Populaire berichten

zondag 20 oktober 2019

Alexander Smit (mostly in English) over het vertrouwen wat Nisargadatta Maharaj had in zijn guru

Klik hier op de tekst voor het beluisteren van de MP3.



Alexander Smit gaat hier in op het vertrouwen in de goeroe. Nisargaodatta Maharaj 


had een onwankelbaar vertrouwen in de zijne. Maar Alexander vertelt ook hoe verlangens altijd zullen blijven bestaan. Ook na realisatie.


zaterdag 19 oktober 2019

Alexander Smit over reïncarnatie, Nisargadatta en Wolter Keers

Klik hier om de satsang te beluisteren

Reïncarnatie is complete onzin. Voor gewone mensen. Voor een verlichte is dat anders. Die zou uit mededogen terug kunnen komen. 

Leerlingen moet je op hun eigen niveau aanspreken. Daarom kloppen veel verhalen van leraren niet. 

Hoe zie jij deze zaken na deze satsang gehoord te hebben? 



maandag 7 oktober 2019

Hulp van de goeroes (Victor Hooftman)

Mijn goeroes hebben mij best wel geholpen. Net als Wouter van Oord door Osho is geholpen, ik door Douwe Tiemersma. Realisatie, als laatste stap kan niemand voor je zetten, maar helpen op de weg van je leven, kunnen er velen.

Vaak is de misvatting over het helpen dat een persoon niet geholpen kan worden. Dat klopt op het moment dat je weet dat de persoon niet als persoon, als ego, als vaste identiteit bestaat.
Maar de vorm Victor die leeft in allerlei illusies en met allerlei illusies, die kan binnen de dualiteit, binnen het wonder van de Maya, wel geholpen worden.

Victor Hooftman



Rupert Spira, beyond witnesses



Look here to Rupert. One of the populair teachers of the moment.

zondag 6 oktober 2019

Flow (video from David Lowrie)

Click on this link for the video of David Lowrie



Henri Miller over het verliezen van illusies (Wouter van Oord)


Henri Miller over het verliezen van illusies en wat erna overblijft. Uit: 'De Kreeftskeerkring'/'The tropic of Cancer' geschreven in 1934, zijn eerste jaar in Parijs. Precies 30 jaar later zou ik in Parijs in zijn voetsporen treden.....

"(...) een soort gedempt hels kabaal hangt in de lucht, een ingehouden heftigheid, alsof voor de verwachte explosie nog een enkel volkomen ondergeschikte bijkomstigheid nodig is, iets microscopisch kleins maar volstrekt niet van te voren beraamd, iets geheel onverwachts. In die toestand tussen waken en dromen waarin men aan een gebeurtenis deel kan nemen en er toch afzijdig van kan blijven, begon die bijkomstigheid vaag maar toch nadrukkelijk vaste vormen aan te nemen, een grillige kristalvorm, als rijp die zich op de ruit vastzet.(....) Mijn gehele wezen reageerde op de stem van een sfeer die mij omgaf die het nog nimmer had meegemaakt; dat wat ik mezelf kon noemen scheen zich samen te trekken, te verdichten, terug te deinzen voor de afgezaagde, gebruikelijke begrenzingen van het vlees, welks omtrek slechts de modulaties van de zenuwtoppen kende.En hoe wezenlijker, hoe steviger en buitensporiger de benauwende tastbare werkelijkheid waar ik uitgeperst werd, mij toescheen.(...) Gedurende een onderdeel van een seconde misschien was alles mij zo volkomen klaar zoals, men zegt, het slechts een epilepticus gegeven is alles helder te zien.
Op dat moment bestond voor mij niet langer de illusie van tijd en ruimte: de wereld ontvouwde gelijktijdig al haar drama's langs een meridiaan die geen as bezat. In dit soort razendsnelle eeuwigheid voelde ik dat alles gerechtvaardigd was (....)Op de meridiaan van de tijd bestaat geen onrecht: daar is slechts de poëzie der beweging die de illusie van waarheid en drama schept. Zo men ergens te eniger tijd van aangezicht tot aangezicht met het absolute komt te staan, dan verkoelt en verdwijnt dat grote medegevoel dat mensen als Gautama en Jezus goddellijke doen schijnen; het afschuwelijke is niet dat de mens uit deze mesthoop rozen heeft geschapen, doch dat hij om een of andere reden rozen wenste. Om een of andere reden gaat de mens op zoek naar het wonder en omdat te volbrengen waadt hij door bloed. Hij geeft zich over aan uitspattingen van ideeën, hij is bereid een schaduw te worden van wat hij eens was, als hij maar een seconde van zijn leven zijn ogen voor de afzichtelijkheid der werkelijkheid kan sluiten. Alles verdraagt hij - schande, vernedering, armoede, oorlog, misdaad, en nu in de overtuiging dat er plotseling iets zal gebeuren, een wonder, dat het leven draaglijk zal maken. En al die tijd loopt er een meter van binnen en is er geen hand die daar bij kan om hem af te zetten. (....) En uit die eindeloze foltering en ellende doemt geen wonder op, zelfs nog geen microscopisch klein spoortje van opluchting.(.....) En dus denk ik wat een wonder het zou zijn als dit wonder waar de mens eeuwig op wacht niets anders bleek te zijn zijn dan twee enorme drollen die een gelovige discipel in het bidet had gedeponeerd (....) en er zonder ook maar enige voorgaande waarschuwing, een zilveren plateau zou worden opgediend waarop zelfs de blinden zouden kunnen zien dat er niets meer, en niets minder, lag dan twee enorme hopen stront.
Dat, geloof ik, zou heel wat wonderbaarlijker zijn dan waar de mens op had gehoopt.
Wonderbaarlijk omdat daar nooit nog nooit over gepiekerd is. Nog wonderbaarlijker dan zelfs de stoutste droom omdat iedereen deze mogelijkheid had kunnen bedenken, maar niemand dit ooit heeft gedaan en niemand dit waarschijnlijk ooit zal doen.(....) Maar hoe dan ook, het besef dat er niets te hopen viel had een heilzame werking op me. Jarenlang, feitelijk heel mijn leven lang, had ik gehoopt dat er iets zou gebeuren, een voorval van buiten af dat mijn leven zou wijzigen en nu plotseling, geïnspireerd door het volkomen hopeloze van het geheel, voelde ik me opgelucht, voelde ik als het ware een zware last van mij schouders genomen.(....) Terwijl ik zo naar Montparnasse terugwandelde besloot ik mezelf met de vloed te laten afdrijven, niet de minste weerstand aan het lot te bieden in welke vorm dit zich ook aan mij zou voordoen. Niets wat me tot nu toe was overkomen, was voldoende geweest om me te vernietigen; er was niets vernietigd dan mijn illusies. Ikzelf was intact. De wereld was intact.........(...) De mens is verraden door wat hij zijn betere natuur noemt, dat is alles. Aan de uiterste begrenzingen van zijn spirituele wezen staat de mens weer naakt als een wilde.
Als hij God vindt, is hij als het ware kaal geplukt: hij is een geraamte.(....) Als leven dan het hoogste goed is, dan zal ik ook leven, al moet ik kannibaal worden.......(.....)Moreel ben ik vrij(....) ik trek erop uit om me vet te mesten....."

Wouter van Oord.



Ontwaken is uiteindelijk helemaal niet zo bijzonder ... (Francis Collet)

Ontwaken is uiteindelijk helemaal niet zo bijzonder zoals veel mensen denken. We krijgen er geen superkrachten door en ook niet worden we erdoor speciaal of superieur.
Het dagelijks leven gaat gewoonlijk door. We moeten bijvoorbeeld nog steeds werken, de was doen en het huis opruimen. Je teen stoten blijft nog steeds vervelend en het verlies van een geliefde kan nog steeds emotioneel pijn doen.
Maar wat verandert er dan wel?
Je maakt je veel minder druk om bepaalde dingen omdat je inziet dat veel van je zorgen in jezelf wordt gecreëerd door gedachten. Tevens valt de identificatie met verschijnselen weg omdat jij je realiseert dat je het bewustzijn bent waarin alles floreert.
Hierdoor ervaren we vrijheid van gedachten, gevoelens (emoties) en sensaties. Niet omdat ze zullen verdwijnen, maar omdat ze er gewoon mogen zijn. Er is geen werkelijke 'ik' meer die er een slachtoffer van is, maar enkel bewustzijn waarin ze mogen manifesteren.
In deze openheid, in deze overgave, gaat alles steeds meer vanzelf. We worden gedragen door een Mysterie wat de persoon overstijgt. Alles wordt één grote schouwspel.

Francis Collet

Jim Newman, Amsterdam, 2 oktober 2019



Jim Newman, een van de representanten van de neo-advaita. Vergelijk hem maar met de op deze blog veel voorkomende inzichten van Wouter van Oord, of met Tony Parson. Het sluit nooit naadloos aan op mijn beleving (maar dat kan komen omdat ik het nog moet doorzien, laten we niet arrogant worden) maar is altijd nuttig om naar te luisteren en even 'wakker' te worden. Mochten er nieuwe conditioneringen zijn komen aanwaaien als gevolg van de goeroe's, satsangs en advaita boeken.  

De geluidskwaliteit is vrij beroerd en ik dacht eerst dat er een applaus klonk, maar dat applaus gaat niet meer weg en heet ruis. Maar beleef het als applaus en je vindt het fantastisch. 

Klik hier op deze link.


Ontwaken is geen vorm van bewustwording ? (Wouter van Oord)


Ontwaken is geen vorm van bewustwording.
Het is het wegvallen van het illusoire centrum 'ik ben' oftewel 'zelf'. Als dit 'zelf' schijnbaar oplost is dat het einde van de schijnaanwezige,
het einde van de persoon en alle preoccupatie met die hersenschim. Wat overblijft is wat IS.
Leven als niet-iets wat volledig vrij is om te zijn wat het is. Leven als niet-weten, niet-kennen en niet-ervaren. Onverdeelde leegte/volte als het onbekende.
Wouter van Oord.

Opgeslokt door volte, vrijgelaten door leegte (Carla van Hoof)

Bevrijd Leven
Opgeslokt door volte
Vrijgelaten door leegte
Ben ik opgelost
En weet niets meer
En wil niets meer
Laat ik mij willoos leiden
Door tranen van oppervlakkigheid
Die diepte zoeken
Maar niets anders vinden
Dan peilloosheid
Waar ik zweef
Over golven en dalen
En zie
Dat gedragenheid
Het enige is
Door niets en niemand
Gehouden of losgelaten
Nooit kwijtgeraakt
En nooit gevonden
Volledig aanwezig
Grenzenloos liefdevol
Altijd hier
In openheid
Carla van Hooff

"Ik sla je kop eraf!" (Dick Sinnige)

Dick Sinnige
 ~ Liever heel
Ik loop over straat.
Op weg naar de supermarkt.
Het is zonnig en bewolkt.
Ineens staat er een kerel voor mijn neus,
die brult: "Ik sla je kop eraf!"
Ik begin spontaan te lachen.
Dat maakt hem helemaal woest.
Ik blijf liever heel,
dus ik probeer de boel te sussen:
"Laten we aardig zijn voor elkaar."
"Ik vind je niet aardig, ik ga je slaan!"
Hij doet nog een stap dichterbij,
hij staat bijna bovenop me
en geeft me een enorme
dreun op mijn neus!
Voor ik het goed en wel weet
sta ik hem links en rechts
op zijn kop te rammen!
Ik zie het echt alleen maar gebeuren.
Ik zie de schrik in zijn ogen,
door het onverwachte
spervuur aan vuistslagen.
Totdat hij op de grond stort.
Bam!
De gevelde vechtjas
kruipt snel van me weg.
Ik was geen gemakkelijke prooi.
Met de staart tussen de benen
vliegt hij de hoek om.
Ik hou helemaal niet van vechten,
maar ik heb ook helemaal niet het
idee dat 'ik' gevochten heb.
De eenheid deed gewoon een rondedansje.
Ik voel van binnen
een glimlach vol vertrouwen.
Gelukkig weet mijn lichaam zelf
maar al te goed wat het moet doen
in zaken die alleen het lichaam aangaan!
Di©k Sinnige ~ 

Satsang (boek van Douwe Tiemersma)

Woorden geven aan het woordeloze. Het onmogelijke mogelijk maken. Wat een gave! Douwe Tiemersma was zo'n man. Ik heb tot voor kort iedere verwijzing naar hem over het hoofd gezien. Door Victor Hooftman die teksten van hem heeft verzameld en in boekvorm uitgegeven, ben ik getriggerd geraakt te gaan lezen in het boek ''Satsang, hoe zit het met jezelf?''. Hoewel lezen niet het juiste woord is. Het is geen spannende verhaallijn of zelfhulpboek. Ook geen boek die je even voor de vuist weg leest of welke te begrijpen is met je ratio. Wat het wel is, is nooit in woorden uit te drukken. Gelukkig zijn er wel mensen (geweest) die keer op keer vragen (bleven) beantwoorden van zoekers.
Ik heb dit geschreven omdat het mij duidelijk is geworden dat ik iets te doen heb op deze aarde. Een wegwijzer te zijn voor alles dat verwijst naar het ene. Hierover zullen jullie nog veel meer gaan horen. Ontvrienden mag 
Hieronder tekst overgenomen van Advaita.nl over het boek met boekfragment
Satsang Hoe zit het met jezelf?Dit boek is een bloemlezing van satsangs gehouden door Douwe Tiemersma. Bijeenkomsten waarin hij als advaitaleraar de kern van het advaita inzicht doorgeeft. De satsangs beginnen met een inleidende meditatie, gevolgd door de mogelijkheid vragen te stellen en Douwe’s antwoorden. Zijn teksten, audio-opnamen en YouTubefilmpjes, zijn terug te vinden op: www.advaitacentrum.nl. Satsang fragment http://www.satsang.nl/Satsang-Fragment%20Douwe%20Tiemersma.…
De non-dualistische visie staat centraal in de traditie van de Advaita Vedanta, die teruggaat op de Upanishaden (8e eeuw v. Chr.). Een van de grootste advaitaleraren in de vorige eeuw was Shri Nisargadatta Maharaj. Douwe Tiemersma had het voorrecht niet alleen hem te ontmoeten in Bombay, maar ontving ook zijn inwijding van hem. Dit is zondermeer van grote betekenis geweest en sinds 1980 hield hij dan ook zelf wekelijkse advaita-gesprekken, retraites en cursussen.
Zijn telkens terugkerende thema was: openheid, en wel in meest radicale zin, met de steeds opnieuw terugkerende vraag: hoe zit het met jezelf? De voortdurende nadruk op zelfmeditatie en het belang van het samengaan van inzicht en het leven in de praktische wereld, stonden hierin centraal.
Douwe Tiemersma (1945-2013) was biologiedocent aan Pedagogische Academies en daarna docent wijsgerige antropologie en interculturele filosofie aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam, waar hij ook op symposia de advaita belichtte. Hij gaf sinds de jaren '70 yoga en meditatie. In de benadering van zijn lessen legde hij een steeds duidelijker accent op de Advaita Vedanta. Zijn activiteiten resulteerden in 2000 in de oprichting van het Advaita Centrum in Gouda. Daarnaast schreef hij vele boeken en talrijke artikelen voor onder meer het tijdschrift Inzicht, waarvan hij medeoprichter en eindredacteur was. Douwe schreef ook het Voorwoord in “I AM THAT” van Nisargadatta.
"Douwe Tiemersma verbond op unieke wijze spirituele praktijk met filosofische reflectie”, dr. Bruno Nagel (SCFA).

zaterdag 5 oktober 2019

Zijn of ... (Victor Hooftman)


Zijn of bezig zijn, dat is de vraag. Tegelijk kan ook. Maar de meeste mensen zijn alleen bezig. Dat geeft ze een onbevredigend gevoel. Eckhart Tolle vertelt dat je ook tijdens het bezig zijn nog steeds je lichaam, je handen, je voeten of en soms en, je ademhaling moet kunnen voelen en volgen. Buiten en binnen tegelijkertijd. Maar als het nog niet lukt en je moet kiezen, kies dan voor binnen. Hoe zit het met jezelf? Ben je bewust of onbewust? Kijk ernaar. Zo goed als Eckhart kan ik het niet vertellen maar wellicht stimuleert het om deze populaire meester zeer serieus te nemen.

Victor Hooftman


vrijdag 4 oktober 2019

Sometimes it's hard. Sometimes it's easy. (David Lowrie)



Sometimes it's hard. Sometimes it's easy.
Sometimes we learn.
Sometimes we learn again.
Sometimes we hurt.
Sometimes we smile.
Sometimes we lack.
But all the while - we live.
We love.
We draw upon our strengths.
Our weaknesses.
Our passions.
Our purpose.
We raise and lower.
We expand and contract.
We are. We do. We continue.


David Lowrie

maandag 30 september 2019

Vrij van conditionering (J. Krishnamurti)


J. Krishnamurti in Ommen

Is het mogelijk om in onze relaties vrij te zijn van onze conditionering? Dat wil zeggen dat we in de spiegel van de relaties aandachtig, nauwkeurig en volhardend moeten observeren wat onze reacties zijn, of ze automatisch zijn, gebaseerd op gewoontes of tradities. En in die spiegel kun je ontdekken wat je werkelijk bent. Dus relaties zijn buitengewoon belangrijk.
Madras 1982, 
J. Krishnamurti

Je kunt liefde niet ‘doen’ (Linda Rood)


Linda Rood



Liefde ìs. ❤️
Je kunt liefde niet ‘doen’.
Liefde ben je.
Je kunt liefde wel met elkaar delen, elkaar ontmoeten in Liefde.
Deze Liefde maakt geen slaven maar laat, en maakt vrij.
Andere woorden voor deze Liefde zijn ruimte en Vrede.
Deze Liefde wil niets van de “ander”, het viert eventueel met de “ander” wat er ìs.
En ja, wanneer deze Liefde gedeeld wordt, dan verrijkt en vermeerdert het.
Het is de is-heid van het leven die op dat moment samen ervaren en gedeeld wordt.
Deze liefde is niet “persoonlijk” en dus niet afhankelijk van de “persoon” waarmee het gedeeld wordt.
En dáár zit veel verwarring.
We denken dat iemand ons Liefde kan geven.
Dat iemand of iets ons kan vervullen.
Maar hoe kan een “ander” je geven wat al is?
Liefde ben je en zodra je denkt dat iemand “anders” je kan geven wat je zelf al bent, dan ontstaat er verwarring.
En pijn.
En gemis.

Linda Rood

zondag 29 september 2019

Standpoint and freedom (Douwe Tiemersma)



Advaita talk of December 7, 2005

Can you make a choice for a point of view? What I experience is that I am overwhelmed by a viewpoint and that then I am stuck in it. For example, I recently said something in a meeting and later thought: oh, that was far too exaggerated. The whole evening I had a feeling of fear. I was deeply caught in that fear.
So there are two viewpoints: one there in the meeting, one [later] in the evening with that fear. And now you have a new viewpoint. Now you are talking about it without much fear. Where is your freedom? In your own manner of being, now. "Then," you say now, "then I responded like that, then the fear hit me and so I got stuck in it. Now I see it. Now I can judge: actually, I could have done it differently and now I see the fear response of that evening."
Therefore, from this point of view you see that the point of view in the meeting was conjoined to a limited viewpoint. That also applies to your fearful point of view later that evening. To the extent that there is an "ignorance" in it, the event overwhelms you. Afterwards, you take another look. Then you see that there was a limited point of view. What’s your position now? Apparently more spacious.
You can only judge from a higher point of view, with a wider horizon, about another point of view with a smaller horizon or with less knowledge, with less awareness. You determine that that position was related to a more limited situation. Now that you have this overview, you see alternatives. Where’s the freedom? Apparently in the possibility to change positions, to stand on a different point of view with a broader horizon.
That has everything to do with your own awareness. Yes, as being-awareness you apparently have these options. There is freedom in consciousness as self-being. You always have the possibility in your consciousness to distance yourself from a situation. Actually, that happens all the time. Insofar as there is an unconscious conditioning, insofar as there are views that just happen to you, that seems to be a situation of ignorance. Then you are stuck there because you do not know what is happening. Then you say: yes, that overwhelmed me. But a more spacious awareness is possible.
But do you have a choice in that?
You usually notice afterwards that apparently it went this way or that, and that it could hardly have been otherwise. The fact is that here and now you find that it could have been different - if you had had this consciousness then. Because there is more light the reality of the snake disappears and the reality of the rope appears. No one doubts that this is a higher reality. Why not? Because there is more light. Apparently there is the possibility of more light and everyone appears to have that in themselves. Experimentally you determine that. Through this you have a notion that more light can come. You have a "conscience". You've always already known that. You can open yourself up to it. You can be more attentive to it. Your own freedom sits in this orientation and in that fundamental opening.
Then the knowing gradually develops. Then you learn what it means to increasingly recognize yourself as openness. You see that you don't have to dive into a specific position. You see that you’re not stuck to that, that in this vertical perspective you are free. Just continue with that. Just radicalize that insight. Every point of view can be seen as relative from a higher point of view. Where's the end? It can’t be found. There is openness and you yourself are that openness. That was always already present as fundamental freedom from every position.

Blanco is mijn geest (Victor Hooftman)

Rustpauze tijdens de Camino

Blanco is mijn geest. Een lichte verveling neem ik waar. De kat kijkt mij vanaf de tafel aan. Geen van tweeën weten wij wat te doen. Alleen een beetje voor ons uitkijken. Nog even en dan begint de WK wielrennen voor mannen op de weg. Altijd heel saai de eerste uren. Buiten is het grijs en nat. Richt ik mij naar binnen dan is alles goed. Vergeet ik dat er verveling is. Dezelfde persoon als enkele ogenblikken geleden, opeens volmaakt in harmonie met zijn omgeving. De energie stroomt. Opeens neem ik de tuin echt waar, en de inrichting van het huis. Hoe kan het dat je dat vergeet? Waarom vergeet je je naar binnen te richten? Je lichaam te voelen, je ademhaling te volgen, je oorsuizing te observeren? Kan je dat voorkomen, dat vergeten? We vergeten domweg gelukkig te zijn met onszelf. Waarom is niet elk boeddha beeld een pointer die werkt, of elk boek over Advaita wat ik zie liggen? Waarom werken gele briefjes niet om je je er aan te herinneren? Of werkt het wel maar moet je het steeds weer zien en doen? Conditionering om naar binnen te gaan waar de conditionering weer wegvalt? Er is nog veel te ontdekken. Maar nu eerst genieten van mijn cappuccino, liefdevol door mijn geliefde gemaakt. 

Victor Hooftman 

You are someone's light (David Lowrie)


Dedication to....

You are someone's light.
Someone's reason to smile and delight.
Someone's inspiration.
Someone's love.
Someone's motivation.
Someone's shove.
Someone's reason they do what they do.
Someone's beauty comes from deep within you.

Whether with your smile, your touch, or your words - to think it untrue is utterly absurd. You are the sun that lights up someone's day. Keep being you and lighting the way.

David Lowrie

zaterdag 28 september 2019

Recognize when the light hits you.(David Lowrie)


Recognize when the light hits you. Let it smack you right in the face and acknowledge that it is there to illuminate your life. To spark your passions. To spread your love. To carry your soul on the wings of action, determination, vision, power, and love.

Recognize when it's just you in the light of love and bring someone else in. Spread the light. Be the beacon. Become the lighthouse. Feel into every dark space inside of you and let it go. Give it to the earth. The grass. The rocks. The trees. The sky.

She can handle it and will gladly let it go for you. You are the light. You are the reason. You are the love. You can make a difference. You are making a difference. Every day in every action you take. In every smile you give. Every insight you post. Positive or negative.

You're making a difference with your words and your actions. You're spreading you across the collective conciousness that we all feel and know in our hearts intimately. You choose to be the light or you choose to be the dark.

You choose.


David Lowrie

vrijdag 27 september 2019

Tranen rollen over mijn wangen ... (Peter Gordijn)


Mijn hart huilt
Auw, auw, auw! Tranen rollen over mijn wangen terwijl ik dit schrijf. Al dagenlang ga ik door een pittig pijnlijk persoonlijk stuk en ik weet niet zeker of de climax al is geweest of nog moet komen. Het voelt kwetsbaar, en tegelijkertijd ook kloppend om dit met jullie te delen. Niets menselijks is mij vreemd.
Sinds begin dit jaar ben ik langzaam mijn energetische lichaam aan het ontdekken. Daar blijkt meer oude shit te zitten dan me lief was. De oude militair in mij bleek energetisch nog in vechtmodus te staan voor wereldvrede. Voor het slagen van die missie moesten deelnemers snel door hun transformatieproces, zodat mensen snel vanuit eenheidsperspectief liefdevol worden en we als mensheid eindelijk in harmonie met elkaar en de natuur zou gaan leven. Op zich een prachtig ideaal, mits het energetisch zuiver vanuit liefde gebeurt. Bij mij zat er echter blijkbaar toch innerlijke verkramping op.
Ik dacht in overgave te leven, maar onder de oppervlakte op een diepere laag vond ik eigenlijk dat iedereen anders moest zijn: de VN, mijn oud-collega’s, de politiek, de media, wetenschappers, big Pharma, miljonairs, Trump, de gemiddelde Nederlander, mijn deelnemers, mijn teamleden, mijn familieleden, en zelfs mijn geliefden. Nu ik er zo over nadenk besef ik me dat ik vroeger zelfs al vond dat de school anders moest zijn… Een spiritueel leraar die zelf koning innerlijke verkramping blijkt… Misschien dat ik er ooit om kan lachen, maar nu doet het vooral pijn.
Recent heb ik drie innerlijke reizen achter elkaar gemaakt met steeds een dag ertussen. Het was een test voor de Wonder Week. Nou, van die tolerantie waar wetenschappers over praten heb ik niets gemerkt. Bij mij werkten de truffels zonder mao-remmer ook de derde prima. Sterker nog, ik ging dieper dan ik ooit ben geweest. Dat laatste heeft vermoed ik ook te maken met een aantal gebeurtenissen in de aanloop hiernaartoe. Het resultaat was in ieder geval dat ik mijn innerlijke dynamieken kraakhelder voorgeschoteld kreeg. Daar bovenop kwam nog oude pijn uit mijn jeugd en mijn militaire tijd. Het was zo confronterend, energetisch zo pijnlijk en zo verdrietig dat ik voor mijn gevoel echt door de hel ben gegaan. Toch voelt het ook als heel belangrijk en iets wat uiteindelijk zeer waardevol gaat zijn.
Een belangrijk inzicht voor me is dat zendingsdrang en pusherigheid juist averechts werken. Diverse deelnemers, begeleiders en dierbaren hebben dit gevoeld en het stootte ze van me af. Juist de mensen van wie ik hou zijn hierdoor gekwetst. En dat is uiteraard wel het laatste wat ik wilde. Ik weet dat het vanuit non-duaal perspectief nooit anders heeft kunnen gaan, maar het voelde als vluchten om dat te gebruiken om deze pijn niet te hoeven voelen. Iets in me zei dat ik hierdoorheen heb te gaan. Het voelt als de enige manier om te breken met dit oude patroon en weer zuiver het lied van de liefde voor het Wonder van Bestaan te kunnen zingen.
Ik had blijkbaar een blinde vlek. Terugkijkend besef ik me dat ik veel signalen heb gemist. Vanuit de persoon Peter wil ik iedereen die hier pijn van heeft gehad mijn oprechte excuses aanbieden. Ik ben dankbaar voor degenen die me signalen hebben gegeven, hoe moeilijk dat misschien ook voor hun in geweest. Het heeft er mede toe geleid dat ik uiteindelijk tot dit punt heb kunnen komen. En ik ben dankbaar voor de onvoorwaardelijke liefdevolle steun die ik ondanks dit alles nu nog steeds mag ontvangen van diverse dierbaren, juist nu ik me zo kwetsbaar voel.
Betekent dit dat ik ga stoppen met mijn passie? Nee. Stoppen met wijsheden opdringen wil niet zeggen dat ik ze niet meer mag aanreiken. Vanaf nu wil ik dat echter doen vanuit het uitgangspunt dat iedereen echt al volmaakt is, helemaal zichzelf mag zijn en in eigen tempo mag transformeren als daar een verlangen naar is. Ik wil vanuit liefde inspireren en samen genieten van dit wonderlijke bestaan.
Aho.

Peter Gordijn