Antwoord van de neo-advaita op de aanval door Wouter van Oord

 Er heerst onrust in spirituele kringen. In het bijzonder binnen advaita georiënteerde groepen. Er heerst daar grote onrust en opwinding over wat wordt beweerd door sprekers en schrijvers uit de groep die neo-advaita wordt genoemd. Deze sprekers en schrijvers worden door een traditionele advaitist zelfs: 'Emotionele kleuters in een volwassen lichaam' genoemd. 

Dit getuigt van een enorme arrogantie! 

Er wordt gezegd dat neo-advaitisten 'stilstaan in hun spirituele ontwikkeling'. Ik las dat zonet in een groep over nondualiteit. 

Ik kon mijn ogen niet geloven! Neo-advaitisten worden 'Extremistische nondualisten' genoemd. Een gevaarlijke soort terroristen. Nihilistische leeghoofden met de bedreigende signatuur van een dodelijk soort virus! Vooral zeer schadelijk voor de geestelijke gezondheid! 

Er wordt kennelijk in Traditionele Advaita kringen een dreiging bespeurd die als zeer schadelijk wordt ervaren voor de door hen zo gekoesterde 'Waarheid' van het Advaita Vedanta gedachtegoed. 

Blijkbaar zit er zoveel explosieve lading in wat de huidige neo-advaita sprekers beweren, dat het Traditionele Advaita volk er zenuwachtig van wordt. Het wringt al lange tijd tussen vertegenwoordigers van TA en NA.

Tony Parsons schreef jaren geleden al een apologie tegen Dennis Waite, de zelfbenoemde Advaita Paus, die een boek schreef met als titel: 'Back to the Truth. 5000 Years of Advaita.'

Een vette, dikke pil die een kroniek moet voorstellen van wat er allemaal leeft in de spirituele marktplaats. Het boek is bepaald niet onpartijdig. Het breekt vooral een lans voor de tradities die trouw zijn aan de basis zoals die is gelegd door Shankara in zijn werk Atma Bodha.

Het verschil tussen TA en NA is groot. 

Neo-Advaita zegt dat het Absolute en het Relatieve hetzelfde zijn. This is IT! 

TA ontkent dat Dit wat verschijnt alles is wat er is. Het voorziet in een heilsweg die weg leidt uit het Relatieve en naar uiteindelijke bevrijding in het Absolute. Een weg die perse bestemd is voor een zoeker/kandidaat die via diepgaand zelfonderzoek en meditatie een toestand kan bereiken die zelfrealisatie heet en uitmondt in een staat van verlichting. 

Het is een spiritueel pad. Een gang naar huis. 

TA is a teaching of becoming. 

Neo-Advaita wijst geen paden en heilswegen.

Het spreekt over onmiddellijkheid. Over het spontane directe, wat onmiddellijk alreeds is wat het is, zonder dit specifiek te benoemen, maar wat gewoon zitten in een stoel is en het aantrekken van schoenen en het drinken van een kopje koffie.  

Wat NA sprekers beschrijven in hun wijze van communicatie is iets wat kan resoneren bij een gehoor, of niet. 

Er is geen agenda. Geen leer.

Geen methode. Geen speciale boodschap. 

NA zegt simpelweg dat er niemand is. 

Geen entiteit. 

Alles is leegte en volte simultaan..

NA staat dicht bij Zen, maar mist het disciplinaire ervan. Het is direct en zonder omhaal van woorden. Wat wordt beschreven kan woorden 'gehoord'. Maar niet met oren!

Wouter van Oord.

Hoezo advaita en samenleving? (Volker Hinten)

 Hoezo advaita en samenleving?

advaita vedanta  staat voor leven in openheid. leven in het besef dat de ingrond van alle tegengestelden non duaal is. dat elke identificatie per definitie duaal is, dus intermen van het absolute, elke identificatie de plank mis slaat. en dat is waar. maar dit kan tot de misvatting leiden dat leven zonder identificatie mogelijk is. dat leven zonder dualiteit mogelijk is. en dat is niet waar de essentie van het leven is dat ze per definitie duaal is. alle bouwstenen van leven leunen, en ontlenen hun bestaan, op en aan het tegengestelde. hardheid kan alleen worden gekend door zachtheid en andersom. een paradijselijke toestand kan alleen worden gekend door een niet paradijselijke toestand. en ga zo maar door. het zou dus kunnen dat leven in het besef van non duale openheid tot gevolg heeft dat er toch een soort van afscheiding plaatsvindt. dualiteit is dan iets wat lastig is, wat constant ontmaskert dient te worden als zijnde "niet echt"of, "ilussie". de kwaliteit van leven is dan onderhavig en verworden tot die van een advaitische spion, een calvinistische non dualist. het heeft dan weinig van doen met bewust - zijn, het leven is een advaitisch drama. men zou dan beter een religie kunnen omarmen. dus laten we de aandacht weer vestigen op openheid, openheid die alles, maar dan ook alles omvat. jou,mij, de tegendelen, de zondes, de wreedheid, de liefde, de haat. geen van deze is de openheid, de openheid omvat ze. zoals in onze christelijke traditie de heilige geest de vader en de zoon omvat.

advaita biedt, zoals al in een eerder artikel werd gerefereerd, de beste verwijzingen naar dit besefvan openheid. wars van vooroordeel, hypocrisie, zelfverheerlijking ... is er iets nodig om dit besef deelachtig te worden? zou dit besef overheersend kunnen zijn als de aandacht constant uitgaat naar hoe te overleven? of naar de bevrediging van een dwangmatige behoefte tot het vergaren van geld en dingen? roem? macht ... behoeftes aan oorlog, bloed, wraak? gewel

of valt er iets te zeggen voor een samenleving waarin de mogelijkheden, om tot dat besef te komen, meer dan minder aanwezig zijn? niet een samenleving, of een staat, die zich inhoudelijk gaat bemoeien met hoe men "het besef" deelachtig wordt, maar de randvoorwaarden garandeert. onderdak,voedsel, arbeid, zorg. hoe dan ook, advaita wil niet zeggen dat de wereld verzaakt dient te worden. vanuit het besef van openheid kan er best een mening worden gevormd, een voorkeur worden ervaren, een het ergens mee grondig oneens zijn 

het verschil zit hem in het besef dat wat men ook vindt, meent, heeft, prettig of onprettig vindt ...dat het eindig is. het is niet absoluut dus nooit de moeite waard iemand daarvoor om te brengen of daar enorm over in spanning te zitten. en binnen die sfeer van openheid, bewustzijn, aandacht voor ...enz..  ontstaan over het algemeen acties die als het ware overeenkomen met de natuurlijke aard van mensen.  aan de kwaliteit van die acties is altijd de mate van bewust-zijn af te meten. net zoals die mate is af te lezen aan de kwaliteit van iemand zijn arbeid, of hoe iemand zich verhoudt tot zijn omgevin

dus de aanmoediging om goed te zijn voor jezelf, de medemens en de omgeving is een aanmoediging die beslist niet strijdig is met het besef van openheid. de gevolgen van het jezelf verwaarlozen, je medemensen en je omgeving te negeren, leidt tot afsluiting, tot verharding .. onbewustheid. bron en gevolg van de grootste armoede die we ons als mens kunnen voorstelle

vhn.g...d?.r.len.

Volker Hinten

Verschil tussen traditionele Advaita en neo-Advaita (Marco van der Bas)

 In respons tot het bericht over de extremistische advaita als uitloper van de neo advaita een hieronder stukje wat ik voor mezelf ooit heb opgeschreven.

Verschil traditionele en neo advaita

Het grootste verschil tussen de traditionele advaita en de neo advaita is dat de TA tegemoet komt aan het niveau van de zoeker. Hij of zij gelooft in het bestaan van het ego, denkt dat alles echt bestaat en komt vanuit een vermoeden dat er iets meer moet zijn. De TA spreekt in een taal die de aspirant kan begrijpen. Dat maakt dat stapje voor stapje de aspirant zich van zijn onwetendheid kan ontdoen. Dit is gewoonlijk een langdurig proces en vraagt veel van zowel leerling als leraar. De neo advaita wil hier niets van weten en predikt alleen het ultieme inzicht in dat er niemand is en door herhaling van hetzelfde vanuit verschillende invalshoeken zou het kunnen via wat genoemd wordt een meeresoneren met de boodschap dat het kwartje valt. De neo advaita beschouwd dit ook als de meest eerlijke boodschap om te verkondigen, want zo zit het. De rest is afleiding en stuurt de zoeker het bos in. Het gebeurt zeker dat sommigen worden gegrepen door deze boodschap en de hele grap doorzien. Zij worden dan vaak direct zelf ook nieuwe verkondigers. De rest echter, de overgrote meerderheid heeft het gevoel met een kater te blijven zitten. Immers er is een dat wat is als zodanig, maar voor hen blijft dat een ver van hun bed show. Ze voelen een sterke motivatie om die waarheid te realiseren, maar staan met lege handen. Het enige wat resteert is het eindeloos opnieuw beluisteren van dezelfde boodschap in de hoop dat het inslaat. Dan blijkt de traditionele advaita wel degelijk z’n meerwaarde te laten zien omdat het de taal spreekt waarmee de zoeker aan de slag kan gaan. Overigens heeft ook de traditionele advaita heeft z’n eigen handicaps, zoals uitgaan van de eigen autoriteit van de geschriften. Tegelijkertijd werkt de boodschap vanuit de neo advaita de handelswijze vanuit de TA je alleen maar maar verder van huis brengt werkt juist averechts. Bij de traditionele advaita is juist motivatie en volharding erg belangrijk. Het vraagt immers een voortdurende toewijding aan wat waar is voor jezelf en voortdurend te kijken naar waar de conditioneringen in liggen. Deze werkwijze heeft zich in het verleden keer op keer bewezen. Een leraar die daarin ondersteunt wordt daarbij als ontontbeerlijk gezien.

Resumerend kan gesteld worden dat de neo advaita krachtig is in z’n eenzijdigheid. Voor degenen die daar aan toe zijn is het een zeer directe benadering. Alleen de misvatting is om dit algemeen geldend voor iedereen te verklaren. Dat ligt ook in het gebruik van woorden. Via woorden wordt geprobeerd uiting te geven aan het absolute. Hoewel woorden zelf relatieve uitdrukkingen zijn wordt iedere relativiteit ontkent. Als je aangeeft aan een neo advaita leraar dat hij toch ook woorden gebruik, wordt dit in feite ontkent. Er is slechts het absolute aan het woorden wordt dan gezegd. Wat je ziet is dat woorden wel worden gebruik als wijze van overdracht, maar tegelijkertijd wordt de waarde van woorden ontkend. Of in de woorden van Jim Newman: Er zijn geen verschillende uitdrukkingsvormen. Het is absoluut. Boem! 

Echter zodra gedachten worden geuit zit daar een impliciete erkenning in van iets wat relatiefs is, ook al is het niet echt. Immers het vraagt een zekere denkprecisie om uit te kunnen drukken dat alleen het absolute is. Zonder het relatieve is er geen boodschap waarop geresoneerd kan worden. En dan ontstaan er tegenstrijdigheden door eerst iets te stellen en dit vervolgens weer te ontkennen. Zoals de boodschap is dat er geen boodschap is. Door steeds te switchen in de wijze waarop woorden worden geduid maakt een neo advaita leraar zich onmogelijk in een debat. Hij of zij heeft namelijk dan altijd de mogelijkheid om te vluchten in het absolute. En dan komt de traditionele advaita weer om de hoek die het relatieve niet ontkent maar een eigen plaats geeft, omdat nondualiteit niet alleen gaat om dat wat niet in woorden kan worden vormgegeven, maar ook datgene wat wel in woorden kan worden weergegeven. Dat is werkelijke nondualiteit, eentje die het duale insluit. Traditioneel wordt daarbij vaak het voorbeeld gegeven van de pot die van klei is gemaakt en dus niet verschillend is van de klei. Tegelijkertijd is het niet identiek aan de klei, want in de ongevormde klei was er geen pot. Niet verschillend en niet gelijk, dat is het onbeschrijflijke.

Marco van der Bas