Omarm het onvolmaakte (Ovanti)

296) tekort schieten ❤️🙏

Ja, dat gevoel zou je maar hebben. En wat doe je dan? 

Aanvallen, verdedigen, afsluiten, wegrennen ...

Of accepteren

Het zelfs toe-eigenen.

Ernaar kijken

Het verwelkomen ...

Dit gevoel van tekort schieten is fundamenteel. Weet dat als je dat niet kunt toelaten en ernaar kijkt, dat het je hele emotionele en spirituele ontwikkeling beperkt.

Dan zul je altijd emotioneel onvolwassen blijven.

Je zult nooit echt kunnen communiceren of authentieke relaties aan kunnen gaan . Je blijft een kleuter, al ben je al zestig jaar.

Je bent niet voor kritiek of verbetering vatbaar. Alles wat uberhaupt suggereert dat het wel eens aan jou kan liggen, is meteen verdacht.

Je houdt een soort perfect imago gaande, maar t rammelt van alle kanten. Iedereen ziet misschien dat t niet klopt, behalve jij. Je wereld wordt armer en armer, maar ja, dat ligt aan de wereld en niet aan jou.

Leer om niet goed te zijn. Om imperfect te zijn. Om fouten te maken. Leer om voor verbetering en kritiek vatbaar te zijn. Schiet tekort.

Ga je gevoelens van schuld en schaamte niet verbloemen.

In de ogen van anderen was je niet genoeg. En misschien was je ook wel niet genoeg.

Misschien denk je dat je geweldig goed bent, maar ben je eigenlijk gewoon middelmatig, niet echt bijzonder. Ga de boel niet mooier maken.

Elke dag schieten we tekort in ontelbare dingen en situaties. Je had misschien wat vriendelijker kunnen zijn, en je tijd en geld aan goede doelen kunnen besteden. Je had je hulp en liefde kunnen uiten aan mensen die t moeilijk hebben. Je had kunnen protesteren of petities kunnen ondertekenen. Je had meer kunnen mediteren en sporten, meer kunnen lachen, meer kunnen voelen. 

Het kan nooit goed genoeg zijn. Je denken wil alles recht praten wat krom is, en krom wat recht is. Zodat t jou goed uitkomt. Zie het.

Omhels je imperfectie.

Vier het. Accepteer het. Verbeter je als je wil ...

Zie t goede altijd in anderen en t slechte in jezelf. Dat is een goede regel. 

😅🤗❤️🙏

Wees vol liefde (Ivo Wantola)

Wees vol liefde 🔥🌹🙏 

Liefde is een keus. Het is niet iets dat je overkomt. Dus ga niet zitten wachten. 

Velen wachten, want ze geloven dat de liefde moet komen en de mens kan overvallen, dat t een geschenk is van de Goden. Hun leven is dor, pijnlijk, vol onvervulde verlangens en stille wensen, vol beledigingen ook, beschuldigingen, vol excuses, kortweg lijden.

Als je in liefde wil leven zul je ervoor moeten kiezen. Je verantwoordelijkheid nemen. Niet een passieve toeschouwer blijven en het laten afhangen van omstandigheden. 

Het leven van de mind is een onaantrekkelijk leven. Het is vol problemen, zonder glans, zonder schoonheid, zonder grace. Het is een pijnlijk leven, vol oordelen en dualiteit.

Je grootste vijand is je mind. Zij kan ook je grootste vriend worden. Als je er meester over bent is t je vriend. Anders ben je er een slaaf van, en moet je beantwoorden aan de nukken van zijn wil, overgeleverd als een losgeslagen paard zonder ruiter. 

Hoe anders is een leven vol liefde. Elk moment dankbaar, vreugdevol, alles aanrakend met je liefde, kijken met de ogen van liefde.

Het is niet zomaar een keus. Bedenk je dat elk moment dat je niet in liefde leeft een verspild stuk leven is, en voorbijgaand aan t grote levensdoel wat alles zin geeft: ontwaak in liefde.

Het leven is kort. Het is een reis. Op een dag komt de dood en dan treurt de mens, want hij heeft nooit echt geleefd. De dood ziet de mens als een groot onrecht, als t ergste kwaad. Maar veel erger dan de dood is je leven verliezen, je LEVEN, JOUW LEVEN die elk moment weer plaatsvindt. Velen leven nu al dood. Mensen zijn levende lijken, immer weer onderweg, nooit stilstaand bij de eindeloze pracht van t Universum die God is. De wereldse mens heeft alles gewoon aangenomen, en is helemaal opgegaan in werelden van illusie. 

De mens gaat op in de doelen en werken en mist de KARAVAAN van VREUGDE. Immer weer dien je de liefde te beseffen en over te stromen. Je ogen dienen wijdt open te zijn

De Eeuwigheid is op zijn wake, de duisternis slaapt licht (Ivo Wantola)

Mijn favoriete satsang gever in deze regio. Ivo Wantola. 

De Eeuwigheid is op zijn wake
De duisternis slaapt licht
Alles doorstraald, zingt alles
Maar al dit mag vergeten worden

Iets ging verloren, wat geeft het?
Er is altijd meer ruimte om te vullen
En alles is voor Eeuwig
Op het scherpst van de snede dans ik
Gedragen door het eindeloze vertrouwen
Dat het niets uit maakt als ik val

In mijn cellen zijn alle werelden verborgen
Daar is leven en dood en alles zingt er
Hoe heerlijk is het dit te weten
En al het andere is een verschrikking

Mijn woorden zijn levende gestalten
En de hele fysieke wereld is enkel een gedachte
O hoe zinderend is dit visioen?
Alles komt hier thuis in mijn armen

De dood is voor altijd en het lijden is echt
O hoe liefdewekkend is dan dit
Wat opstaat uit de dood en ieder bevrijd?
Ik heb mijn ogen op de Eeuwigheid
Een hardere realiteit dan deze doch
In wiens openbaring alles verzacht wordt

Spreek van dat wat bevrijd en zo zal het zijn
Want de waarheid staat op uit het hart
Ik heb vanuit de absolute rust gesproken
Ik heb gewandeld over de aarde terwijl ieder sliep

Wat geeft het of je je leven vergooid
En al slapende naar het graf toegaat?
Ik heb alle werelden gezien, en de Zon en de dood
Ik heb gezien dat niets ooit verschil maakt

Wat ik je gegeven heb is de vrijheid
Die zich eindeloos openbaart in de liefde
Die tot het lichaam is geworden
Nooit kun je van deze vrijheid af mens
Je weet dat al deze woorden waar zijn
Wat je ook denkt of zegt of doet
Want ik ben gegrifd in jouw wezen

Al wat ik ben is onzeggelijk
Toch alle woorden zijn mijn naam
Je zou helemaal gek worden
Als ik mij volledig zou openbaren
Daarom laat ik alleen deze ster vallen vandaag
Die al uitzonderlijke eindeloze vrijheid is

Deze hele wereld en al het krioelende leven
Bevindt zich enkel in een bolling
Ik vraag u: stijg op uit deze wereld en aanschouw
Zodat je ziel rust vindt in de Eeuwigheid

Als je je geest bevrijd
ervaar je geen gevoel van beperkingen meer
De Eeuwigheid bevrijd elke geest verder
Zelfs van hen wiens bewustzijn eindeloos is

Duisternis overmant me en de Eeuwigheid wordt droef
Maar die dan tot klank wordt is de eeuwige symphonie
In elke stem en zucht vindt zij vrijheid en liefdeo Wantolan in onze weerklank rijs ik en vergeet alle duisternis

Ivo Wantola

Satsang met Ivo Wantola op 31 mei

As donderdag is er op de Teunisbloem 9, Rotterdam, een satsang van Ivo Wantola. Kosten 10 euro.
Start 8 uur.
Inloop half 8.
Veel stilte, beleving en uitleg.
Vragen zijn welkom, discussies niet.

Gesprek met Ivo Wantola part 2 voor Advaita Nederland door Victor Hooftman

Ivo Wantola gaat in op Advaita vragen.

https://youtu.be/izLCOVgh5Pk

Ivo Wantola leest voor uit eigen werk

https://youtu.be/lOO-RinwzFk

Gesprek met Ivo Wantola part 1 door Victor Hooftman van Advaita Nederland

Een interview met Ivo Wantola over Advaita. Afgenomen door Victor Hooftman van Advaita Nederland (op Facebook, Blogger en Youtube). In Leiden bij Ivo thuis. Ivo Wantola is tot inzichten gekomen via de lijn van Ramana Maharshi.

https://youtu.be/jFNB7y4AfZs

Niets en de Leegte, Ivo Wantola vertaalt Hafiz

Een gedicht vertaald van Hafiz door Ivo Wantola voor in zijn nieuwe boek; het Niets en de Leegte:

Ik heb die reis gemaakt in het Niets
Ik heb die lamp aangestoken
Die geen olie nodig heeft

Ik heb grote rivieren gehuild
Van smaragden kristallen
Op mijn geschaafde knieën, smekend om liefde

Om nooit meer van enige wereld te horen

Het geluid van mijn eigen naam
Zelfs al kwam het uit goddelijke inspiratie

Of om de pen te zien die jij mij hebt gegeven, God
In de begaafde hand van de zon of de hemel
Schrijvende
Dat er iets anders is dan het woord
‘Eén’

Ik heb die reis gemaakt in het Niets
Ik ben die vlam geworden
Die geen brandstof nodig heeft

Geliefde
Welke behoefte is er nu nog om
Hafiz ooit te roepen?

Want

Als je dat zou doen
Zou ik gewoon uit Jou stappen

Hafiz

Wij doden de immensheid ... (Ivo Wantola)

Op de grenzen gaan wij verder
Met achter ons hele beschavingen die ons dienden
Met achter ons het leven
De hele aarde, en de zon en maan, die ons dienden

Op de grenzen gaan wij verder

Verder op deze grenzeloze oceaan van het bestaan

Wij verzuipen

En wij duiken naar de diepten

Wij slechten elke grens

En wij doden de immensheid
Met de teloorgang van ons ik

<3

De ene stralende werkelijkheid (Ivo Wantola)

Alles bestaat immers in de Ene stralende werkelijkheid
Alle tijd, het hele universum, bestaat binnen Dat

Er is maar een Werkelijkheid.
Zolang er een zelf is, bestaat er dualiteit, ik en jij, jij en de wereld
maar wezenlijk bestaat er geen dualiteit.

Er is enkel een Onnoembare Realiteit, voorbij gedachten en woorden, voorbij gevoelens, voorbij fysieke en astrale waarnemingen

Dat ben jij!

Maar enkel door identificatie met het onware zelf,
ervaar je dat niet bewust.
je gaat van golf naar golf, zonder het onderliggende bewust te worden, de hele oceaan.

Er zijn twee wegen tot Zelfrealisatie.

Richten op het Eeuwige, die altijd en overal is.
In dat licht moet al het tijdelijke naar boven komen, en dus ook
jouw meest wezenlijke identificatie van 'ik,ik'

In het aanzicht van het grenzeloze is het 'ik' de laatste druppel die oplost zodat het grenzeloze verdwijnt en enkel de werkelijkheid is.

Zolang we nog ideeen hebben en beelden over de werkelijkheid, kan zij niet volledig aan ons verschijnen.

En als zij dan verschijnt, komen we volledig naakt te staan in ons wezen, en in die eindeloze openheid, weet de druppel geen raad, zij wordt geleegd van zichzelf, en eindeloos vervuld.

Maar de andere weg
is naar binnen toe, zij gaat meteen naar de wortels van ons illusionaire zelf 'ik-ik'

Door de vraag: wie ben ik?
niet als een mantra, noch als een mentale herhaling, noch als een vraag om een conclusie uit te trekken

komt men bij het gevoel van 'ik-ik'

en het is de kunst om bij dat gevoel te blijven van 'ik-ik'

let wel, het is geen gevoel die je kunt beschouwen, want je bent het zelf namelijk

alles wat voor te stellen is, is een sluier, die je afhoudt van ware realisatie

als je in slaap valt, moet je de oefening gewoon blijven doen als je weer wakker wordt, eindeloos dag in dag uit

je gedachten hoeven niet weg, maar door de gerichtheid op 'ik-ik' verdwijnen uiteindelijk alle gedachten

telkens weer je aandacht gericht houden bij 'ik-ik'

het kan ook zijn dat je in een hele prettige ervaring komt, leeg, fijn, gedachteloos, openend, en sommige mogen hieruit concluderen dat dit het is wat men zoekt, maar dat is een valkuil

blijf doorgaan met de vraag: wie ben ik?
wie heeft deze ervaring

er opent zich iets in de diepten, iets eindeloos krachtig dat door alles heen breekt, grenzeloos, grenzeloos, grenzeloos, slijtend door al je voegen

maar ga door ga door

wie ben ik?

het enige dat je kunt doen, zover reikt je inspanning, is dat je bij 'ik-ik' blijft, wezenlijk, de rest doet het bestaan

de eindeloze ongrond is zelfs niet het einde van de reis

maar dan wanneer in de vloed van eindeloosheid
elk besef van zelf verdwenen is, dat is het einde

het is belangrijk voor wie wezenlijk vooruitgang wil maken op het pad
niet te lantefanteren en voorbarige conclusies te trekken

de vraag 'wie ben ik? is een wezenlijke poort naar het Al

wanneer men bij ik-ik blijft opent die poort

eindeloze genade
zal je dan ten deel vallen

en vrede en gelukzaligheid stromen vanzelf

<3