrijkste heb je dan niet geleerd. Dat krijg je pas als je dat werkelijk intern in de eerste persoon vaststelt: dit is het en niemand kan me iets anders wijsmaken. Dan is alle twijfel weg, dan is het duidelijk: dit is het.

Keer, zodra het denken opkomt, ook bij het stellen van vragen, direct weer terug tot je echte kennis. Dan zie je het betrekkelijke van die vragen. Dus je eigen zijnservaring, dat is het belangrijkste wat je hebt. Het is ook het enige wat je hebt. Al het andere is betrekkelijk. Het kan wegvallen. Het kan verschuiven, zodat het niet meer werkt. En dat vindt op steeds diepere niveaus plaats. Al die dingen waarin je eerst een zeker vertrouwen had, blijken in hun zekerheid een illusie te zijn. Het enige wat niet een illusie is, is de zuivere zijnservaring van jezelf. Die blijft ondanks alle verschijnselen die er zijn. Basale verschijnselen als verticaal, voor en achter, boven en beneden kunnen veranderen: jij hebt geen poot om op te staan. Het enige wat blijft is die oorspronkelijke helderheid, je eigen bewuste Zijn. Dat ben jij. En dat kun je zelf intern herkennen. Je weet wat het is, wanneer je het eens bewust hebt meegemaakt. Onbewust maak je dat voortdurend mee, maar word je dit maar bewust: dit is het. Dan blijft het ook bewust aanwezig. Nogmaals, niemand kan je dan iets anders wijsmaken, bijvoorbeeld: jij bent die en die, jij bent toen geboren, hebt die eigenschappen. Illusies worden duidelijk vanaf een hoger niveau. Vanaf het hogere niveau kijk je terug en je ziet dat je eerst met illusies bezig was. Er wordt licht bij gehaald en je ziet dat de slang maar een touw is. In de eigen ervaring wordt alles duidelijk. Dat is het enige wat je hebt. Al het andere is aangeleerde kennis en je ziet dat die geen hout snijdt. Die kennis is niet bestand tegen andere condities. Het enige wat blijft is, steeds weer opnieuw, die helderheid van Zelf-zijn. Dat blijft bestaan, ook wanneer er verschijnsellen zijn. Voordat er verschijnselen waren, was je er zelf al. Je ervoer en was een toestand van Zelf-zijn. Vanuit die helderheid herken je al die patronen in je die later kwamen. Hoe zuiverder het bewustzijn is, des te dieper zie je die subtiele patronen, die structuren waarvan je niet vermoedde dat die in je zaten en zaken waarvan je dacht dat je ze allang kwijt was. In een grove vorm waren ze er niet (meer), maar je ziet ze nu spelen op heel subtiel niveau. Daarbij gaat het om heel subtiele vormen: de manier waarop je kijkt, de manier waarop je loopt, de innerlijke subtiele gevoelens. Heel subtiele dingen blijken een rol spelen in je leven, in je gedrag. Omdat ze zo subtiel zijn, heb je een grote helderheid nodig om ze duidelijk te krijgen. In die helderheid wordt alles helder, en komt alles op wat nog niet helder is. Teruggaande naar jezelf, steeds meer terug naar je bron, komt steeds meer in het vizier. Dat geldt ook voor de energieën. Je ziet duidelijk de energieën stromen in je lichamelijke sfeer en in het grotere geheel van de kosmos. Je ziet al die energetische patronen. Wanneer er gerammeld wordt aan die patronen, zoals we dat met oefeningen hebben gedaan, blijken ze ineens los te komen. Dan komt er een vrijheid ten opzichte van de energieën. Dat geldt op elk niveau, ook op het niveau van het hart. Wanneer het daar een beetje openkomt, gaat het daar ook stromen. Een verschil tussen binnen en buiten is er niet meer. Er is geen scheiding tussen beide. Alles wat buiten is, is binnen. Alles wat binnen is, is buiten. Je ervaart het, die verschijnselen zijn duidelijk. Patronen zijn er ook op het mentale niveau. Al die mentale beelden, al het denken, steeds weer in bepaalde patronen. De geest kan niet anders dan in patronen denken: dit is dit en dat is dat. En dit kan niet dat zijn. Een patroon is de steeds weer terugkerende vorm van tegenstellingen, de vorm van hokjes waarin alles gestopt moet worden. Je ziet dat dat vaste patronen zijn. Juist wanneer je dat ziet in het grotere geheel, kunnen die patronen verdwijnen, de scheidingen verdwijnen. Het denken wordt zelfs vloeiend. Als je nog iets hoger zit, kom je op het niveau van het inzicht. Je herkent de dingen in hun grotere verbanden. Omdat alles met alles heeft te maken verdwijnen er steeds meer patronen. Het zien wordt steeds meer een direct spiegelen, een direct vaststellen. Dat gaat door tot op kosmisch niveau.

Een tussenfase is het niveau van de getuige. Het is een kosmisch standpunt, maar als je verder teruggaat naar jezelf, zie je dat ook dit relatief is. Dan heb je het standpunt van het bewustzijn losgelaten en is er een universeel bewust-zijn waarvan je niet meer kunt zeggen dat er een standpunt is. Dan is er ook geen verschil meer tussen het waarnemen en het waargenomene. Er is alleen een intern weten van ‘ik ben’. Ik ben Bewust-zijn, Geluk-zijn. Dat ‘ik ben’ is de bron van alles, want het kan heel gemakkelijk in een trechter schieten zodat het weer in het lichaam zit in de vorm van ‘ego’, waar tegenover de wereld staat. Maar het omgekeerde kan ook plaatsvinden. Als je terugkeert naar jezelf, steeds verder inkeert, laat je alle condities los. Zelfs het kosmische ‘ik ben’ lost op. Dan is er helemaal niets meer te zeggen.

Het belangrijkste is dus bij je hoogste besef van Zelf-zijn te blijven, bij je hoogste of diepste zijnservaring van Zelf-zijn. Ook al is dit Zelf-zijn nog niet helemaal gerealiseerd, er is toch een intuïtief besef van. Daarbij kun je blijven, continu. Dan is er een voortdurende zelfmeditatie. Dat laten gebeuren, is het belangrijkste: via je besef zo open mogelijk blijven voor je eigen zijn. Bij deze oriëntatie gaat dat besef sterker worden en manifesteert zich die zijnservaring sterker om ten slotte een blijvend-bewuste Zijnservaring te worden. ‘Dit is het’ is dan de volledige realisatie. We zijn op allerlei manieren bezig geweest, maar dit is de kern. Juist in zo’n week is het mogelijk om allerlei aanloopjes te nemen naar een duidelijke herkenning van wat je zelf eigenlijk bent. Een belangrijke stap is dus dat je loskomt van het standpunt in je lichaam. Dat er werkelijk een verdere bewustwording komt van je eigen standpunt als de stille getuige. Dat betekent letterlijk dat je niet meer in je lichaam zit, dat je vanuit dat standpunt van de getuige je lichaam kunt waarnemen als verschijnsel, compleet met alle functies, met allerlei gevoelens, met allerlei energetische processen. Dan komt dat ik los. Ook al zijn er ego-elementen meegenomen naar de getuige, die zijn veel minder sterk dan die van het ego in het lichaam. Het proces van oplossen gaat op die manier verder. Je ziet het functioneren van het ego en je kunt dit ontspannen. Je wordt je bewust van de ruimte die eromheen zit. Je ervaart je bewust als getuige. Van daaruit blijkt de wereld heel betrekkelijk te zijn. Je stelt het zelf vast. Dat geldt ook voor de getuige zelf. Die lost in het kosmische bewuste zijn op. Dan weet je: Dit is het

 

                                  ***

 

https://www.instagram.com/douwetiemersma_nondualiteit/

 

Boeken van Douwe

Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen.

Read more

No separate self, Conscious Being

One assumption I encounter quite often is that recognizing no separate self should somehow change the ordinary functioning of life.

A person hears:

"There is no separate self."

Then another conclusion quickly appears.

"Therefore there should be no anger."

"There should be no hurt."

"There should be no reactions."

"There should be no discussions."

According to what?

How does the absence of a separate self suddenly become the absence of functioning?

That seems to add something that was never part of the original observation.

An insult appears.

A reaction appears.

A response appears.

The absence of a separate controller does not automatically remove the appearance of a response.

The absence of a thinker does not remove thoughts.

The absence of a feeler does not remove feelings.

The absence of a chooser does not remove what is called choice.

Functioning continues.

Again and again the same movement seems to occur.

Something is observed.

Then a philosophy is built upon the observation.

No self becomes no emotion.

No self becomes no response.

No self becomes no discussion

really.....

Why?

An insult may still be followed by anger.

Or laughter.

Or indifference.

Or sadness.

Or confusion.

The reaction appears.

What remains difficult to find is the separate owner of the reaction.

Those are not the same claim.

The same confusion appears around communication.

Some imagine that if there is no separate self, there would be no point in speaking.

No point in writing.

No point in questioning.

Yet that conclusion itself arrives as speech.

As writing.

As questioning.

😂

Words affect words.

Ideas affect ideas.

Events affect events.

A conversation changes a belief.

A book changes a perspective.

A sentence changes a life.

Whether there is a separate controller behind those movements is a different question altogether.

Again and again, the absence of a separate self is transformed into a new philosophy about how life ought to function.

A new ideal.

A new spiritual personality.

A new expectation.

But where did that expectation come from?

The original observation seems remarkably modest.

A separate self cannot be found.

A separate manager cannot be found.

A separate owner cannot be found.

Life continues

Conversations continue.

Arguments continue.

Preferences continue.

Reactions continue.

Coffee continues.

Tea continues.

Facebook comments continue.

😂

The functioning is obvious.

The separate entity supposedly standing behind the functioning remains remarkably absence

Perhaps that is all that was ever being pointed toward.

Everything added afterward may simply be another conclusion.

And there we go again

The Promise (Conscious Being)

The Promise

There seems to be a fascination with promises

Not just any promise.

A promise of arrival.

A promise of completion.

A promise of freedom.

The more clearly the destination is defined, the more attractive it often becomes.

Peace.

Awakening.

Enlightenment.

Liberation.

The end of suffering.

finding "your" true self 

A result is offered.

A future is imagined.

A path appears.

Soon there is someone who may arrive.

Someone who may attain.

Someone who may finally become what they are not yet.

This is not a criticism.

The promise appears.

The attraction appears.

The longing appears.

Like any other appearance.

The question is different.

Why do promises seem to carry such weight?

Perhaps because a promise does something.

It organizes the future.

It gives direction.

It gives meaning.

It gives hope.

A vague promise attracts.

A precise promise often attracts even more.

The clearer the destination, the easier it becomes to imagine oneself there.

Again and again the same movement appears.

A future is described.

Then a self is imagined moving toward it.

The destination and the traveler seem to arrive together.

Yet every promise is also a description.

Every destination is a description.

Every end state is a description.

This does not make them false.

The question remains What exactly is being promised?

And to whom?

Sometimes the promise is wrapped in beautiful language.

Poetic language.

Mystical language.

Language capable of inducing wonder, longing, and certainty.

The words may be different.

The movement often feels familiar.

There is something missing.

There is somewhere else to arrive.

There is something to attain.

Then another description appears:

"There is only what is happening."

A new ground.

A new resting place.

A new slogan.

Soon it too may be repeated.

Quoted.

Defended.

Believed.

Until another sentence appears.

Then another.

Then another.

Again and again the same movement.

A description appears.

A certainty gathers around it.

Then the certainty fades.

Another description appears.

Perhaps this is why no sentence seems able to hold its position for very long.

Not because it is wrong.

Not because it is right.

But because the next sentence is already arriving.

The next explanation.

The next promise.

The next ground.

As long as there is a functioning body, there seem to be thoughts, tendencies, preferences, longings, aversions, interests, and the absence of interests.

All appearing.

All disappearing.

None announcing themselves as the final word.

Perhaps that is what makes the search for the final description so fascinating.

The sentence arrives.

The sentence feels complete.

Then another sentence arrives.

Tao Te Tjing, tekst 18, waarachtigheid (uit www.tekensvanleven.nl)

Tao Te Tjing, tekst 18

Waarachtigheid.

Zodra de Tao wordt verlaten, ontstaan waarden als

welwillendheid en rechtvaardigheid.

Als wijsheid en intelligentie in beeld komen,

begint het grote uiterlijke vertoon.

Als de familierelaties verstoord zijn en er geen vrede is,

dan bloeit de liefde voor ouders en kinderen op.

Als het land in de war is en in chaos

dan ontstaan toegewijde dienaren.

Toelichting bij Tao tekst 18

Wat is er mis met rechtvaardigheid?

En met wijsheid of intelligentie?

Pas toen ik de toelichting van Jaap Voigt las, kreeg ik er vat op.

(Lao Zi, Dao De Jing, ISBN 90 215 3789 3)

Tekst 18 ageert tegen schijnwaarden en schijnheiligheid.

De natuur, het Tao, staat haaks op de wereld van regels en normen.

Taoïsme versus Confucianisme.

Spontaan aardig zijn is iets anders dan beleefd zijn.

Regels zijn nodig als het mensen ontbreekt aan natuurlijk besef

van normen en waarden.

In de natuur zijn geen andere regels (nodig),

dan de natuurlijke regels.

Het motto 'leef vanuit je hart', spontaan en natuurlijk,

daarvoor hoef je niet wijs te zijn, of rechtvaardig.

Toen een roofvogel op de merels in de tuin dook,

rende ik spontaan naar buiten. Deze merels leefden hierdoor langer,

maar elders sneuvelde een prooi. De roofvogel wil toch eten.

Het gaat om betrokkenheid.

Niet om ambtenarij, neerbuigend gedrag (welwillendheid)

of slimme zetten. Regels leiden tot meer regels.

Totdat de boel krakend vast loopt.

De Tao biedt in bescheidenheid ruimte aan alles.

In deze tekst staat ook het belangrijke teken Tz'u,

dat mededogen of diepe liefde (van de moeder voor haar kind) betekent.

Dit Tzú wordt als een centrale Taoïstische deugd beschouw

To me, a mind which has no struggle of duality, is the really religious mind, J. Krishnamurti

To me, a mind which has no struggle of duality, is the really religious mind - not the mind which is struggling to conquer anger, not the mind, that is struggling to become non-violent; such a mind is only living in the struggle of the opposite.

 It is only the true religious mind that has not the conflict of the opposite; such a mind never knows frustration; such a mind does not struggle to become something, it is what it is. In understanding what it actually is, the mind is no longer putting roots in memory.

Please just listen to this; it does not matter whether it is false or true, but find out for yourself. A mind that has continuity in memory will always be frustrated, will always be struggling to be something. 

The becoming is the taking root - in an idea, in a person, in an object. Once the mind has taken root, then the problem arises: `How is it to free itself?' 

The freeing of itself becomes then the opposite; and the struggle then is `How to free oneself?' 

But if one sees, understands, is aware of the truth of how the mind is always taking root in every experience, in every reaction, then, in that awareness, there is no choice, there is no condemnation, therefore no creation of the opposite, and therefore there is no struggle. 

Then the mind has no root but it is living, it has no continuity but is in a state of being in which time is not. I think, it is important to understand this not merely verbally or intellectually, but actually to see how the mind is creating the struggle and the dual process. J. Krishnamurti

Jeff Foster: DE VALKUIL VAN NON-DUALITEIT

Non-dualiteit leert je dat het afgescheiden zelf niet echt bestaat. In eerste instantie is dat een overweldigend besef. Het voelt als de diepste waarheid die je ooit bent tegengekomen. Wanneer die non-duale waarheid zo helder, zo mooi, zo poëtisch wordt verwoord, kan het lijken alsof er niets meer te doen valt, nergens anders meer te zoeken is. Je hebt de ultieme werkelijkheid gevonden. Er is geen individuele doener. Niemand hier. Alleen bewustzijn dat zich bewust is van zichzelf. Het kan erg verslavend worden.

Maar non-dualiteit kan je leven vernietigen als je het verkeerd begrijpt. ‘Geen zelf’ kan gaan betekenen: geen behoeften, geen verlangen, geen verantwoordelijkheid. Niemand die zich hoeft te laten zien, zich hoeft te committeren, kwetsbaar hoeft te zijn, verantwoordelijkheid hoeft te nemen of het harde werk van genezing hoeft te doen. Het wordt het perfecte recept voor vermijding. Om onze menselijkheid te omzeilen terwijl we doen alsof we die hebben overstegen. We weten nu dat trauma in het lichaam leeft, onder het niveau van bewustzijn. Je kunt je niet “als getuige” uit wonden bevrijden die zijn gevormd voordat je taal had. Geen enkele satsang kan het bereiken. Geen enkele erkenning van puur zijn kan het raken. De wond zit daar gewoon. Ongenezen. Etend, terwijl we praten over “bewustzijn”.

En dan de schandalen. Leraar na leraar na leraar. Slapen met studenten, bedrog van echtgenoten, misbruik, machtsspelletjes, doofpotaffaires. Dit is wat er gebeurt wanneer non-duale ‘helderheid’ wordt losgekoppeld van de rommelige, ongemakkelijke realiteit van het mens-zijn. Wanneer alles wordt gereduceerd tot bewustzijn, en de onvolmaakte mens in feite terzijde wordt geschoven. Geen zelf. Geen verantwoordelijkheid. Niemand die zich er iets van aantrekt wie er gekwetst wordt.

Het zenuwstelsel geneest niet in ‘satsang’. Het geneest in relaties, in toewijding, in diepe kwetsbaarheid, door er voor je dierbaren te zijn wanneer elk deel van je weg wil lopen. Door de waarheid te spreken. Wanneer non-dualiteit een vaststaand standpunt wordt, een definitief antwoord, een reeks ideeën om je aan vast te klampen, houdt het op levend te zijn. Het wordt een dogma, een manier om het leven eigenlijk te vermijden. Een manier om je aan je verantwoordelijkheid te onttrekken terwijl je beweert er boven te staan. Een manier om het menselijke te weigeren terwijl je spreekt in de ongerepte taal van het absolute. Ik voel me zo opgelucht dat ik afstand heb genomen van het kader van non-dualiteit. Door de realisaties te behouden maar de sekte achter me te laten, vond ik een vrijheid, vreugde en levendigheid die ik al die tijd had gemist.

Jeff Foster bekent!

Jeff Foster: Ik moet iets bekennen.

Jarenlang stond ik op podia tijdens spirituele conferenties en retraites en sprak ik over aanwezigheid, bewustzijn en de vreugde van spiritueel ontwaken. Ik reisde de wereld rond als de ‘non-duale leraar’. Degene met de inspirerende taal. Degene met de ‘antwoorden’. (Tenminste, in de ogen van sommigen!)

Toen brak het leven me. In zijn vreemde en meedogenloze mededogen bracht het me op mijn knieën. Ik werd ziek. Zieker dan ik ooit was geweest. Zieker dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik werd verpletterd door de ziekte van Lyme. Vernederd op een manier die ik me nooit had kunnen voorstellen. Er waren momenten dat ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen lopen, laat staan lesgeven. Dag na dag concentreerde ik me alleen op overleven. Op genezen. Op het zetten van de ene voet voor de andere. Ik weet dat velen van jullie zich hierin kunnen herkennen. Gelukkig vond ik uiteindelijk de juiste diagnose en behandeling. Ik ben alle engelen die mij terzijde stonden en mij hielpen te overleven en te genezen eeuwig dankbaar.

Toen gebeurde er nog iets anders. Ik werd helemaal verliefd. Ik trouwde. Ik werd een toegewijde echtgenoot en vervolgens vader. Het gezinsleven werd mijn absolute prioriteit. Er zijn voor mijn vrouw en dochter. Afwassen. Rekeningen betalen. Luiers verschonen. Slapeloze nachten. Tranen. Gelach. Elke dag leren hoe ik een betere vader en partner kan zijn. Verrast en nederig, uitgedaagd en vernieuwd, keer op keer. Gewone, niet aflatende verantwoordelijkheid. De diepste vreugde van mijn leven vond ik niet op een podium. Niet in een prachtig geschreven paragraaf over bewustwording. Niet in een podcast of een retraite. Niet in de goedkeuring van anderen. Niet in een of andere briljante spirituele realisatie. Niet in ‘transcendentie’ zelf.

Het was hier. Precies hier. In de keuken. In de rommel. In de intense toewijding aan het gezinsleven. De ‘spirituele leraar’ in mij stierf. Godzijdank. En wat in zijn plaats is geboren, is iets dat veel meer met beide benen op de grond staat en veel menselijker is. Wat ik in het verleden onderwees was niet vals. Het was gewoon onvolledig, omdat het nog niet volledig door vuur was getest. Alles wat ik toen zei en schreef was oprecht. Het was de beste waarheid die ik op dat moment kon uitdrukken. Ik leef nu diep geworteld in een spiritualiteit die niet ontsnapt aan het lichaam. Die woede, verdriet, verwarring en twijfel niet ontkent. Die niet pretendeert boven behoefte, boven liefde, boven gehechtheid, boven menselijkheid en boven verantwoordelijkheid te staan. Ik sta niet boven het leven. Ik ben IN het leven. Volledig erin. Ik geef er niet meer om spiritueel of speciaal te zijn. Ik wil niet langer de wijze zijn. Ik ben liever, een miljoen keer liever, een echtgenoot die er is. Een vader die zijn dochter beschermt en ondersteunt. Een man die aanwezig blijft wanneer het ongemakkelijk is. Het gewone leven is geen afleiding van het ontwaken. Het is de smeltkroes die het smeedt. Het is de vrucht ervan. Het alfa en omega ervan.

Ja, ik ben door een hel gegaan om hier te komen. Ik verloor de laatste restjes van mijn spirituele persona. Ik verloor de zekerheid. Ik verloor mijn imago. Ik verloor elke interesse om gelijk te hebben. Of bewonderd te worden. Of überhaupt een ‘leraar’ te zijn. Die hele identiteit verdween. Wat overblijft is eenvoudiger, vreemder, sterker en vreugdevoller dan alles wat ik ooit heb gekend. Ik buig voor dit gewone leven. Ik buig voor de buitengewone transcendente modder ervan. Voor de heiligheid en de godslastering van dit alles. Voor de wilde, hilarische en schandalige tederheid van het volledig mens zijn. Ik buig elke heilige dag voor de liefde die me openbrak en me opnieuw vormde. Nu kan ik eindelijk echt ‘onderwijzen’. Juist omdat ik dat niet meer hoef.

[Foto van mij genomen door onze dochter!❤️]

Heerlijk relaxen met Eckhart Tolle, zo gewoon, zo goed

Omdat EckhartTolle zo toegankeljjk is en populair wordt hij nogal eens onderschat, alles hij voor de non-dualistische beginners is. Maar hij is zo prettig en duideljjk, en met een eigen gevoel gevoel voor humor, dat het zondenis al u hem mist. 

Dus, luisteren. 

Klik hier.

De kerst

De kersttijd is daar,

Maria, de kerststerren,

de kerstboom met kerstballen,

en overal engelen,

het feest van het licht,

het wijst ons naar onze oorsprong,

het licht, de heilige geest. 

Hoe kon de wereld zo'n chaos worden? | Prof. Andreas Kinneging in ADWK#6

Kijk hiervoor de youtube registratie van dit gesprek.

Er huist een vogel in jou, Shervin Nekuee

Er huist een vogel in jou✨

Door: Shervin Nekuee

Er huist een vogel in jou

Vrij van nature 

Onbevreesd 

Vrijgevig van aard 

Toch is het een gekooide vogel

Weggestopt

In vergetelheid geraakt

Je hebt de vogel 

uit je hoofd gezet

Het verstoort 

jouw dogma’s 

jouw drang 

Hebben willen

Bereiken 

Bezitten 

Presteren 

Overwinnen

Alsmaar meer willen worden

Meer willen kunnen

Meer kunnen consumeren

Oneindig geketend aan jouw wensen 

Omdat je het gevoel van jouw vleugels uitslaan

nooit hebt gekend 

Jouw voorspelbare 

Eentonige 

Hersenmantra’s  

Maken de vogel 

vleugellam 

Er huist een vogel in jou 

Maar je hoort nooit haar gezang 

Omdat je je heb gericht tot de charmante charlatans

daar buiten

De lawaaierige markt van geluk aanbidders, 

gemak en 

gezelligheid verkopers

Omdat je bent afgericht 

tot een charmante charlatan 

Een geluk aanbieder, 

gemak en 

gezelligheid verkoper

Er zingt een vogel daar binnen 

Jouw vogel zingt

Zij zingt een schitterend melancholisch levenslied 

Haar enige toehoorder is

jouw wijze hart 

Het hart die de vogel ziet

Het hart

die de vogel’s zielen taal verstaat

Jouw enig pad

Naar het vleugels leren uitslaan

En mee kunnen zingen 

met de vogelgezang

Is het pad 

naar jouw hart 

Er huist een vogel in jou …

Warmond 

22 november 2025

Shervin Nekuee

Pretending, Hans Tibben

Pretending

Het begint met doen alsof 

het masker dat je redde

toen je nog klein was,

het script dat je speelde

om gezien te worden.

Performance

Dan wordt het een optreden.

Je lichaam weet de choreografie

nog beter dan je hoofd.

Je wordt bekwaam

in het draaien om leegte heen.

Personification

En langzaam

verwart het masker zich met jou.

Het imago krijgt een naam,

een geschiedenis,

een honger.

Zo ontstaat de persoon

die denkt dat hij écht is.

Purification

Tot het spel moe wordt,

de rol oplost,

en het licht erdoorheen valt.

Niet als oordeel,

maar als bevrijding.

Wat oplicht is niet wie je moet zijn,

maar wie nooit speelde.

Hans Tibben

Ik heb een middenweg gevonden tussen atheïsme en God', over Philip Goff

'Ik heb een middenweg gevonden tussen atheïsme en God'

Panpsychisme interview | Je moet wel lef hebben om een boek te schrijven over het doel van het heelal. De Britse filosoof Philip Goff durfde het aan. 'Zet je bedenkingen over of het allemaal waar is opzij.'

LODEWIJK DROS

Hij komt volgende week naar Nederland voor het G10 festival, een podium voor topwetenschappers en kunstenaars. Nu zit Philip Goff (1978) nog in de noord-Engelse universiteitsstad Durham, waar hij als hoogleraar filosofie werkt. Zijn missie: onderzoeken of het universum bewustzijn heeft. Hij noemt zichzelf 'panpsychist' - maar daarover later meer.

Achter hem staat zijn boekenkast, met zijn vorige boek prominent in beeld: Galileo's Error (2019). Daarin vraagt Goff zich af waarom het de wetenschap maar niet lukt om te snappen wat bewustzijn is. Hij grijpt daarvoor terug op de zeventiende eeuw, naar Galileo Galilei, de Italiaan die in botsing kwam met de paus omdat hij aantoonde dat de aarde om de zon draaide.

Goff: "Hij was een groot onderzoeker die de natuur in wiskundige formules wilde vangen. Daarvoor zette hij alle 'kwaliteiten' - de schoonheid van een zonsondergang, de roodheid van een tomaat - even opzij. Smaken, geuren, geluiden, die kon hij niet mathematisch beschrijven. Dus ontdeed hij de werkelijkheid ervan."

Alsof je het menselijk lichaam beschrijft, maar dan met de ledematen eraf gehakt.

"Ja, maar niettemin briljant. De natuurwetenschap nam een enorme vlucht, met de belofte dat ze alles zou kunnen verklaren, al was dat laatste niet Galileo's bedoeling."

Tot Galileo bepaalden filosofen ons denken over de natuur. Toen namen de wiskundigen het over. Moeten filosofen die rol terugpakken om het bewustzijn te ontrafelen?

"Ja, om de wiskundigen te wijzen op de aannames waarmee ze hun data interpreteren. Die uitgangspunten zijn in de vier eeuwen sinds Galileo zo vanzelfsprekend geworden als de lucht die we inademen - we merken ze niet eens meer op."

Goff denkt dat de opvatting over wat wetenschap vermag, begonnen bij Galileo, haar houdbaarheidsdatum heeft bereikt. "Kent u de weddenschap tussen Christoph Koch, een neurowetenschapper, en filosoof David Chalmers, uit 1998? Koch wedde dat in een kwarteeuw duidelijk zou zijn hoe hersenen bewustzijn voortbrengen. Chalmers dacht van niet. In 2023 gaf Koch zijn verlies toe."

Het tijdschrift Nature vatte de eindstand puntig samen: 'Filosoof 1; Neurowetenschapper 0.'

Waar komt bewustzijn - opgevat als 'subjectieve ervaring' - vandaan? In zijn werk onderscheidt Goff drie standpunten. Het bewustzijn is een product van het brein - de materialistische opvatting. Volgens dualisten zijn geest en lichaam strikt gescheiden en huist de geest in de ziel. Of: het bewustzijn zit niet alleen overal en in alles, het gaat er zelfs aan vooraf.

Goff: "Het eerste standpunt ontkent eigenlijk het bestaan van bewustzijn, het tweede plaatst het buiten de fysieke wereld en maakt er iets bovennatuurlijks van."

Blijft over: de derde weg. Dat is het 'panpsychisme'. ('Pan' is 'alles', 'psyche' is 'geest'). Niet alleen in de mens (of andere dieren) zit bewustzijn, maar alle materie heeft een geestelijk gehalte, hoe primitief en onmerkbaar ook. "Dat is een eenvoudig en sierlijk concept."

Hoe weet u of u gelijk hebt?

"Zeker weten doe ik het niet, je kunt het niet experimenteel testen, maar dat geldt ook voor de andere twee posities. We moeten het doen met de waarschijnlijkste verklaring. Ik denk dat dat panpsychisme is, dat vermijdt de bezwaren die aan de andere posities kleven."

Deze visie werkte Goff uit in Why? The Purpose of the Universe (2023). "De moderne kosmologie heeft ontdekt dat bepaalde fysieke constanten in het universum, tegen alle verwachtingen in, precies goed zijn voor het ontstaan van leven. Sommigen vermoeden dat er een bovennatuurlijke ontwerper achter zit, als panpsychist denk ik dat het universum zelf bewust is, doelen heeft en zichzelf heeft afgestemd."

Het bewustzijn terug in het heelal. Herstelt u zo de fout van Galileo?

"Ja, in zekere zin wel. Hij deed wat toen nodig was, hij zette het bewustzijn even opzij. Wij moeten het terughalen, de wetenschap in."

Waarom is dat zo lastig?

"Wetenschappers zijn gewend om na te denken over wat ze niet kunnen zien, zoals subatomaire deeltjes of kwantumvelden, maar alleen voor zover die iets waarneembaars verklaren.

"Gevoelens en ervaringen ontdek je niet onder een microscoop of in een deeltjesversneller, die kennen we alleen van binnenuit, doordat we ons ervan bewust zijn. Dat maakt bewustzijn zo radicaal anders.

"Wat het precies is? Daar heb je filosofie voor nodig. Ik snap dat dat sommigen frustreert."

Panpsychisme is voor Goff niet alleen een abstract concept, het heeft ook een gunstig effect. "Het bevordert een gezondere relatie tussen mens en natuur. Het brengt wetenschap en spiritualiteit bij elkaar. Dat is goed voor je geestelijke welbevinden.

"En wie ervan doordrongen is dat de kosmos een doel heeft en dat alles bezield is, kan niet onverschillig langs de kant blijven staan in de klimaatcrisis."

Heeft panpsychisme een religieus karakter?

"Je hebt twee soorten panpsychisten. Het eerste type zijn mensen als David Chalmers, de man van de weddenschap. Ze willen gewoon een nieuw soort wetenschappelijk paradigma waarin de subjectieve ervaring kan worden verklaard, maar dat spirituele gedoe vinden ze flauwekul.

"Ik hoor bij het andere kamp, met een panpsychisme dat resoneert met spirituele perspectieven. Dat aansluit bij mystieke ervaringen en die niet afdoet als rare chemische processen in het brein. Ik denk dat ze juist inzicht bieden in de aard van de werkelijkheid."

Dat spirituele is niet nieuw voor Philip Goff, hij deed al langer aan meditatie om verbinding te zoeken met The More (het hogere) en de natuur. "Toch was ik dertig jaar lang een vrolijke atheïst." Sinds kort gaat hij uit van 'iets God-achtigs'. In 2024 nam hij voor het eerst het woord 'bekering' in de mond.

Voor Goff verklaart het atheïsme met zijn zinloze, koude universum te weinig, maar ook de bekende Godsbeelden volstaan niet. Een almachtige God valt niet te rijmen met de ellende en het lijden op de wereld. De 'goede God' had graag zonder het bloederige proces van natuurlijke selectie, intelligent leven willen scheppen, maar dat ging niet, vanwege Gods grote beperkingen. Het ontbrak niet aan het besef dat het er ruig aan toe zou gaan in die onvolmaakte schepping, "maar het was dit of niets".

"Het panpsychisme toont dat het universum een zinvol geheel is en biedt zo een aantrekkelijke middenweg tussen traditioneel Godsgeloof en atheïsme. Het beste van beide werelden."

Op die middenweg duikt tot mijn verbazing Jezus op, u noemt zijn komst een 'radicale en beslissende stap voorwaarts'.

"Ja. Ik geloof niet in schuld en straf, dat is wat de westerse kerk als kern van het christendom heeft gemaakt: Jezus die de zonden op zich neemt. Ik zie hem meer als uiting van liefde en eenheid, die doet wat God niet kan: God verenigen met de fysieke werkelijkheid. Dat is wat de oosterse orthodoxie voorstaat."

Philip Goff is tegenwoordig 'praktiserend anglicaan', een geregelde, vrijzinnige kerkganger die zich 'in de kern vooral oosters-orthodox' voelt. Hij omarmt het 'panentheïsme' ('in alles zit God'). Het goddelijke doordringt het hele universum dat zo gevuld is met bewustzijn. "Tot die ketterse variant van het christendom voel ik me aangetrokken."

Hoezeer hij dat meent, blijkt op X: daar typeert hij zichzelf als 'ketters christen'. In zijn nieuwe boek, Heresy ('Ketterij'), gaat hij pleiten voor een eigenzinnige omgang met de christelijke traditie. "Je kunt prima in je eentje spiritueel zijn, maar dat is wel een beetje eenzaam en moeilijk vol te houden. Je kunt je ook bij een gemeenschap aansluiten en zo een beetje God worden. Zet je bedenkingen over of het allemaal waar is opzij - in religie zit altijd onzekerheid. En je mag alles opvatten als één grote metafoor."

Wat is uw favoriete ritueel geworden?

"Ik ging voor het eerst sinds mijn jeugd weer eens naar de kerk op Aswoensdag. Dan krijg je een askruisje op je voorhoofd, met de tekst dat je uit stof komt en tot stof zult terugkeren. Ik was tot tranen geroerd. Daardoor ontdekte ik wat wetenschappelijk en wereldlijk succes met me hadden gedaan, ik was er afhankelijk van geworden, mijn geluk hing ervan af. Dat askruisje onthulde hoe ik hunkerde naar roem. In die kerk voelde ik me weer verbonden met het doel van het universum waarin ik een piepklein rolletje speel. Dat nam veel druk van me weg."

Philip Goff treedt op 22 en 23 november op tijdens het G10 festival, Zuiderkerk Amsterdam. www.g10vandeeconomie.nl

Maar is het waar?

Ik snap dat als je iets ziet als waar je het hier vol overtuiging stelt. Maar is het waar? Wat is waarheid?

Een ander zegt, alles is al goed, je bent er al, zie het alleen. 

Een ander zegt, buig, geef je over, verlaat je lichaam niet, luister naar je ziel, je innerguru. 

Een ander zegt, alles is God, of alles is Bewustzijn. 

Nog een ander legt de nadruk op waarnemen, constant, permanent waarnemen. 

Is er één waarheid, zie jij die, is je mind still, is er mindstillness? 

Maar bescheidenheid blijft wel heel mooi. Dus schreeuw niet, fluister slechts wat jij denkt dat de waarheid is. 

Victor

Het is zoals het is; zelf ben je jezelf, Douwe Tiemersma

Verschenen in Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 135

Schiermonnikoog, 8 september 2010

Douwe Tiemersma: Openingen naar openheid zijn er overal. Je kunt je bewust zijn van je situatie, maar word je dan ook maar bewust van de zuivere essentie van die situatie, de kern waar het om draait, de grondslag en het belangrijkste kenmerk van de situatie. Dit is een hulpmiddel om heel snel tot het oorspronkelijke te komen. Bijvoorbeeld: het zitten op je plaats. Dat hoort bij je situatie. Je wordt je bewust: zitten is rusten; ik rust op de plaats waar ik zit. Wat is daar de essentie van? Dat is het voor honderd procent rusten. Daarbij mogen alle specifieke vormen van de situatie wegvallen. Allerlei bijkomstige vormen van die situatie, bijvoorbeeld de bank waar je op zit, de plaats waar je zit, het tijdstip, spelen dan geen rol meer. Honderd procent rusten betekent dat alle vormen wegvallen. Dat betekent dat er een oneindige rust, ontspanning is. Dus word je bewust van de situatie. Word je dan bewust van de essentie van die situatie en ga mee met die essentie. Een ander voorbeeld: als het goed is, heb je genoten van het eten vanavond. Dat is de situatie. Je kunt daar een heel verhaal over vertellen. Maar het gaat nu om dat genieten. Wat is de essentie van dat genieten? Dat is een zuiver, oneindig genieten. Ga daarin mee. Dan is er oneindige ananda, gelukzaligheid. Nog een voorbeeld: als je een stukje liefde hebt voor iemand of iets, wat is de situatie? Je kunt het beschrijven. Wat is de essentie van die situatie, wat is die essentie van liefde? Ga daarin mee en je komt in een oneindige sfeer van zuivere liefde. Het werkende principe zijn we vaker tegen gekomen: in een bepaalde situatie ervaar je iets. Er is een subject en er is een object. Je richt je op je hoogste besef, de hoogste essentie die in die situatie mogelijk is. Deze zit niet meer op het dualistische vlak en van daaruit kun je dus de afstand tussen jezelf als subject en het object laten wegvallen. Dan is er de interne realisatie van het hoogste. Om die afstand te laten wegvallen is het nodig dat je openstaat voor dat andere wat je eerst op afstand ervaart. Een liefdevolle openheid is nodig, een volledige acceptatie, een toewijding, een liefhebben van dat andere of die ander als voor jezelf, zodat het met jezelf mag samenvallen. Openingen naar openheid heb je overal, als je het maar wilt zien. Het zit dus ook in de heel gewone dingen, in de gewone situatie. Ergens heb je in je bewustzijn een besef van zelfbewustzijn, maar dat is nog helemaal geconditioneerd. Toch heb je een besef van wat het zou kunnen betekenen om volledig in zuiver zelfbewustzijn aanwezig te zijn. Je blijft gericht op die essentie van zuiver zelf-bewust-zijn. Er is een toewijding, een ontspanning, een laten wegvallen van de afstand, een overgave. Dat betekent een loslaten van alles wat daar niet bij hoort. Dan is er de realisatie: oneindig bewust zijn. Je oriëntatie is dus doorslaggevend. Waarop ben je georiënteerd? Kijk je naar allerlei bijkomstigheden en maak je die ontzettend belangrijk? Dan weet je dat je in die situatie blijft vastzitten. Nogmaals: de realisatie is niet ver weg. Het zit ’m gewoon in de heel simpele dingen. Als je bij elkaar bent en je zit thee of koffie te drinken. Dat is gezellig. Wat betekent het dat het gezellig is? Wat is de essentie van deze situatie? Laat dat groeien, ga daar in mee. In die sfeer van gezelligheid, in het je goed voelen, zit een stukje ananda. Dat is de essentie. Je begint met een situatie met eigenschappen. Die situatie is nog geconditioneerd. Wanneer je je toewijdt aan de essentie, wanneer je je er helemaal aan overgeeft, wordt het universeel, los van condities. Zelf ben je dan ook universeel, want je houdt niet meer vast aan de condities, die laat je achter je. Dit is wat Plato bedoelde met ‘ideeën’. Door scholing moest je leren de ideeën te schouwen. En degenen die de wijsheid liefhebben, de wijsgeren, de filosofen, hadden die scholing doorlopen. Die ‘ideeën’ waren geen concepten, het was meer de essentiële vorm, de essentiële kwaliteit in de zin zoals we er nu over praten. Dan zie je dus de essentiële kwaliteiten achter de wereld van de vormen. En wanneer je daarin meegaat kom je in de wereld van de hoogste essentiële kwaliteiten: het schone, het ware en het goede. Als je deze beweging doorzet, kom je al gauw op het universele niveau van sat-chit-ananda: het ‘ik ben’, zonder eigenschappen. Dat is iets waar de speciale eigenschappen allang uit zijn verdwenen. Het gaat om die essentie van zijn-zelf-zijn, en dat is zijn-zelf-zijn zonder invulling.

 

 

Maharishikaa | PreetiMirror 'Magus'-installatie, IG Halle, Kunst(Zeug)Haus, Zwitserland, 2024

Klik hier voor een blik in het universum

De PreetiMirror

De PreetiMirror, die zowel een ruimtelijke als een metafysische richting uitstraalt, is een transformationeel instrument – ​​zowel object als aanroeping – een uitnodiging om naar binnen te reizen en te verblijven in de Waarheid van je eigen wezen.

Deze talismanische sculptuur werd voor het eerst gebruikt als contemplatief object door ArtBeings binnen Maharishikaa Preeti's internationale conceptuele kunstbeweging ArtBeings.

In het centrum van deze instrumentsculptuur bevindt zich een spiegel – een sterk reflecterende stalen schijf – een metafysische as van waaruit de toeschouwer naar binnen wordt getrokken in de microkosmische architectuur van de Ziel; van het geziene naar het gevoelde, van materiële aanwezigheid naar energetische essentie.

Zes golven met verschillende afmetingen – met duizenden slagen met de hand gehamerd – roepen zes rijken van belichaamd menselijk bewustzijn op, waarbij elke golf resoneert met een corresponderend chakra in het lichaam.

De golvende golven, zowel dalend als stijgend, nodigen de toeschouwer uit om vanuit het reflecterende centrum naar de macrokosmische ruimte te bewegen en zo een overgang van dichte naar subtiele materie te volgen.

Formeel belichaamt de sculptuur de archetypische vereniging van vrouwelijk en mannelijk – concentrische golven die doen denken aan de Yoni (vulva), en een reflecterende schijf die de Lingam (fallus) vormt.

Kunstenaar - Maharishikaa Preeti

Koperslager - Walter Hauser

Curator - Guido Baumgartner

Vrijheid om af te wijken

Laten we Nederland koesteren. Vroeger en in de meeste landen om ons heen was en is vrijheid een vergeten woord.

Maar vrijheid om zelf te denken, zelf te mogen geloven wat je wil, de vrijheid om af te wijken van de mainstream, het is prachtig en waard om voor te vechten.

Sla een gat in dit gevang #Rumi ~ Shervin Nekueeیکی تیشه بگیرید پی حفره زندانچو زندان بشکستید همه شاه و امیرید

Pak een bijl, 

sla een gat in de muren 

van dit gevang

Als de gevangenis 

dat je van ‘het moeten’ 

en ‘het willen’ hebt gemaakt, 

verlaat

Als je jouw ware bestemming 

aanschouwt 

Dan ben je niet meer

de sombere gevangene, 

van jouw angsten,

jouw drang en dwang 

Maar de schitterende

koning en koningin 

van jouw zielenrijk

Den Haag

30 september 2025

Dit lichaam zal uiteenvallen, Thich Nhat Hanh

'Dit lichaam van mij zal uiteenvallen, maar mijn daden zullen mij voortzetten. Als je denkt dat ik alleen dit lichaam ben, dan heb je mij niet echt gezien. Als je naar mijn vrienden kijkt, zie je mijn voortzetting. Als je iemand met aandacht en mededogen ziet lopen, dan weet je dat hij mijn voortzetting is. Ik zie niet in waarom we moeten zeggen ‘Ik zal sterven’, want ik kan mezelf al zien in jou, in andere mensen en in de toekomstige generaties. Zelfs als de wolk er niet is, gaat hij door als sneeuw of regen. Het is onmogelijk voor de wolk om te sterven. Hij kan regen of ijs worden, maar hij kan niet tot niets worden. De wolk hoeft geen ziel te hebben om door te gaan. Er is geen begin en geen einde. Ik zal nooit sterven. Er zal een ontbinding van dit lichaam zijn, maar dat betekent niet mijn dood. Ik zal doorgaan, altijd.’

-Thich Nhat Hanh

Nooit meer hetzelfde ...

De wereld zal nooit meer hetzelfde zijn, 

want ik ben er nu, 

en altijd hetzelfde zijn,

want er is nu nu. 

Waar komt yoga vandaan?

Een meditatie van de grondlegger van de yoga in Indië en de Westerse wereld nadat yoga bijna verdwenen was in India. Via het Westen is de yoga populair geworden, ook weer in India. En nu doet India alsof zij de hoeders zijn van de yoga. Verder is Patanjali uit India wel de grondlegger van yoga. 

https://bsky.app/profile/victorhooftman.bsky.social/post/3lweppurgkc2k

You get there?

You either get there

or you don't, 

but enjoy the journey.

Pelgrim 

https://bsky.app/profile/victorhooftman.bsky.social/post/3lwh4tpyjsc26

Vreugde, Douwe Tiemersma

Verschenen in Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 153

zie ook de website advaitacentrum

voor teksten van Douwe en audio opnamen

Vreugde

Hilversum, 17 oktober 2004, op de Hoorneboeg

 

Douwe Tiemersma: Hopelijk is het iedereen nu duidelijk. Vreugde ontstaat vanzelf wanneer er ruimte komt, wanneer er een uitbreiding is van je eigen ervaren bestaansruimte. Uitbreiding van je zelf-zijn is meteen vreugde. Je gaat zitten, het wordt stil, je ontspant je en er is de uitbreiding. De grenzen vallen weg en meteen is er vreugde. Deze vreugde ontwikkelt zich direct. We hebben gisteren gesproken over de ontwikkeling van vreugde, uitgaande van de meer grovere emotionele energieën op lichamelijk vlak, via meer psychische gevoelens naar een verdere ontwikkeling tot en met de kosmische gelukzaligheid, ananda, zonder vormen, zonder grenzen. Vreugde, liefde, geluk hebben de neiging om vanuit een beperkte toestand zich uit te breiden. Ze hebben een impuls in zich, een bepaalde beweging in de richting van het oneindige. Als je deze beweging niet tegenhoudt, is er werkelijk goddelijke vreugde voorbij alle vormen en condities. Die vreugde ben je zelf. Steeds komt het er weer op aan dat je je bewust bent van je eigen situatie. We praten erover om al die verschillende mogelijkheden te herkennen, zodat je weet waar je op een bepaald tijdstip zit en hoe het verder kan gaan. Op elk niveau, op elke plaats, op elk tijdstip geldt hetzelfde: kan er iets meer ruimte komen? Ja? Uitstekend. Je ervaart dan weer een verdergaande verruiming en zo ook weer het opspringen van vreugde. In de eindeloze sfeer van sat-chit-ananda is er een heel fijne ongedifferentieerde kwaliteit van vreugde, geluk, liefde. Er wordt wel gezegd dat de schepping, dus de ontwikkeling in de vergrovende richting, er is om dit soort ervaringen nog eens op een sterkere en bewustere wijze te krijgen. Wees je maar bewust van alle niveaus. Als de sfeer heel ijl is, is de vreugde heel subtiel. Dan is er geen persoon die ervan geniet. Je bent vormloos intern in die sfeer aanwezig, met nog een intern weten ervan. Wanneer dit zich uitwerkt op grovere niveaus tot op het lichamelijke niveau, kan de ervaring heel sterk zijn, zoals bij de meditatie op de hartenergie. Ervaar dat vreugde niets heeft te maken met denken. In de vreugde zit je niet in je hoofd te denken. Wanneer je weer gaat denken, vergaat je het lachen al gauw, omdat het denken je zo gemakkelijk afsluit. De herkenning van de sfeer van vreugde laat je herkennen: prachtig, die eigen sfeer van energieën die zich mag ontplooien en waarin ik mezelf ben. Dat is vreugde, dat is uitbreiding. Het denken schept gemakkelijk weer grenzen, bepaalde kaders waarin alles ingepast wordt. Als een emotie zo sterk wordt dat ze over die grenzen heen gaat, heeft het ik-denk de neiging – dat is een kracht – om de denkorde te herstellen. Het is duidelijk dat juist gevoelens en emoties zich niet aan de grenzen van het denken storen. Ze zijn niet te vangen en vast te houden in een begrip. Je kunt in de psychologie wel de emoties categoriseren, maar je kunt ze niet omgrenzen. De emotionele sfeer gaat vooraf aan het denken en gaat voorbij het denken. Gestemdheid en emotie zijn al aanwezig voordat er een ik-denk wordt gevormd. Als je uitsluitend je op het niveau zit van ‘ik doe’, ‘ik wil’, ‘ik denk’, ben je een speelbal van de al eerder aanwezige emoties en aandriften. Het ik staat in dienst van die aandriften. Daarom is het goed om deze sferen te leren kennen op een bewuste wijze. Je kunt letterlijk vanuit het hoofd naar het hart gaan. Je merkt dan op dat daar een veel oorspronkelijker sfeer is. Je ervaart dat daar alles veel vloeibaarder is. De gevoelsmatige energieën komen in golven. Ze zijn niet vast te houden in het denken; ze overspoelen het ik-denk. Het ontwikkelt zich gemakkelijk tot kosmische afmetingen. Dan is er geen ik meer. Dus zie de betrekkelijkheid van de wereld van het ik, ook vanuit de emotionele sfeer. Je ziet hoe betrekkelijk de wereld van het ik-denk is. Dus maak haar niet belangrijker dan ze is. In helderheid wordt alles duidelijk. Je ziet de betrekkelijkheid van de beperkte ik-sfeer en de ellende die ontstaat wanneer je je daarin opsluit. Word je weer bewust van die grote ruimte en je vreugde.

In de helderheid wordt het ook duidelijk hoe betrekkelijk de emoties zijn. Ze zijn plaatselijke wolken van energie met een bepaalde kwaliteit. Je ziet de betrekkelijkheid ervan in de grotere ruimte. Door de aanwezigheid van die grotere ruimte gaan deze meer geconcentreerde gevoels energieën zich ontwikkelen. Ze nemen de ruimte wanneer ze die krijgen. En zo lossen ze op. In de blauwe lucht boven de hei zie je wel eens wolken die langzamerhand in de blauwe lucht oplossen. Er is een algemene natuurwet van de zogenaamde entropie, dat een geconcentreerde energie zich universeel verspreidt als ze maar de ruimte krijgt. Die wetmatigheid geldt ook voor de gevoelsmatige energieën. Geef die energieën dan maar de ruimte van je bewust-zijn. Dan lossen ze op. In dat oplossen ontwikkelt zich vreugde. Het laatste is het universele bewust-vreugde-zijn. De vastzittende gevoelsmatige energieën lossen sneller op naarmate de kwaliteit van lege ruimte sterker is. Als er bijna een vacuüm is, verdampt een vloeistof heel snel. Een vaste stof verdampt dan zelfs met een heel korte vloeistoffase. Dat heet sublimatie. De vaste vorm verdampt en ‘ploep’, hij is weg. In de ruimte met zo’n onderdruk kan geen vorm zich handhaven. Dat geldt ook voor de ervaringsmatige sfeer. Misschien heb je wel eens ervaren dat de kwaliteit van leegte en de onderdruk heel sterk zijn. Alle geconcentreerde energieën lossen dan op, ook al zitten ze nog zo diep en zijn ze nog zo hard. Ze lossen op wanneer er ruimte komt. En die beweging van uitbreiden en oplossen is meteen ook vreugde.

Als het je niet meer lukt om in een bepaalde situatie ruimte te ervaren, misschien kun je dan nog ergens een vonkje van vreugde vinden. Wanneer je dat gevonden hebt, gaat het zich ontwikkelen. In deze situatie kan herinnering een positieve rol spelen. Natuurlijk, de herinnering speelt vaak een negatieve rol, omdat zaken uit het zogenaamde verleden worden vastgehouden. Ze kan ook een positieve rol spelen, als je ergens een stukje vreugde kunt hervinden. Iedereen heeft ooit wel eens een vreugdevolle ervaring gehad en die is nooit helemaal weg. Als de herkenning er is, gaat de ontwikkeling door en als die doorgaat, ontstaat vreugde, zomaar, alleen door het opkomen van ruimte. Dan kan die vreugde totaal, oneindig worden. Die vreugde ken je altijd al. Je herkent haar van vroeger, heel vroeger. Iedereen komt vanuit een sfeer waar ze aanwezig was. De eerste van de schepping vindt plaats in die sfeer van positieve vreugde, al is die nog zo ijl. Het is de positiviteit van de uitbreiding in de vorm van schepping, die positief en vreugdevol is. Wanneer daar een negatieve kwaliteit in zou zitten, zou meteen alles verkrampen en worden tegengehouden. Dan zou de schepping niet doorgaan. God schept de schepping in vreugde, omdat hij/zij het prachtig vindt. Die oorspronkelijke vreugde gaat vooraf aan de lotgevallen in de wereld. Dus wat voor trauma’s er ook zijn ontstaan, zij zijn altijd secundair ten opzichte van die oorspronkelijke vreugde en goedheid. Het punt is dus om bij trauma en gebrokenheid iets van die vreugde weer te herkennen. Dan is de basis weer goed en dan lossen daarin alle trauma’s op. Het is de ruimte die groter dan alles is. Alles lost daarin op.

Dus of het nu om lichtere problemen gaat, om zwaardere zoals in de psychiatrie, of principiële zoals die bij de advaitabenadering, steeds gaat het om hetzelfde: ervaar de ruimte die er was voordat die problemen ontstonden. Die ruimte is er nog steeds. Jij bent die ruimte nog steeds. Dan is er direct weer de vreugde en meteen is die vreugde weer een motor voor het verdergaan van de verruiming en oplossing. Die vreugde, dat plezier, heeft de neiging om oneindig te worden. Misschien herinner je je het wel van heel vroeger en zie je het ook weer bij jonge kinderen. Wanneer zij ergens plezier in hebben, bijvoorbeeld in hardlopen of in het gek doen, komt er steeds meer vreugde en enthousiasme. Zo gaan ze door en zo gaat het proces door, als het niet wordt tegengehouden, tot in het oneindige. Natuurlijk, meestal komt de beweging ergens in botsing met de harde wereld en dan eindigt het enthousiasme in geblèr. Maar, het principe van oneindige vreugde is er wel. Als eenmaal het vuurtje een kans krijgt, wordt het ‘pfiet’ weer oneindig.

Roshi, 14 years old

14 years old,

Still my guru. 

Rumi, het zwaard van de barmhartigheid

Spirituality is not something you add to yourself, Jeff Foster

Spirituality is not something you add to yourself. Even when you become a “more spiritual person,” you’re still a person. And the “spiritual self” is the ego’s stickiest, trickiest, stinkiest manifestation of all.

Spirituality destroys the self; it doesn’t add to it. It deconstructs the false image, smashes everything unreal, everything second-hand, every object, every mind-made identity, everything that isn’t truly who you are. It leaves you naked, humbled, and unaware of any finish line.

True spirituality cannot be taught, and nobody owns life or holds privileged access to Truth, despite the ego’s protests against this basic fact. True spirituality must be lived. Lived with total commitment to the living moment. Lived to its fullest conclusion, until the living itself becomes an effortless teaching and a day-by-day learning. You’re like a baby again.

I have lost everything now, including the identity of the one who has lost everything, the false belief that there was anything to lose in the first place, and any shred of belief in myself as any kind of authority on life, and now there is only life, unfolding moment by moment… raw, pulsating, undeniable… rich, full, intimate… and the shock and awe of waking up each morning, and here, instead of oblivion, I find a new day, ready to be lived.

- Jeff Foster

Lente ervaring, Douwe Tiemersma

Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 271

https://advaitacentrum.nl/boeken/satsang

 

Lente-ervaring

Gouda, 17 maart 2010

Douwe Tiemersma: Het wegvallen van de ik-persoon is heel iets kleins: iets verdraait even en het ikje is weg. Soms wordt het pas duidelijk wanneer er zware negatieve ervaringen zijn. Soms wordt het ineens
duidelijk wanneer er een positieve ervaring is, bijvoorbeeld de ervaring van de lente in de laatste paar dagen. Iedereen vindt de bloeiende krokussen prachtig. Als het kan ga je naar buiten toe. Dan is er de ervaring dat het leven zo maar weer opbloeit na de winter. Wat gebeurt er dan in de sfeer van jezelf? Als je de natuur, de tuin, het park ingaat en geniet van het uitbottende leven, is er geen ik-persoon. Die is er alleen als je het genieten met kracht weer naar je eigen ik-persoon terughaalt en er weer psychologisch over gaat praten: o ja natuurlijk, na die winter is het nu weer voorjaar en dat is een fijn gevoel. Dus dan is er weer het geklets van een persoon die alles weer op zijn ik betrekt en er commentaar op geeft. Maar zie wat het verschil is met die eerstgenoemde authentieke ervaring. Dat verschil moet je ontzettend scherp zien, want daar wordt steeds dezelfde fout gemaakt. Je komt buiten en je ziet de krokussen bloeien, vogels hoor je zingen. De eerste authentieke, directe ervaring is er zonder de aanwezigheid van een ik. Er is een heel duidelijke non-dualiteit met het leven dat zich ontplooit. Je ervaart dan dat je eigen lichamelijke sfeer in dat Leven is opgenomen.

Het gaat dus om het leven dat zich in de lente weer ontplooit. Dat leven heeft niks met een ik te maken. In de directe, authentieke ervaring van de uitbottende natuur, van de actieve dieren, ben je zelf ook deel van het leven. Het leven wordt wakker, groeit en bloeit en voor zover jezelf een lichaam bent, ervaar je dat je daaraan deel hebt. De authentieke ervaring van de lente is de zijnservaring dat je deel hebt aan het leven dat universeel is, dat er een non-dualiteit is van jezelf en dat leven, van je eigen energie en de kosmische energie. Je ervaart dat alle activiteit vanuit het leven zelf voortkomt. Dus dan vraag je niet meer naar de ‘zin van je leven’. Zulke vragen zijn iets van de denkende geest. In het denken kom je gemakkelijk tot de vaststelling ‘niets heeft zin’. In de voorjaarservaring stel je vast dat alles zin heeft. Die zin zit in de vitaliteit van het leven zelf. Die zin is daarmee toch direct gegeven? Er is geen ik-centrum dat iets moet regelen vanuit een zingeving. Het leven ontplooit zich vanuit zichzelf. En er zijn geen grenzen aan dat leven. Het is universeel. Voor zover je zelf een stuk levensenergie bent, ervaar je dat je deel hebt aan die kosmische levensenergie. Je ziet dat alles daarbinnen vanzelf gaat. Dat groeien, dat bloeien, die activiteit van nesten bouwen, dat alles gaat vanzelf. Dat de mensen actiever worden, gaat ook vanzelf. Het heeft nog een opvallend aspect, namelijk dat de deelname aan dat gebeuren vreugde geeft. Iedereen vindt het prachtig. Hoe meer alles uitbot, hoe prachtiger het is én hoe vreugdevoller het is. De lente is toch één groot feest? Eén grote vreugde van de lente. Zijn er dan nog muizenissen van een ik-persoon? Dit alles kun je heel duidelijk herkennen in je eigen ervaring. Als je die lente-essentie van die zijnservaring kunt herkennen, die universele levensenergie, en op een bewuste manier kunt bevestigen – zo zit het – blijft die toestand bestaan. Mijn zijnswijze is een universeel zijn/bewustzijn/ik-ben zonder grenzen, een universele bloei. Daar zijn toch helemaal geen ik-zorgen meer? Dat is bij iedereen zo.

Als je weer een centrum-verkrampt ik construeert, is dat heel jammer, want daarmee verpest je de hele toestand. Het punt is dus dat wanneer zo’n open zijnservaring zich voordoet, je het op dat moment herkent. Elke keer wanneer zo’n authentieke ervaring opkomt – en die komt regelmatig op – betekent dat een grote mogelijkheid voor je om werkelijk door je beperkingen heen te breken. Er zijn kansen genoeg, ze zijn er continu. Het gaat erom dat je ergens een kans oppikt en dat zo de doorbraak komt. Blijf helder, want dan zie je steeds meer van dat soort openingen. Als je ergens zo’n opening herkent en die beweging door laat gaan, is er de doorbraak. Als je de verschillende mogelijkheden van opening en sluiting duidelijk herkent, omdat je ze langzamerhand hebt leren kennen door te kijken, dan weet je precies hoe alles werkt. Dan weet je hoe het werkelijk zit en dán gaat het zich stabiliseren. Daarom is het belangrijk dat je heel precies ziet welke kleine verschuiving plaatsvindt vanuit zo’n authentieke zijnservaring waarin alles open is naar die kunstmatige verkrampte toestand waarin een ik alles weer op zichzelf betrekt – en andersom. Vanuit je kennis van die processen kun je je oriëntatie zo houden dat de authentieke sfeer mag blijven. Dan kan er best even een denkproces zijn, maar dat laat je maar langs je heen gaan, terwijl je bij de directe zijnservaring blijft. In die zijnservaring zit zowel het aspect van jezelf als van alles wat er maar is. Dáárin zit de non-dualiteit. Je ziet de narcissen bloeien in de zon en je ervaart jezelf ook als een brokje levensenergie in de zon. Nu, dan is er toch geen scheiding meer? En dan is er de vreugde. Vreugde ontstaat altijd bij het wegvallen van scheidingen. Is dat herkenbaar? Is dat zó herkenbaar ‘dit is het’ dat deze herkenning een definitieve doorbraak betekent? De ervaring van de levensenergie buiten van de planten, bloemen, vogels en de ervaring van de levensenergie in je eigen lichamelijke sfeer gaan samen. Je wordt je bewust van de ene levensenergie in één ruimte. Ervaar dan maar dat je even groot bent als de kosmische levensenergie zonder grenzen. Er is een universeel zijn, en dat ben je je ook nog bewust. Daarom is er ook universeel bewust-zijn en dat geeft universele gelukzaligheid. Nu, die sat-chit-ananda stap je zomaar in door even naar buiten te gaan. Als dat op duidelijke wijze je werkelijkheid is, krijg je een besef van het absolute. Voor iedereen is dat tot op bepaalde hoogte duidelijk. Voor iedereen! Wanneer iemand in je naaste omgeving alleen maar in elkaar gedoken verkrampt zit te zijn, dan zeg je toch: ‘Joh, ga lekker naar buiten toe en geniet van de lente.’ Dat zegt toch iedereen; dat is toch normaal. Als het bij die ander zwaar is, noemen we die verkramping pathologisch. Maar als jij, na het even ruim te zien, even later terugkeert in de beperking, dan is dat toch ook pathologisch?

Bekijk het dus maar op het niveau van het organisme, bijvoorbeeld het gaan bloeien van de hyacintenbol. Daar zit leven in en dat gaat zich vanzelf ontplooien. Een hyacint die boven de grond uitkomt zit toch niet te denken: ‘ik geloof het wel.’ Dat heb je alleen bij sommige mensen. Wat is de natuurlijke toestand? Dat het leven zich ontplooit. Hoe ver? Eindeloos. De levensenergie is universeel. Zeker, in de natuur heb je allerlei factoren waardoor een organisme niet tot volledige ontplooiing kan komen. Maar in principe is het wel diezelfde ontplooiing die doorgaat. Maar wat gebeurt er bij mensen? Voordat een uitwendige factor werkelijk remmend kan werken, zitten ze al intern de levensenergie tegen te houden, zodat die zich niet kan ontplooien. Dat is absurd.

Het leven is één groot wonder. Daarom ben ik biologie gaan studeren. Maar als je het leven een wonder vindt, kun je het bij die studie moeilijk krijgen. De biologische wetenschap is tegenwoordig vrijwel alleen maar biochemie en biofysica. Dan zit je op een laboratorium en heb je met de levende natuur niet veel meer te maken, omdat je vooral met mentale modellen en constructies bezig bent waarin het leven afwezig is. Bij vrijwel elke academische studie is dat zo. Bij de studie filosofie: de studenten komen met authentieke vragen zoals ‘wie ben ik?’ Maar het theoretische bezig zijn leidt gemakkelijk tot niet meer dan een kop vol denkconstructies. En die worden lang niet altijd teruggekoppeld aan de eigen levenservaring. Zie wat het betekent bij je authentieke zijnservaring van genieten, verwondering en vreugde te blijven. Die heeft een diepte tot in het absolute. Jammer, dat het volledig openbloeien van de lente-ervaring zo vaak wordt tegengehouden.

Krishnamurti quotes ...

Jiddu Krishnamurti, mijn eerste liefde op het pad van bewustwording. Nog steeds prachtig. Mooie site met quotes die als je wilt uitgewerkt worden. 

https://kfoundation.org/15-quotes-on/?mc_cid=ac7ad6c2d5&mc_eid=2170f0cd5a

Magnifiek (ook in een tijd van Poetin en Trump), Dick Sinnige

✨💖✨ Magnifiek!

Lief, ik voel je naderen in mijn hart vandaag.

Blaadje voor blaadje vouwt de zoete roos zich open.

Dit leven is magnifiek, en alles is gemaakt voor jou en mij.

We vinden het paradijs, we zien de wereld zoals geliefden die zien.

We zijn vulkanisch, we zijn vuurvast, de zon is in ons hart!

De oude wereld doet zichzelf de das om, de Trumpen en de Poetins lopen zich vast in hun eigen leugens.

Deze wereld ligt achter ons, alsof hij al miljoenen jaren geleden heeft plaats gevonden.

Slechts sporen van herinnering, echoos in de tijdloze geest van de magistrale Schepper.

Alles komt goed, Lief, ik wil dat je komt en met me mee gaat!

Ons innerlijke hart is heel nu we niet langer vechten.

De zon in ons hart schittert, jouw uitstraling is van vloeibaar goud.

De kosmische magneten werken, we voelen ons aangetrokken tot elkaar, de sterren staan gunstig.

Zoveel deuren openen zich, ramen ontluiken en we zien duizend bloemen bloeien.

Voor het eerst gaan onze ogen wijd open, en we zien: wij zijn magnifiek!

 

Di©k ✨🌺✨

Jim Newman in Toronto

Jim Newman in Toronto. Krachtig! Kijk via de link: https://youtu.be/cnuGlLTObI8?si=UKmqkkoDwX-s8jud

Podcast met Volker Hinten- is lijden het commentaar op pijn? Deel 3 - MINDFULNESS - ADVAITA

Hier een geprek tussen 2 heren bij het haardvuur:

VOLKER HINTEN - is lijden het commentaar op pijn? Deel 3 - MINDFULNESS - ADVAITA

https://youtu.be/A3BuYvpAQl4?si=2btbfak_mVri9LFC

Verruiming, zorgen en onverschilligheid, Douwe Tiemersma

Verschenen in Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 256

Verruiming, zorgen en onverschilligheid

 

Gouda op 30 augustus 2009

 

Douwe Tiemersma: Alle mensen hebben het vermogen zichzelf bewust te zijn in de situatie waarin ze zich bevinden. Laat dat nu maar gebeuren. Je ziet je dan zitten. Bij deze reflectie word je je niet alleen bewust van de situatie, maar ook van jezelf in de grotere bewustzijnsruimte. En dat is de voorwaarde op grond waarvan het proces van verruiming doorgaat. Je bewustzijnsstandpunt is opnieuw een situatie waarvan je je bewust wordt. In jezelf bewust worden zit dus direct: ruim worden. Ervaringsmatig is het heel simpel, als je daarin meegaat. Je wordt je bewust van de ontspanning, de stilte, de verruiming en blijft je daarbij ook van jezelf bewust. De ontspanning gaat door, het loslaten gaat door, de ruimte gaat door, maar altijd is er die grotere ruimte van je eigen bewust-zijn. Dat is de conditie of de motor waardoor het proces van verruiming doorgaat. Dat gaat maar door. Ga maar kijken waar dat naartoe gaat. Je horizon wordt steeds ruimer, steeds ruimer, totdat je op een gegeven ogenblik vaststelt dat er een oneindige kosmische ruimte is. Dan stel je meteen vast: blijkbaar is mijn eigen bewuste zijn oneindig. Dat is een heel simpele vaststelling. Nu, als dat duidelijk is, betekent het dat geen enkele beperkte situatie je kan pakken, in de zin van omsluiten. Nee, want zelf ben je oneindig. Dat vrije zijn is toch niet meer door iets anders te omsluiten? Je bent vrij! Elke situatie is eindig. Zelf ben je altijd meer dan dat eindige. Dus je bent niet onderworpen aan iets wat eindig is. Als je meegaat, is het duidelijk. Zo eenvoudig; klaar als een klontje.

 

In a time of hate, Love is an act of resistance, Loryn Brantz

In a time of hate

Love is an act of resistance.

In a time of fear

Faith is an act of resistance.

In a time of misinformation

Education is an act of resistance.

In a time of poor leadership

Community is an act of resistance.

In a time like this

joy is an act of resistance.

Resist. Resist. Resist.

By Loryn Brantz 🌹

The end of Spirituality, Jeff Foster

My yoga mat has disappeared into the ground under my feet. 

My ashram has become the coffee counter, a bad joke exchanged with the barista, a friendly smile creeping over a frozen face, and the whole world willing us along.

My temple is the shopping mall, the dentist’s waiting room, the empty meadow in the morning with its soft yellow light and virginal air.

My guru is the incubating roar in the belly, the melancholy of the evening and the hope and despair of raw existence itself.

Nothing needs to be added.

My enlightenment is the ordinary moment, this mundane experience drenched in the sweet nectar of my own attention.

My origin is the breath and the breath is my destination. 

My lineage is the hungry cat greeting me on my evening walk, ambling beside me awhile, rubbing her fur against my shin, her fur soft like the cashmere blanket grandma used to wrap around us as the nights came in early, fur becoming skin, and the cat nonchalantly moving on to peruse a discarded sandwich wrapper, and me walking on.

My spirituality is deep in the earth; it is in the mud, the heat, the bowels, the awkward and the inconvenient, the cry for mother and the courage to penetrate unexplored regions of the psyche. It is the yearning for home and the happily exhausted return.

My bliss is nothing the mind could ever grasp, not in a billion years of searching. 

My joy is simple, like those who have lived a full life and are ready to die.

I lie down in the meadow, my backpack my pillow, my hands entering into the silky, sticky grass, my entire life reduced to a single thought and memory and momentary vision, and then that is gone too, and I am gone with it all, replaced by the meadow itself, its soft yellow light and its clean invigorating air, its hope and its promise, its fullness and its mercy.

Do not look for me. You will not find me here, or recognise me if you do. I am invisible because I have become all that is seen and all that is known and unknown still. 

I do not practise spirituality. I have been destroyed, deconstructed, de-boned and born again, reconstituted as man, formless as form. I have been recreated inseparable from this ordinariness, resurrected with the birds belly laughing on the electric wires at dawn.

⁃ Jeff Foster