Continue zelfmeditatie, Schiermonnikoog, 1 juli 2003, Douwe Tiemersma

Verschenen in Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 117

zie ook de website advaitacentrum

voor teksten van Douwe en audio opnamen

Continue zelfmeditatie

Schiermonnikoog, 1 juli 2003

Douwe Tiemersma: Het is goed om eens de balans op te maken. Iedereen heeft allerlei zijnservaringen van onbeperkt zelf-zijn gehad. Stel eens heel duidelijk vast wat je daarbij werkelijk hebt geleerd en wat daarvan de waarde is. Dat leren betreft geen informatie, het betreft een wezenlijke herkenning, een heel duidelijke ervaring van Zelf-zijn. Je kunt dit vaststellen, heel helder onder ogen zien. Je weet dan zonder vaagheid wat je eigen aard is. Dan vergeet je het niet meer. Daarom is die innerlijke helderheid zo nodig. Dat je zo helder mogelijk vaststelt: ‘dit is het’. Als het vage ervaringen blijven of zelfs vage ervaringen van een ik-persoon, dan blijven het flitsen en piekervaringen die even opkomen en dan weer weg zijn. Het belangrijkste heb je dan niet geleerd. Dat krijg je pas als je dat werkelijk intern in de eerste persoon vaststelt: dit is het en niemand kan me iets anders wijsmaken. Dan is alle twijfel weg, dan is het duidelijk: dit is het.

Keer, zodra het denken opkomt, ook bij het stellen van vragen, direct weer terug tot je echte kennis. Dan zie je het betrekkelijke van die vragen. Dus je eigen zijnservaring, dat is het belangrijkste wat je hebt. Het is ook het enige wat je hebt. Al het andere is betrekkelijk. Het kan wegvallen. Het kan verschuiven, zodat het niet meer werkt. En dat vindt op steeds diepere niveaus plaats. Al die dingen waarin je eerst een zeker vertrouwen had, blijken in hun zekerheid een illusie te zijn. Het enige wat niet een illusie is, is de zuivere zijnservaring van jezelf. Die blijft ondanks alle verschijnselen die er zijn. Basale verschijnselen als verticaal, voor en achter, boven en beneden kunnen veranderen: jij hebt geen poot om op te staan. Het enige wat blijft is die oorspronkelijke helderheid, je eigen bewuste Zijn. Dat ben jij. En dat kun je zelf intern herkennen. Je weet wat het is, wanneer je het eens bewust hebt meegemaakt. Onbewust maak je dat voortdurend mee, maar word je dit maar bewust: dit is het. Dan blijft het ook bewust aanwezig. Nogmaals, niemand kan je dan iets anders wijsmaken, bijvoorbeeld: jij bent die en die, jij bent toen geboren, hebt die eigenschappen. Illusies worden duidelijk vanaf een hoger niveau. Vanaf het hogere niveau kijk je terug en je ziet dat je eerst met illusies bezig was. Er wordt licht bij gehaald en je ziet dat de slang maar een touw is. In de eigen ervaring wordt alles duidelijk. Dat is het enige wat je hebt. Al het andere is aangeleerde kennis en je ziet dat die geen hout snijdt. Die kennis is niet bestand tegen andere condities. Het enige wat blijft is, steeds weer opnieuw, die helderheid van Zelf-zijn. Dat blijft bestaan, ook wanneer er verschijnsellen zijn. Voordat er verschijnselen waren, was je er zelf al. Je ervoer en was een toestand van Zelf-zijn. Vanuit die helderheid herken je al die patronen in je die later kwamen. Hoe zuiverder het bewustzijn is, des te dieper zie je die subtiele patronen, die structuren waarvan je niet vermoedde dat die in je zaten en zaken waarvan je dacht dat je ze allang kwijt was. In een grove vorm waren ze er niet (meer), maar je ziet ze nu spelen op heel subtiel niveau. Daarbij gaat het om heel subtiele vormen: de manier waarop je kijkt, de manier waarop je loopt, de innerlijke subtiele gevoelens. Heel subtiele dingen blijken een rol spelen in je leven, in je gedrag. Omdat ze zo subtiel zijn, heb je een grote helderheid nodig om ze duidelijk te krijgen. In die helderheid wordt alles helder, en komt alles op wat nog niet helder is. Teruggaande naar jezelf, steeds meer terug naar je bron, komt steeds meer in het vizier. Dat geldt ook voor de energieën. Je ziet duidelijk de energieën stromen in je lichamelijke sfeer en in het grotere geheel van de kosmos. Je ziet al die energetische patronen. Wanneer er gerammeld wordt aan die patronen, zoals we dat met oefeningen hebben gedaan, blijken ze ineens los te komen. Dan komt er een vrijheid ten opzichte van de energieën. Dat geldt op elk niveau, ook op het niveau van het hart. Wanneer het daar een beetje openkomt, gaat het daar ook stromen. Een verschil tussen binnen en buiten is er niet meer. Er is geen scheiding tussen beide. Alles wat buiten is, is binnen. Alles wat binnen is, is buiten. Je ervaart het, die verschijnselen zijn duidelijk. Patronen zijn er ook op het mentale niveau. Al die mentale beelden, al het denken, steeds weer in bepaalde patronen. De geest kan niet anders dan in patronen denken: dit is dit en dat is dat. En dit kan niet dat zijn. Een patroon is de steeds weer terugkerende vorm van tegenstellingen, de vorm van hokjes waarin alles gestopt moet worden. Je ziet dat dat vaste patronen zijn. Juist wanneer je dat ziet in het grotere geheel, kunnen die patronen verdwijnen, de scheidingen verdwijnen. Het denken wordt zelfs vloeiend. Als je nog iets hoger zit, kom je op het niveau van het inzicht. Je herkent de dingen in hun grotere verbanden. Omdat alles met alles heeft te maken verdwijnen er steeds meer patronen. Het zien wordt steeds meer een direct spiegelen, een direct vaststellen. Dat gaat door tot op kosmisch niveau.

Een tussenfase is het niveau van de getuige. Het is een kosmisch standpunt, maar als je verder teruggaat naar jezelf, zie je dat ook dit relatief is. Dan heb je het standpunt van het bewustzijn losgelaten en is er een universeel bewust-zijn waarvan je niet meer kunt zeggen dat er een standpunt is. Dan is er ook geen verschil meer tussen het waarnemen en het waargenomene. Er is alleen een intern weten van ‘ik ben’. Ik ben Bewust-zijn, Geluk-zijn. Dat ‘ik ben’ is de bron van alles, want het kan heel gemakkelijk in een trechter schieten zodat het weer in het lichaam zit in de vorm van ‘ego’, waar tegenover de wereld staat. Maar het omgekeerde kan ook plaatsvinden. Als je terugkeert naar jezelf, steeds verder inkeert, laat je alle condities los. Zelfs het kosmische ‘ik ben’ lost op. Dan is er helemaal niets meer te zeggen.

Het belangrijkste is dus bij je hoogste besef van Zelf-zijn te blijven, bij je hoogste of diepste zijnservaring van Zelf-zijn. Ook al is dit Zelf-zijn nog niet helemaal gerealiseerd, er is toch een intuïtief besef van. Daarbij kun je blijven, continu. Dan is er een voortdurende zelfmeditatie. Dat laten gebeuren, is het belangrijkste: via je besef zo open mogelijk blijven voor je eigen zijn. Bij deze oriëntatie gaat dat besef sterker worden en manifesteert zich die zijnservaring sterker om ten slotte een blijvend-bewuste Zijnservaring te worden. ‘Dit is het’ is dan de volledige realisatie. We zijn op allerlei manieren bezig geweest, maar dit is de kern. Juist in zo’n week is het mogelijk om allerlei aanloopjes te nemen naar een duidelijke herkenning van wat je zelf eigenlijk bent. Een belangrijke stap is dus dat je loskomt van het standpunt in je lichaam. Dat er werkelijk een verdere bewustwording komt van je eigen standpunt als de stille getuige. Dat betekent letterlijk dat je niet meer in je lichaam zit, dat je vanuit dat standpunt van de getuige je lichaam kunt waarnemen als verschijnsel, compleet met alle functies, met allerlei gevoelens, met allerlei energetische processen. Dan komt dat ik los. Ook al zijn er ego-elementen meegenomen naar de getuige, die zijn veel minder sterk dan die van het ego in het lichaam. Het proces van oplossen gaat op die manier verder. Je ziet het functioneren van het ego en je kunt dit ontspannen. Je wordt je bewust van de ruimte die eromheen zit. Je ervaart je bewust als getuige. Van daaruit blijkt de wereld heel betrekkelijk te zijn. Je stelt het zelf vast. Dat geldt ook voor de getuige zelf. Die lost in het kosmische bewuste zijn op. Dan weet je: Dit is het

 

                                  ***

 

https://www.instagram.com/douwetiemersma_nondualiteit/

 

Boeken van Douwe

Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen.

Read more

Het is zoals het is; zelf ben je jezelf, Douwe Tiemersma

Verschenen in Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 135

Schiermonnikoog, 8 september 2010

Douwe Tiemersma: Openingen naar openheid zijn er overal. Je kunt je bewust zijn van je situatie, maar word je dan ook maar bewust van de zuivere essentie van die situatie, de kern waar het om draait, de grondslag en het belangrijkste kenmerk van de situatie. Dit is een hulpmiddel om heel snel tot het oorspronkelijke te komen. Bijvoorbeeld: het zitten op je plaats. Dat hoort bij je situatie. Je wordt je bewust: zitten is rusten; ik rust op de plaats waar ik zit. Wat is daar de essentie van? Dat is het voor honderd procent rusten. Daarbij mogen alle specifieke vormen van de situatie wegvallen. Allerlei bijkomstige vormen van die situatie, bijvoorbeeld de bank waar je op zit, de plaats waar je zit, het tijdstip, spelen dan geen rol meer. Honderd procent rusten betekent dat alle vormen wegvallen. Dat betekent dat er een oneindige rust, ontspanning is. Dus word je bewust van de situatie. Word je dan bewust van de essentie van die situatie en ga mee met die essentie. Een ander voorbeeld: als het goed is, heb je genoten van het eten vanavond. Dat is de situatie. Je kunt daar een heel verhaal over vertellen. Maar het gaat nu om dat genieten. Wat is de essentie van dat genieten? Dat is een zuiver, oneindig genieten. Ga daarin mee. Dan is er oneindige ananda, gelukzaligheid. Nog een voorbeeld: als je een stukje liefde hebt voor iemand of iets, wat is de situatie? Je kunt het beschrijven. Wat is de essentie van die situatie, wat is die essentie van liefde? Ga daarin mee en je komt in een oneindige sfeer van zuivere liefde. Het werkende principe zijn we vaker tegen gekomen: in een bepaalde situatie ervaar je iets. Er is een subject en er is een object. Je richt je op je hoogste besef, de hoogste essentie die in die situatie mogelijk is. Deze zit niet meer op het dualistische vlak en van daaruit kun je dus de afstand tussen jezelf als subject en het object laten wegvallen. Dan is er de interne realisatie van het hoogste. Om die afstand te laten wegvallen is het nodig dat je openstaat voor dat andere wat je eerst op afstand ervaart. Een liefdevolle openheid is nodig, een volledige acceptatie, een toewijding, een liefhebben van dat andere of die ander als voor jezelf, zodat het met jezelf mag samenvallen. Openingen naar openheid heb je overal, als je het maar wilt zien. Het zit dus ook in de heel gewone dingen, in de gewone situatie. Ergens heb je in je bewustzijn een besef van zelfbewustzijn, maar dat is nog helemaal geconditioneerd. Toch heb je een besef van wat het zou kunnen betekenen om volledig in zuiver zelfbewustzijn aanwezig te zijn. Je blijft gericht op die essentie van zuiver zelf-bewust-zijn. Er is een toewijding, een ontspanning, een laten wegvallen van de afstand, een overgave. Dat betekent een loslaten van alles wat daar niet bij hoort. Dan is er de realisatie: oneindig bewust zijn. Je oriëntatie is dus doorslaggevend. Waarop ben je georiënteerd? Kijk je naar allerlei bijkomstigheden en maak je die ontzettend belangrijk? Dan weet je dat je in die situatie blijft vastzitten. Nogmaals: de realisatie is niet ver weg. Het zit ’m gewoon in de heel simpele dingen. Als je bij elkaar bent en je zit thee of koffie te drinken. Dat is gezellig. Wat betekent het dat het gezellig is? Wat is de essentie van deze situatie? Laat dat groeien, ga daar in mee. In die sfeer van gezelligheid, in het je goed voelen, zit een stukje ananda. Dat is de essentie. Je begint met een situatie met eigenschappen. Die situatie is nog geconditioneerd. Wanneer je je toewijdt aan de essentie, wanneer je je er helemaal aan overgeeft, wordt het universeel, los van condities. Zelf ben je dan ook universeel, want je houdt niet meer vast aan de condities, die laat je achter je. Dit is wat Plato bedoelde met ‘ideeën’. Door scholing moest je leren de ideeën te schouwen. En degenen die de wijsheid liefhebben, de wijsgeren, de filosofen, hadden die scholing doorlopen. Die ‘ideeën’ waren geen concepten, het was meer de essentiële vorm, de essentiële kwaliteit in de zin zoals we er nu over praten. Dan zie je dus de essentiële kwaliteiten achter de wereld van de vormen. En wanneer je daarin meegaat kom je in de wereld van de hoogste essentiële kwaliteiten: het schone, het ware en het goede. Als je deze beweging doorzet, kom je al gauw op het universele niveau van sat-chit-ananda: het ‘ik ben’, zonder eigenschappen. Dat is iets waar de speciale eigenschappen allang uit zijn verdwenen. Het gaat om die essentie van zijn-zelf-zijn, en dat is zijn-zelf-zijn zonder invulling.

 

 

Vreugde, Douwe Tiemersma

Verschenen in Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 153

zie ook de website advaitacentrum

voor teksten van Douwe en audio opnamen

Vreugde

Hilversum, 17 oktober 2004, op de Hoorneboeg

 

Douwe Tiemersma: Hopelijk is het iedereen nu duidelijk. Vreugde ontstaat vanzelf wanneer er ruimte komt, wanneer er een uitbreiding is van je eigen ervaren bestaansruimte. Uitbreiding van je zelf-zijn is meteen vreugde. Je gaat zitten, het wordt stil, je ontspant je en er is de uitbreiding. De grenzen vallen weg en meteen is er vreugde. Deze vreugde ontwikkelt zich direct. We hebben gisteren gesproken over de ontwikkeling van vreugde, uitgaande van de meer grovere emotionele energieën op lichamelijk vlak, via meer psychische gevoelens naar een verdere ontwikkeling tot en met de kosmische gelukzaligheid, ananda, zonder vormen, zonder grenzen. Vreugde, liefde, geluk hebben de neiging om vanuit een beperkte toestand zich uit te breiden. Ze hebben een impuls in zich, een bepaalde beweging in de richting van het oneindige. Als je deze beweging niet tegenhoudt, is er werkelijk goddelijke vreugde voorbij alle vormen en condities. Die vreugde ben je zelf. Steeds komt het er weer op aan dat je je bewust bent van je eigen situatie. We praten erover om al die verschillende mogelijkheden te herkennen, zodat je weet waar je op een bepaald tijdstip zit en hoe het verder kan gaan. Op elk niveau, op elke plaats, op elk tijdstip geldt hetzelfde: kan er iets meer ruimte komen? Ja? Uitstekend. Je ervaart dan weer een verdergaande verruiming en zo ook weer het opspringen van vreugde. In de eindeloze sfeer van sat-chit-ananda is er een heel fijne ongedifferentieerde kwaliteit van vreugde, geluk, liefde. Er wordt wel gezegd dat de schepping, dus de ontwikkeling in de vergrovende richting, er is om dit soort ervaringen nog eens op een sterkere en bewustere wijze te krijgen. Wees je maar bewust van alle niveaus. Als de sfeer heel ijl is, is de vreugde heel subtiel. Dan is er geen persoon die ervan geniet. Je bent vormloos intern in die sfeer aanwezig, met nog een intern weten ervan. Wanneer dit zich uitwerkt op grovere niveaus tot op het lichamelijke niveau, kan de ervaring heel sterk zijn, zoals bij de meditatie op de hartenergie. Ervaar dat vreugde niets heeft te maken met denken. In de vreugde zit je niet in je hoofd te denken. Wanneer je weer gaat denken, vergaat je het lachen al gauw, omdat het denken je zo gemakkelijk afsluit. De herkenning van de sfeer van vreugde laat je herkennen: prachtig, die eigen sfeer van energieën die zich mag ontplooien en waarin ik mezelf ben. Dat is vreugde, dat is uitbreiding. Het denken schept gemakkelijk weer grenzen, bepaalde kaders waarin alles ingepast wordt. Als een emotie zo sterk wordt dat ze over die grenzen heen gaat, heeft het ik-denk de neiging – dat is een kracht – om de denkorde te herstellen. Het is duidelijk dat juist gevoelens en emoties zich niet aan de grenzen van het denken storen. Ze zijn niet te vangen en vast te houden in een begrip. Je kunt in de psychologie wel de emoties categoriseren, maar je kunt ze niet omgrenzen. De emotionele sfeer gaat vooraf aan het denken en gaat voorbij het denken. Gestemdheid en emotie zijn al aanwezig voordat er een ik-denk wordt gevormd. Als je uitsluitend je op het niveau zit van ‘ik doe’, ‘ik wil’, ‘ik denk’, ben je een speelbal van de al eerder aanwezige emoties en aandriften. Het ik staat in dienst van die aandriften. Daarom is het goed om deze sferen te leren kennen op een bewuste wijze. Je kunt letterlijk vanuit het hoofd naar het hart gaan. Je merkt dan op dat daar een veel oorspronkelijker sfeer is. Je ervaart dat daar alles veel vloeibaarder is. De gevoelsmatige energieën komen in golven. Ze zijn niet vast te houden in het denken; ze overspoelen het ik-denk. Het ontwikkelt zich gemakkelijk tot kosmische afmetingen. Dan is er geen ik meer. Dus zie de betrekkelijkheid van de wereld van het ik, ook vanuit de emotionele sfeer. Je ziet hoe betrekkelijk de wereld van het ik-denk is. Dus maak haar niet belangrijker dan ze is. In helderheid wordt alles duidelijk. Je ziet de betrekkelijkheid van de beperkte ik-sfeer en de ellende die ontstaat wanneer je je daarin opsluit. Word je weer bewust van die grote ruimte en je vreugde.

In de helderheid wordt het ook duidelijk hoe betrekkelijk de emoties zijn. Ze zijn plaatselijke wolken van energie met een bepaalde kwaliteit. Je ziet de betrekkelijkheid ervan in de grotere ruimte. Door de aanwezigheid van die grotere ruimte gaan deze meer geconcentreerde gevoels energieën zich ontwikkelen. Ze nemen de ruimte wanneer ze die krijgen. En zo lossen ze op. In de blauwe lucht boven de hei zie je wel eens wolken die langzamerhand in de blauwe lucht oplossen. Er is een algemene natuurwet van de zogenaamde entropie, dat een geconcentreerde energie zich universeel verspreidt als ze maar de ruimte krijgt. Die wetmatigheid geldt ook voor de gevoelsmatige energieën. Geef die energieën dan maar de ruimte van je bewust-zijn. Dan lossen ze op. In dat oplossen ontwikkelt zich vreugde. Het laatste is het universele bewust-vreugde-zijn. De vastzittende gevoelsmatige energieën lossen sneller op naarmate de kwaliteit van lege ruimte sterker is. Als er bijna een vacuüm is, verdampt een vloeistof heel snel. Een vaste stof verdampt dan zelfs met een heel korte vloeistoffase. Dat heet sublimatie. De vaste vorm verdampt en ‘ploep’, hij is weg. In de ruimte met zo’n onderdruk kan geen vorm zich handhaven. Dat geldt ook voor de ervaringsmatige sfeer. Misschien heb je wel eens ervaren dat de kwaliteit van leegte en de onderdruk heel sterk zijn. Alle geconcentreerde energieën lossen dan op, ook al zitten ze nog zo diep en zijn ze nog zo hard. Ze lossen op wanneer er ruimte komt. En die beweging van uitbreiden en oplossen is meteen ook vreugde.

Als het je niet meer lukt om in een bepaalde situatie ruimte te ervaren, misschien kun je dan nog ergens een vonkje van vreugde vinden. Wanneer je dat gevonden hebt, gaat het zich ontwikkelen. In deze situatie kan herinnering een positieve rol spelen. Natuurlijk, de herinnering speelt vaak een negatieve rol, omdat zaken uit het zogenaamde verleden worden vastgehouden. Ze kan ook een positieve rol spelen, als je ergens een stukje vreugde kunt hervinden. Iedereen heeft ooit wel eens een vreugdevolle ervaring gehad en die is nooit helemaal weg. Als de herkenning er is, gaat de ontwikkeling door en als die doorgaat, ontstaat vreugde, zomaar, alleen door het opkomen van ruimte. Dan kan die vreugde totaal, oneindig worden. Die vreugde ken je altijd al. Je herkent haar van vroeger, heel vroeger. Iedereen komt vanuit een sfeer waar ze aanwezig was. De eerste van de schepping vindt plaats in die sfeer van positieve vreugde, al is die nog zo ijl. Het is de positiviteit van de uitbreiding in de vorm van schepping, die positief en vreugdevol is. Wanneer daar een negatieve kwaliteit in zou zitten, zou meteen alles verkrampen en worden tegengehouden. Dan zou de schepping niet doorgaan. God schept de schepping in vreugde, omdat hij/zij het prachtig vindt. Die oorspronkelijke vreugde gaat vooraf aan de lotgevallen in de wereld. Dus wat voor trauma’s er ook zijn ontstaan, zij zijn altijd secundair ten opzichte van die oorspronkelijke vreugde en goedheid. Het punt is dus om bij trauma en gebrokenheid iets van die vreugde weer te herkennen. Dan is de basis weer goed en dan lossen daarin alle trauma’s op. Het is de ruimte die groter dan alles is. Alles lost daarin op.

Dus of het nu om lichtere problemen gaat, om zwaardere zoals in de psychiatrie, of principiële zoals die bij de advaitabenadering, steeds gaat het om hetzelfde: ervaar de ruimte die er was voordat die problemen ontstonden. Die ruimte is er nog steeds. Jij bent die ruimte nog steeds. Dan is er direct weer de vreugde en meteen is die vreugde weer een motor voor het verdergaan van de verruiming en oplossing. Die vreugde, dat plezier, heeft de neiging om oneindig te worden. Misschien herinner je je het wel van heel vroeger en zie je het ook weer bij jonge kinderen. Wanneer zij ergens plezier in hebben, bijvoorbeeld in hardlopen of in het gek doen, komt er steeds meer vreugde en enthousiasme. Zo gaan ze door en zo gaat het proces door, als het niet wordt tegengehouden, tot in het oneindige. Natuurlijk, meestal komt de beweging ergens in botsing met de harde wereld en dan eindigt het enthousiasme in geblèr. Maar, het principe van oneindige vreugde is er wel. Als eenmaal het vuurtje een kans krijgt, wordt het ‘pfiet’ weer oneindig.

Lente ervaring, Douwe Tiemersma

Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 271

https://advaitacentrum.nl/boeken/satsang

 

Lente-ervaring

Gouda, 17 maart 2010

Douwe Tiemersma: Het wegvallen van de ik-persoon is heel iets kleins: iets verdraait even en het ikje is weg. Soms wordt het pas duidelijk wanneer er zware negatieve ervaringen zijn. Soms wordt het ineens
duidelijk wanneer er een positieve ervaring is, bijvoorbeeld de ervaring van de lente in de laatste paar dagen. Iedereen vindt de bloeiende krokussen prachtig. Als het kan ga je naar buiten toe. Dan is er de ervaring dat het leven zo maar weer opbloeit na de winter. Wat gebeurt er dan in de sfeer van jezelf? Als je de natuur, de tuin, het park ingaat en geniet van het uitbottende leven, is er geen ik-persoon. Die is er alleen als je het genieten met kracht weer naar je eigen ik-persoon terughaalt en er weer psychologisch over gaat praten: o ja natuurlijk, na die winter is het nu weer voorjaar en dat is een fijn gevoel. Dus dan is er weer het geklets van een persoon die alles weer op zijn ik betrekt en er commentaar op geeft. Maar zie wat het verschil is met die eerstgenoemde authentieke ervaring. Dat verschil moet je ontzettend scherp zien, want daar wordt steeds dezelfde fout gemaakt. Je komt buiten en je ziet de krokussen bloeien, vogels hoor je zingen. De eerste authentieke, directe ervaring is er zonder de aanwezigheid van een ik. Er is een heel duidelijke non-dualiteit met het leven dat zich ontplooit. Je ervaart dan dat je eigen lichamelijke sfeer in dat Leven is opgenomen.

Het gaat dus om het leven dat zich in de lente weer ontplooit. Dat leven heeft niks met een ik te maken. In de directe, authentieke ervaring van de uitbottende natuur, van de actieve dieren, ben je zelf ook deel van het leven. Het leven wordt wakker, groeit en bloeit en voor zover jezelf een lichaam bent, ervaar je dat je daaraan deel hebt. De authentieke ervaring van de lente is de zijnservaring dat je deel hebt aan het leven dat universeel is, dat er een non-dualiteit is van jezelf en dat leven, van je eigen energie en de kosmische energie. Je ervaart dat alle activiteit vanuit het leven zelf voortkomt. Dus dan vraag je niet meer naar de ‘zin van je leven’. Zulke vragen zijn iets van de denkende geest. In het denken kom je gemakkelijk tot de vaststelling ‘niets heeft zin’. In de voorjaarservaring stel je vast dat alles zin heeft. Die zin zit in de vitaliteit van het leven zelf. Die zin is daarmee toch direct gegeven? Er is geen ik-centrum dat iets moet regelen vanuit een zingeving. Het leven ontplooit zich vanuit zichzelf. En er zijn geen grenzen aan dat leven. Het is universeel. Voor zover je zelf een stuk levensenergie bent, ervaar je dat je deel hebt aan die kosmische levensenergie. Je ziet dat alles daarbinnen vanzelf gaat. Dat groeien, dat bloeien, die activiteit van nesten bouwen, dat alles gaat vanzelf. Dat de mensen actiever worden, gaat ook vanzelf. Het heeft nog een opvallend aspect, namelijk dat de deelname aan dat gebeuren vreugde geeft. Iedereen vindt het prachtig. Hoe meer alles uitbot, hoe prachtiger het is én hoe vreugdevoller het is. De lente is toch één groot feest? Eén grote vreugde van de lente. Zijn er dan nog muizenissen van een ik-persoon? Dit alles kun je heel duidelijk herkennen in je eigen ervaring. Als je die lente-essentie van die zijnservaring kunt herkennen, die universele levensenergie, en op een bewuste manier kunt bevestigen – zo zit het – blijft die toestand bestaan. Mijn zijnswijze is een universeel zijn/bewustzijn/ik-ben zonder grenzen, een universele bloei. Daar zijn toch helemaal geen ik-zorgen meer? Dat is bij iedereen zo.

Als je weer een centrum-verkrampt ik construeert, is dat heel jammer, want daarmee verpest je de hele toestand. Het punt is dus dat wanneer zo’n open zijnservaring zich voordoet, je het op dat moment herkent. Elke keer wanneer zo’n authentieke ervaring opkomt – en die komt regelmatig op – betekent dat een grote mogelijkheid voor je om werkelijk door je beperkingen heen te breken. Er zijn kansen genoeg, ze zijn er continu. Het gaat erom dat je ergens een kans oppikt en dat zo de doorbraak komt. Blijf helder, want dan zie je steeds meer van dat soort openingen. Als je ergens zo’n opening herkent en die beweging door laat gaan, is er de doorbraak. Als je de verschillende mogelijkheden van opening en sluiting duidelijk herkent, omdat je ze langzamerhand hebt leren kennen door te kijken, dan weet je precies hoe alles werkt. Dan weet je hoe het werkelijk zit en dán gaat het zich stabiliseren. Daarom is het belangrijk dat je heel precies ziet welke kleine verschuiving plaatsvindt vanuit zo’n authentieke zijnservaring waarin alles open is naar die kunstmatige verkrampte toestand waarin een ik alles weer op zichzelf betrekt – en andersom. Vanuit je kennis van die processen kun je je oriëntatie zo houden dat de authentieke sfeer mag blijven. Dan kan er best even een denkproces zijn, maar dat laat je maar langs je heen gaan, terwijl je bij de directe zijnservaring blijft. In die zijnservaring zit zowel het aspect van jezelf als van alles wat er maar is. Dáárin zit de non-dualiteit. Je ziet de narcissen bloeien in de zon en je ervaart jezelf ook als een brokje levensenergie in de zon. Nu, dan is er toch geen scheiding meer? En dan is er de vreugde. Vreugde ontstaat altijd bij het wegvallen van scheidingen. Is dat herkenbaar? Is dat zó herkenbaar ‘dit is het’ dat deze herkenning een definitieve doorbraak betekent? De ervaring van de levensenergie buiten van de planten, bloemen, vogels en de ervaring van de levensenergie in je eigen lichamelijke sfeer gaan samen. Je wordt je bewust van de ene levensenergie in één ruimte. Ervaar dan maar dat je even groot bent als de kosmische levensenergie zonder grenzen. Er is een universeel zijn, en dat ben je je ook nog bewust. Daarom is er ook universeel bewust-zijn en dat geeft universele gelukzaligheid. Nu, die sat-chit-ananda stap je zomaar in door even naar buiten te gaan. Als dat op duidelijke wijze je werkelijkheid is, krijg je een besef van het absolute. Voor iedereen is dat tot op bepaalde hoogte duidelijk. Voor iedereen! Wanneer iemand in je naaste omgeving alleen maar in elkaar gedoken verkrampt zit te zijn, dan zeg je toch: ‘Joh, ga lekker naar buiten toe en geniet van de lente.’ Dat zegt toch iedereen; dat is toch normaal. Als het bij die ander zwaar is, noemen we die verkramping pathologisch. Maar als jij, na het even ruim te zien, even later terugkeert in de beperking, dan is dat toch ook pathologisch?

Bekijk het dus maar op het niveau van het organisme, bijvoorbeeld het gaan bloeien van de hyacintenbol. Daar zit leven in en dat gaat zich vanzelf ontplooien. Een hyacint die boven de grond uitkomt zit toch niet te denken: ‘ik geloof het wel.’ Dat heb je alleen bij sommige mensen. Wat is de natuurlijke toestand? Dat het leven zich ontplooit. Hoe ver? Eindeloos. De levensenergie is universeel. Zeker, in de natuur heb je allerlei factoren waardoor een organisme niet tot volledige ontplooiing kan komen. Maar in principe is het wel diezelfde ontplooiing die doorgaat. Maar wat gebeurt er bij mensen? Voordat een uitwendige factor werkelijk remmend kan werken, zitten ze al intern de levensenergie tegen te houden, zodat die zich niet kan ontplooien. Dat is absurd.

Het leven is één groot wonder. Daarom ben ik biologie gaan studeren. Maar als je het leven een wonder vindt, kun je het bij die studie moeilijk krijgen. De biologische wetenschap is tegenwoordig vrijwel alleen maar biochemie en biofysica. Dan zit je op een laboratorium en heb je met de levende natuur niet veel meer te maken, omdat je vooral met mentale modellen en constructies bezig bent waarin het leven afwezig is. Bij vrijwel elke academische studie is dat zo. Bij de studie filosofie: de studenten komen met authentieke vragen zoals ‘wie ben ik?’ Maar het theoretische bezig zijn leidt gemakkelijk tot niet meer dan een kop vol denkconstructies. En die worden lang niet altijd teruggekoppeld aan de eigen levenservaring. Zie wat het betekent bij je authentieke zijnservaring van genieten, verwondering en vreugde te blijven. Die heeft een diepte tot in het absolute. Jammer, dat het volledig openbloeien van de lente-ervaring zo vaak wordt tegengehouden.

Verruiming, zorgen en onverschilligheid, Douwe Tiemersma

Verschenen in Satsang, Douwe Tiemersma, 2013, p. 256

Verruiming, zorgen en onverschilligheid

 

Gouda op 30 augustus 2009

 

Douwe Tiemersma: Alle mensen hebben het vermogen zichzelf bewust te zijn in de situatie waarin ze zich bevinden. Laat dat nu maar gebeuren. Je ziet je dan zitten. Bij deze reflectie word je je niet alleen bewust van de situatie, maar ook van jezelf in de grotere bewustzijnsruimte. En dat is de voorwaarde op grond waarvan het proces van verruiming doorgaat. Je bewustzijnsstandpunt is opnieuw een situatie waarvan je je bewust wordt. In jezelf bewust worden zit dus direct: ruim worden. Ervaringsmatig is het heel simpel, als je daarin meegaat. Je wordt je bewust van de ontspanning, de stilte, de verruiming en blijft je daarbij ook van jezelf bewust. De ontspanning gaat door, het loslaten gaat door, de ruimte gaat door, maar altijd is er die grotere ruimte van je eigen bewust-zijn. Dat is de conditie of de motor waardoor het proces van verruiming doorgaat. Dat gaat maar door. Ga maar kijken waar dat naartoe gaat. Je horizon wordt steeds ruimer, steeds ruimer, totdat je op een gegeven ogenblik vaststelt dat er een oneindige kosmische ruimte is. Dan stel je meteen vast: blijkbaar is mijn eigen bewuste zijn oneindig. Dat is een heel simpele vaststelling. Nu, als dat duidelijk is, betekent het dat geen enkele beperkte situatie je kan pakken, in de zin van omsluiten. Nee, want zelf ben je oneindig. Dat vrije zijn is toch niet meer door iets anders te omsluiten? Je bent vrij! Elke situatie is eindig. Zelf ben je altijd meer dan dat eindige. Dus je bent niet onderworpen aan iets wat eindig is. Als je meegaat, is het duidelijk. Zo eenvoudig; klaar als een klontje.

 

Franse vertaling van Naar de Openheid beschikbaar van Douwe Tiemersma vertaald door Odile de Westphalen (odile.bbr@gmail.com)

Franse vertaling van Naar de Openheid NU beschikbaar

Het was een eer om het allereerste boek van Douwe Tiemersma, Naar de Openheid, te mogen vertalen in het Frans, mijn moedertaal, de kroon op mijn werk als vertaalster. Ik hoop dat de Franstaligen onder ons deze teksten van Douwe zullen waarderen. Hun eenvoud, schoonheid en wijsheid is en blijft tijdloos.

Om de vertaling te ontvangen (in pdf formaat) kunt u een email sturen naar Odile de Westphalen: odile.bbr@gmail.com

 

De Nederlandse versie is bestelbaar via uitgeverijadvaita.nl voor 12 euro zonder verzendkosten. Vergelijk: bij Bol kost het inmiddels (2de hands) 19 euro en daar komen onder de 20 euro nog verzendkosten bij. 

Over stilte en ontspanning, het besef (Douwe Tiemersma)

Klik hier voor de audio van ruim een uur van een satsang van Douwe Tiemersma 

Stilte en openheid, bewustzijn. Je kan ze niet afdwingen maar je er wel spontaan van bewustzijn. Luister naar Douwe.

Loslaten van je laatste standpunt, Douwe Tiemersma

12 januari 2011

zie ook de website advaitacentrum “teksten van Douwe”

Loslaten van je laatste standpunt

Douwe Tiemersma: Vanavond gaat het zoals altijd om de essentie. Kun je meegaan en je

standpunt loslaten? Jarenlang heb ik, meer uitgaande van het mentale niveau, gesproken om uit te leggen hoe dat precies gaat. Dat is genoeg geweest. Nu komt het echt op jezelf aan. Kun je op een bewuste manier zo meegaan dat je laatste standpunt verdwijnt?

Blijf heel helder bewust in de open ruimte. Daar zal het gebeuren. Herken de beweging,

herken de ontwikkeling: een steeds verdergaande verruiming, een grotere helderheid van bewustzijn. Die grote helderheid zal er moeten blijven, omdat je in steeds subtielere gebieden komt. Laat de beweging zich doorzetten. Die diepere lagen van het eigen zelf-zijn, geïncarneerd en wel, zijn ontzettend subtiel. Blijf helder bij jezelf in je eigen bewuste zijn, in die grote ruimte. Dan gaat het proces door. Laat het doorgaan, totaal. Dat proces stopt alleen

wanneer er een beperking van je bewustzijn komt. Steeds meer lagen van je beperkte zelf

vallen weg. Op een gegeven ogenblik is er niets meer om weg te vallen.

Zie je dat elke inperking van je bewustzijn, die ontstaat als je je richt op iets specifieks, meteen ook een standpunt oplevert en daarmee een beperkte identiteit? Wanneer het laatste ankertje verdwijnt, verdwijnt de laatste identiteit. Dus als je jezelf niet ergens in vastzet is er alleen maar openheid. Het gaat mis wanneer je zelf in een deel van de schepping duikt en je daarin vastzet. Dan is er dualiteit. Blijf dus bewust aanwezig in dat oorspronkelijke, dat omvattende, wat er ook gebeurt. Wat er gebeurt in de schepping is afhankelijk van alle factoren in de schepping. En blijkbaar moet het dan zo gebeuren. Blijf dus bewust in die oorspronkelijke openheid. Laat je niet afleiden. Wat is belangrijker dan dat?

Merk op wat er gebeurt wanneer je in de buurt komt van dat grote. Alle resten van zelfbeperking worden toch weggevaagd? Dat is overgave: als je dat laat gebeuren en je niet vastklampt aan de oude, beperkte dingen. Dus stel geen vragen meer vanaf het mentale niveau. Vaak heb je zelf al door dat die vragen alleen maar te maken hebben met de moeilijkheden die je al denkend schept. Terugkerend naar de oorspronkelijke openheid is er direct veel meer ruimte, en het denken zwakt af en verdwijnt. Het bewustzijn is direct en primair, daarin worden onmiddellijk dingen vastgesteld zonder scheiding. Daar gaat het om.

Nog een keer: bij de overgang naar het loslaten van je standpunt is er een ontzettend helder bewustzijn, een ontzettend grote intensiteit van bewust-zijn. Blijf helder en je ziet dat het proces van zuivering en overgave radicaal doorgaat. Herken dat proces, zodat je erbij kunt blijven en het zich kan doorzetten. Het kan een zomaar oplossen zijn, een verdampen. Het kan ook zijn dat je het ervaart als een verbranden van alles wat nog gezuiverd moet worden. Laat het doorgaan, tot en met de kern van je standpuntje.

Uitgaande van alle dingen die er zijn, stel je vast: er blijft niets over. Als het eenmaal

duidelijk is, zie je dat het helemaal niets te maken heeft met ‘iets’ en ‘niets’. Het is van een totaal andere orde. Er is vanuit de orde van het spreken en het denken niets over te zeggen.

Het laatste standpuntje verdwijnt, zelfs dat van de globale zijnssfeer.

Blijf in die hoogste helderheid. Dan wordt de bevrijding absoluut. Verder niets. Blijf bij

die essentie, bij die hoogste kennis. Wat er nog gebeuren moet gaat vanzelf door.

Blijf in het Licht dat geen tegenstelling kent tussen licht en donker (er is geen tijd), Douwe Tiemersma

Blijf in het Licht dat geen tegenstelling kent tussen licht en donker

Het is van het grootste belang om een onderscheid te maken tussen dat wat vergankelijk is en dat wat onvergankelijk is. Het kalenderjaar loopt naar zijn einde toe. Er is weer een jaar voorbij. De activiteiten hier stoppen langzamerhand. Mensen kijken aan het eind van het jaar terug en dan zeggen ze: de tijd vliegt. Alle dingen die belangrijk voor je waren zijn voorbij. Maar hoe zit het met jezelf? Na oudjaar is er een nieuw jaar en dan gaat, zo is het idee, het leven weer op de oude manier verder. Hoe lang? Dat weet je eigenlijk niet.

Maar hoe zit het met jezelf? Dat blijft dus de meest centrale vraag. Hoe zit het met jezelf. Voor zover je zelf in die vergankelijkheid zit, zeg je: ja, ik ben vergankelijk. Maar meteen is er ook een ander facet dat er bovenuit gaat, net zoals bij het einde van het jaar. Zelf ga je uit boven het kalenderjaar dat aan z'n eind komt.

Als je dit doorhebt van jezelf, zie je dus dat de tijd alleen te maken heeft met de verschijnselen. Dat er in je zelfzijn zélf geen tijd te vinden is. Als vormen verdwijnen, verdwijnt niet datgene waarin die vormen aanwezig zijn en dat is die sfeer waarin je zelf bent.

Dat inzicht kan er komen. Soms moet er iets hards voor gebeuren, moeten er zware dingen gebeuren, bijvoorbeeld dat je werkelijk geconfronteerd wordt met je levenseinde. Maar het kan ook zomaar - wanneer je terugkeert naar jezelf, waarin je direct kunt vaststellen: hier is geen tijd.

Blijf dus bij jezelf als oneindig vrije sfeer, Douwe Tiemersma

Vraag:

Ik merk vaak dat ik probeer dingen en gedachten te verbeteren om ze overeen te laten komen met mijn doelen en wensen, zodat ze beter bij mij passen.

Antwoord:

Dat gebeurt vaak: je bent bezig in je werk of waar dan ook en je vindt dat het toch iets anders moet gaan, op een wijze die beter bij je past of wenselijker is. Die situatie is altijd een mix, een mengsel van het één en het ander. Allereerst is er een ruimer bewustzijn, een besef van iets dat beter en authentieker is dan wat er nu is. Ten tweede koppel je dat besef al gauw aan allerlei concrete doeleinden in de wereld en in je leven. Daar ga je dan achteraan gaan met alle spanning die daarin zit.

Zo kun je je eigen spirituele pad bekijken. Elk pad begint met een duale situatie waarin een persoon denkt dat hij door een pad te begaan iets kan bereiken. ‘Ik ga mijn leven iets meer aanpassen aan wat ik voor mezelf als meer authentiek ervaar.’ Het positieve is dus dat daarin al een besef zit van het authentieke waar het werkelijk om gaat en dat er de wens is dat te verwerkelijken. Natuurlijk ken je dat, want dat ben je zelf, hoewel nog niet echt bewust. Als je dat authentieke in bepaalde condities blijft projecteren, merk je dat je niet veel opschiet en zelfs vast komt te zitten. Het is dus het beste om zo snel mogelijk door te hebben wat nu je werkelijke impuls is, je werkelijke verlangen, de werkelijke authenticiteit. Die gaat verder en is dichterbij dan wat je ook maar zou kunnen bedenken. Ga dus in je situatie opnieuw kijken en blijf trouw aan je besef en impuls van het begin. Daarin zit al iets van dat oneindige. Als je bewust blijft bij ‘dat wat meer bij je past’, dan krijg je daarin een bepaalde ontwikkeling waarin de beperkingen verdwijnen en die doorgaat tot de oneindige openheid.

Als dat plaatsvindt, blijkt het leven dat er dan nog is, zich op de beste wijze te ordenen, hoe het ook gaat. Principieel is daar geen zorg meer voor; dus het is vrij.

Als het zelf-zijn zijn eigen aard van vrijheid herkent, wordt niet alleen het zelf-zijn maar daarmee alles bevrijd. Je hele leven komt vrij, je claims op andere mensen komen vrij. Dus je laat de anderen vrij.

Blijf dus bij jezelf als oneindig vrije sfeer. Heel helder. Als je die helder vaststelt, dan is er ook meteen intern het weten: dit is goed.

Nog eens 'het lichaam'. Douwe Tiemersma

Gouda 17 jan, 2007

zie ook de website advaitacentrum “teksten van Douwe”

Nog eens 'het lichaam'

De innerlijke ervaring van je lichaam kan je misschien helpen bij de universele zijnservaring van non-dualiteit. Als je je ogen dicht doet, kun je echt niet vaststellen waar je lichamelijke sfeer, dus je zelfsfeer, ophoudt. Als je niet gaat denken: waar heb je dan je grenzen?

Vraag.

Maar het lichaam valt toch onder dezelfde noemer als het ik. Dan hoef je toch niet zo bewust te zijn van je lichaam?

Antwoord

Was dat maar waar. Op lichamelijk vlak ben je niet zomaar vrij. Op diverse niveaus van subtiliteit zit je nog in een lichaam. Op het niveau van het bovenpersoonlijke inzicht heb je een inzichtslichaam. Dus ook hier geldt weer: wees maar bewust van je lichamelijke zijn. Je stelt dan vast dat die sfeer steeds minder definieerbaar wordt.

Vraag

Dan bedoel je dus niet die ananda, gelukzaligheid?

Antwoord 

Ja ook. Dan ga je nog even verder terug naar de bron van jezelf. Dan zit je niet meer in je inzichtslichaam, maar heb je een lichaam van universele gelukzaligheid.

Lees verder .... Klik hier voor de rest.

Om vreugde in jezelf te vinden ... (Ananda meditatie)

 

29 januari 2007 te Gouda Zie ook de website advaitacentrum “teksten van Douwe” Ananda-meditatie Alle mensen willen gelukkig zijn. De meeste mensen vinden dat hun geluk afhangt van externe omstandigheden. Dat hoeft niet zo te zijn, als je ervaart dat je zelf geluk in je hebt en dat zelf bent. Als je dat niet zo ervaart, is het de moeite waard te kijken of je dat geluk en die vreugde in jezelf kunt vinden. Om vreugde in jezelf te vinden zul je met je aandacht terug moeten gaan naar jezelf, naar je eigen sfeer van concrete ervaring. Het gaat om de ervaring, niet om het denken erover. Je zult het geluk moeten voelen. Velen kennen de hartmeditatie en die helpt hierbij. Word je bewust van je standpunt in je lichaam. Als dat het hoofd is, laat je dan letterlijk zakken naar je hartstreek. Daar in die hartenergie is meteen de zijnservaring van vreugde, liefde en geluk. Ook al is die ervaring nog niet sterk, innerlijk iets van geluk ervaren is het begin van de meditatie op ananda. Zijn er mensen die dit niet zo kunnen ervaren? Je moet wel even glimlachen, hoor. Ja, je hebt dan al direct een vreugdevolle uitdrukking. De uitdrukking en de ervaring van vreugde en geluk gaan samen. Dus heel concreet is er iets of ietsje van vreugde, liefde en geluk in je. Je hoeft dan niets anders te doen dan daarbij te blijven. Dan merk je dat dit zijnsgevoel zich gaat versterken. Is het bij iedereen zo, dat het sterker wordt? Blijf daarbij. Het is een eigen zijnservaring van geluk, een innerlijke ervaring van jezelf. Zelf ben je geluk, ananda. Blijf intern gericht op de vreugde, de liefde, het geluk. Ook al is er eerst nog een afstand tussen jou en het geluksgevoel, deze afstand gaat verdwijnen als je je er meditatief op richt. Langzamerhand kom je steeds meer terecht in die sfeer van geluk. Je wordt steeds meer dat wat het object van meditatie was: geluk. Dus wanneer die geluk sfeer dichterbij komt, ga je er steeds meer in op, val je er langzamerhand mee samen. Op hartniveau werkt dat het snelste, maar het gebeurt ook als je je ruimte open laat. Voor zover je in de sfeer van geluk bent, kun je vaststellen dat die sfeer geen ruimtelijke grens heeft, dat hij oneindig is. De ervaring van een stukje geluk is de top van de berg van geluk die je zelf bent. Blijf bij en blijf in de essentie van geluk. Dan gaat het geluk zich intensiveren en wordt het oneindig. Het is de grootste gelukzaligheid. Blijf in deze essentie van geluk, vreugde, liefde. Als je ze even kwijt bent, begin dan maar rustig opnieuw: eerst in de sfeer van jezelf iets van die sfeer van vreugde en geluk vinden. Vooral in de hartstreek is het het gemakkelijkst. Eventueel roep je een bepaalde situatie op in je herinnering waarin liefde, vreugde en geluk aanwezig waren. Als je je die herinnert, is dat niet alleen iets van het verleden, maar ook van hier en nu. Je ervaart het nu als werkelijk. Die ervaring is een soort energetische wolk, een lichte wolk, een lichtende sfeer van alleen maar vreugde en geluk. Laat de afstand maar kleiner worden, blijf bij de essentie van vreugde en geluk. Ga die sfeer maar binnen, ga er maar steeds meer mee samenvallen. Als je daar helemaal in aanwezig bent, ervaar dan maar dat je zelf werkelijk oneindige gelukzaligheid bent. Als je bij de essentie blijft wordt de vreugde en het geluk sterker. Het overweldigt je en dan ben je het geluk zelf. Die sfeer van geluk is primair en oneindig. Dat ben jezelf, die oneindige ananda. Als er iets in je eigen sfeer is wat daar niet in past, laat je dat daarin maar oplossen. Het hoeft niet weg, maar als je bij de essentie van geluk blijft gaat dat oplossen. Blijf bij de essentie van geluk en vreugde, de grote gelukzaligheid. Het is een hemelse sfeer. Als je subtiel luistert, hoor je de mooiste muziek, heel ijl, ontzettend ijl, oneindig in die oneindige sfeer van ananda. Als je wat meer visueel bent ingesteld, ervaar je heel subtiel prachtige lichtende kleuren, stralend, doorzichtig, heel ijl, van grote schoonheid. Blijf bij de essentie van gelukzaligheid. Er is ook een geur, heel subtiel een bloemengeur, heerlijk. En de smaak: heerlijk, heel subtiel, groots. Gevoelsmatig is er een eindeloze ontspanning, een gevoel dat je smelt in gelukzaligheid. In die hemelse sfeer wordt alles vloeibaar. Alles mag er komen. Zelf ga je er helemaal in en je laat je lichaam, gevoel en denken smelten en oplossen. Zelf ben je de oneindigheid van ananda. Blijf bij de essentie van ananda. De vormen van het lichaam lossen er steeds meer in op. De gevoelsmatige energieën die nog vastzitten, lossen erin op. Blijf bij de essentie van ananda. Het geluk is universeel. Alle verlangens zijn verdwenen. In de sfeer van ananda blijft je oneindig. Alles laat je daarin maar oplossen. Dat proces van oplossen kun je misschien ook zien: in het licht van de anandasfeer komt iets wat niet die lichtende kwaliteit heeft, iets wat donker is, wat een ondoorzichtige vorm heeft, ook al is het misschien geen duidelijke vorm. Het kan ook een brok emotionele energie zijn. In die sfeer van licht, overweldigend licht, laat je ook die donkere brok licht worden. Het wordt werkelijk ook lichtend. Dan is alles weer licht, zonder dat het door iets donkers gehinderd wordt. Als je iets hoort of ziet, zijn het lichte verschijnselen. Ze maken geen ruimtelijke scheiding; ze zijn doorzichtig. Als er iets binnen komt wat niet doorzichtig is, ga dan terug naar de essentie van de lichtende ananda, omhul het nog eens extra met het licht. Laat dat licht erin binnengaan en laat de energie opklaren totdat de donkere energie werkelijk is opgelost of getransformeerd is in ananda. Dat geldt ook voor de mentale beelden, de gedachten. Ga desnoods nog verder terug en zie dan die beelden opgenomen worden in de anandasfeer. Dan worden ze doorzichtig; ze lossen op of ze krijgen ook de ananda-eigenschap. Als er lichamelijk iets onplezierig is, dan geldt hetzelfde: ga terug naar de oneindige anandasfeer van alleen maar gelukzaligheid. Ervaar dan het ongemakkelijke gevoel of de pijn als energie die in de anandasfeer mag komen zodat het met ananda samen gaat vallen. Ananda is oneindig groot. Dus zo’n stukje energie is daarin zo betrekkelijk. Je ziet dat het daarin oplost. Breng iemand die je niet mag, op dezelfde wijze in die grote ananda, gelukzaligheid. Het beeld of een aspect van die ander die je niet mag en waarbij je een minder prettig gevoel hebt komt in die oneindige ananda van jezelf en, kijk wat er gebeurt, die ander wordt ook helder, lichter. En zo ga je als ananda met die ander samenvallen. Die ander is dan niet meer verschillend van je. De problematiek is opgelost. Dat geldt ook voor mensen die lijden. Blijf in die oneindige sfeer van gelukzaligheid. Voor zover die anderen met hun lijden er zijn: neem ze maar met compassie op in die oneindige gelukzaligheid. Je valt er mee samen in ananda. Dit is de beste sfeer, ook voor die anderen, om het lijden op te lossen. Het is de beste troost die geboden kan worden. Je bent zelf voor honderd procent geluk en daarom kan er niets anders bestaan. Alles en iedereen die verschijnt, wordt direct opgenomen in die oneindige sfeer van ananda. Zelf ben je de oneindige anandasfeer zonder beperking, maar omdat alles er een plaats in heeft, gaat het uit boven elk ‘zelf’. Er is geen tegenstelling tussen zelf en de ander of het andere. Ananda gaat boven die tegenstelling uit. Ervaar maar dat het primaat van het zelf verdwijnt in iets veel groters dan ‘ik ben gelukkig’. Daarbij verdwijnt elk gelokaliseerd zelfgevoel, elk standpunt van een ik ... Dit proces gaat door. De kwaliteit van universele gelukzaligheid wordt ijler en ijler ... Er is intern een weten dat het opgaat in het absolute ... Langzamerhand kan weer het bewustzijn van de wereldse situatie terugkeren, maar blijf bewust van de oorsprong van ananda en van de universele ananda-sfeer. Wanneer je zo meteen de ogen weer open doet, blijf dan bewust in die sfeer van ananda.                                                          *** Tweedehands boeken van Douwe Tiemersma zijn beschikbaar via deze link.

Boeken van Douwe
Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen. READMORE (KLIK HIER)

Lichtmeditatie van Douwe Tiemersma

Gouda, 12 december 2006

Lichtmeditatie

Douwe Tiemersma:

Steeds weer opnieuw gaat het om de benadering van non-dualiteit. We hebben langzamerhand talloze benaderingswijzen gevolgd. Als er maar eentje aanslaat is het genoeg. Vanavond beginnen we met de vraag die vaak wordt gesteld: hoe zit het nu met de intensiteit van bewustzijn? Die vraag heeft te maken met wat ik vaak zeg: blijf je bewust van je eigen situatie; blijf helder zodat je ziet wat er gebeurt. Daarvoor is een heel helder bewustzijn nodig. We zullen nog eens gaan kijken wat dat betekent: helder bewustzijn.

 

Het uitgangspunt is je actuele situatie waarin je naar de dingen om je heen kijkt. Daarin zit een dualiteit: ik zie de dingen. Kijk maar naar de kaars in het midden: ik zie daar de kaarsvlam. Je kunt zo naar de kaarsvlam blijven kijken, terwijl je je ook bewust wordt van de ruimte rondom de kaars. Je kunt zo blijven kijken, terwijl je je ook bewust wordt van je eigen bewustzijn in het kijken. Je bent je dan intern bewust van je eigen bewustzijn. Is dat duidelijk? Terwijl dit zo blijft, kun je opmerken dat je bewustzijn kan variëren in intensiteit. De intensiteit kan vrij laag zijn, bijvoorbeeld als je ook nog aan andere dingen zit te denken. Het bewustzijn kan ook intenser worden, een intense kwaliteit krijgen. De dingen komen dan in een sterk licht te staan. Het is niet zomaar dat bewustzijn geassocieerd wordt met licht. Bewustzijn is licht. Alleen in het licht van het bewustzijn wordt iets zichtbaar. Dat licht kan intenser worden. Waar is dat licht, als je je ogen open hebt en voor je uit kijkt? Vaak zijn we vanuit de aandacht voor de wereld teruggegaan naar de bron van aandacht, naar binnen.

Maar nu, terwijl je blijft kijken naar de dingen en mensen vóór je: waar is dat licht van bewustzijn? Is dat licht dan niet als sfeer vóór je aanwezig, het bewustzijnslicht waarin de dingen zichtbaar zijn? Ga je dan niet terugtrekken in je geest en ga niet denken; blijf bij je ervaring van het licht in de ruimte vóór je. Daar is het licht van je bewustzijn. Dat licht heeft een gevoelskwaliteit, zodat het zien een gevoelsmatig zien is, haast een zien waarin je de dingen op gevoelige wijze aftast. Merk op dat het licht eenzelfde dubbele kwaliteit heeft als je lichaam meestal heeft: aan de ene kant is het een verschijnsel vóór je in de ruimte; aan de ander kant ben je dat gevoelsmatige bewustzijnslicht zelf. Het subjectieve en het objectieve gaan daarin samen. Focus eens bewust op dat licht daar. Kun je ervaren dat dat licht intenser wordt?

 

De vormen worden intenser …

De contouren van de vormen verdwijnen …

Het wordt een overbelichte foto …

Alles krijgt meer de kwaliteit van licht.

 

Wat gebeurt er met jezelf? Zie wat er gebeurt. Het licht waarin alles verschijnt wordt sterker. Je hoeft je maar te richten op het lichtkarakter van het licht waarin de vormen verschijnen en het gebeurt. Wat gebeurt er als het licht nog intenser wordt? Ervaar je ook dat het dichter bij je komt, dat je ermee gaat samenvallen? Klopt dat?

Boeken van Douwe

Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen.

https://www.advaitacentrum.nl/boeken

Stichting Openheid · Heer Halewijnstraat · 2 - 3 hoog · Amsterdam, Nh 1055 SN · Netherlands

November. Kalender Douwe Tiemersma

November

woensdag

2

Het is heel belangrijk bewust te blijven op het stabiele niveau waarin de laatste subtiele elementen zullen wegvallen.

November

donderdag

3

Het is zoals het is.

November

vrijdag

4

Er is geen hechting meer, geen gebondenheid, alleen openheid.

November

zaterdag/zondag

5/6

Een persoon met een identiteit kan

Brahman nooit bereiken .

November

maandag

7

Het willen vasthouden aan een onveranderlijke staat geeft juist het lijden.

November

dinsdag

8

Met het ik denk maak je allerlei concepten om

er vervolgens aan vast te houden.

November

woensdag

9

Als je ergens zoekt naar vaste grond blijkt daaronder altijd weer ruimte te zijn.

November

donderdag

10

In de acceptatie van niet

weten ligt bevrijding.

November

vrijdag

11

De werkelijkheid is veranderlijker dan je ooit hebt gedacht.

November

zaterdag/zondag

12/13

Niet is permanent,

alles is veranderlijk.

November

maandag

14

Omdat alles doorzien wordt in zijn betrekkelijkheid is het dus niet beperkend voor je eigen zelf zijn.

November

dinsdag

15

Hoe voelt het niet weten?

November

woensdag

16

Hoe beter je in je zelf terugkeert hoe beter je alles los kan laten.

November

donderdag

17

Zodra er weer scheidingen gemaakt worden heb je weer een constructie en je hebt het eigen en het andere.

November

vrijdag

18

Als er nog een beperking zit in je eigen

zelf zijn is dat een illusie.

November

zaterdag/zondag

19/20

Ziende ben je blind.

November

maandag

21

Grove illusies verdwijnen het makkelijst en daar komen subtiele voor in de plaats. Die laten zich moeilijker wegjagen. Maar het zal door

moeten gaan.

November

dinsdag

22

Je moet je richten op het 'ik ben'. Maar dat 'ik ben' moet zichzelf uiteindelijk ook loslaten.

November

woensdag

23

Zo loslaten dat je het loslaten van

illusies ook loslaat.

November

donderdag

24

Die kennis is een actie, dat doorzien is

een actie of in ieder geval een kwaliteit.

November

vrijdag

25

In de beweging krijg je steeds meer een besef van het hoogste bewuste maar dat besef moet

je ook loslaten.

November

zaterdag/zondag

26/27

Haal de aandacht terug naar jezelf als bron van aandacht, een globaal bewustzijn.

November

maandag

28

Zelf meditatie is thuiskomen in jezelf. Beoefen het 24 uur per dag. Als een devotie! Vol overgave. Maak het het belangrijkste van je leven.

November

dinsdag

29

Steeds gaat het weer om terugkeer naar het centrum van jezelf. Dan blijkt het centrum een open stilte te zijn. Dat eigenlijk elk

woord teveel is.

November

woensdag

30

Als je de structuren niet doorziet ben je er op een voorbewuste manier aan gebonden.

Chakrayoga in de aanbieding!

Ik heb een mooie aanbieding. Chakrayoga van Douwe Tiemersma. Niet voor 29,95 maar voor 14,95. Zolang de voorraad strekt (4 stuks). De prijs geldt ivm de Nederlandse wet (vaste boekenprijs) voor alle boekhandels dus moet je er snel bij zijn. Ik kan deze aanbieding niet exclusief maken (behalve bij een van te voren goegekeurde actie). De uitverkoop is er omdat de herdruk van dit boek vanaf vandaag te koop is en ik de oude en nieuwe niet versie door elkaar wil laten lopen. De herdruk is weer gewoon 29,95.

Klik hier om naar de aanbieding te kopen

Advaita en Nisargadatta MAHARAJ, de kern door Douwe Tiemersma

Advaitapost augustus 2021

Verschenen in InZicht. Nisargadatta's onderricht, deel 1 (Inzicht 14 nr. 2 (mei 2012), p. 9-11. zie ook website advaitacentrum “teksten van Douwe”

De directe weg en de psychologische kennis

Velen zijn bekend met het onderricht van Nisargadatta Maharaj. Toch lijkt het goed om de belangrijkste elementen van zijn onderricht nog eens aan de orde te stellen. Daardoor kan een scherper inzicht in de essentie van advaita en in de eigen situatie ontstaan.

Een eerste punt is het onderscheid van niveaus van realisatie die vaak stappen zijn op het pad naar de realisatie van de hoogste non-dualiteit. De kennis van deze geografie is nodig voor de bewustwording van de plaats waar je zelf zit en geeft de mogelijkheid verdergaande stappen te herkennen.

 

De getuige

De eerste stap is de inkeer naar het standpunt van de waarnemer waarop je blijft kijken naar alles wat zich toont. Die inkeer betekent achteruit gaan en zo afstand nemen. Daardoor komt er een groter waarnemingsveld open waarin ook meer van jezelf zichtbaar wordt. Allerlei indrukken, gevoelens en beelden van het eigen lichaam zijn nu zichtbaar als verschijnselen in het veld vóór je.  Eerst zag je de wereld vanuit het standpunt van je lichaam met je ogen. Je was je ogen! Ze hoorden tot jezelf als subject van de waarneming. Nu, na de terugkeer, ervaar je de ogen als objectverschijnselen, daar op een bepaalde plaats. Dan is het duidelijk dat je niet met die ogen samenvalt, dat jij die ogen niet bent. Zo is het duidelijk dat je niet samenvalt met het lichaam dat je zonet nog helemaal was, dat je niet samenvalt met je mentale activiteit en zelfbeeld waarmee je zonet nog vanzelfsprekend identiek was. Wat ben je dan wel? De waarnemer die moeiteloos alles gadeslaat, de getuige die zonder verstrengeling met het waargenomene alles ziet, een gewaarzijn dat alles registreert.

 

Ik-ben

Hoe zit het dan met de non-dualiteit? De waarnemer is duidelijk gescheiden van wat kan worden waargenomen. Dat is aanvankelijk ook belangrijk om de identificatie met het waargenomene te doorbreken. Die identificatie zorgde voor een wereldse dualiteit ‘ik ben dit lichaam en niet dat’, ‘ik ben deze persoon en dat is iemand anders’. Op het niveau van afstandelijke waarnemer is er, laten we zeggen, een kosmische dualiteit van waarnemer en wereld. Voor een universele non-dualiteit zal de afstand waarnemer-waargenomene op universele schaal moeten verdwijnen. Daarbij is het duidelijk dat jezelf als waarnemer nog een soort lichaam hebt. Ook al is veel van het lichamelijke verdwenen, er is nog de conditie van een bepaalde plaats met een bepaald perspectief en een energetische concentratie.

Deze concentratie van jezelf als bewust-zijn kan verdwijnen. Zie maar de ruimte overal rondom je, draai je om en laat je ontspannen. Dan komt er een oneindige uitbreiding van je bewust-zijn waarbij alles wordt opgenomen in één universele non-dualiteit zonder centrum. Die zelfsfeer heeft niet alleen de kwaliteiten van zijn en bewustzijn, maar ook die van liefde. De universele uitbreiding kan alleen maar in liefde plaatsvinden, want het betekent dat je alles en iedereen ook gevoelsmatig accepteert als jezelf. Zo is die oneindige sfeer van zijn-bewustzijn ook gelukzaligheid, hemelse ananda. Het is de sfeer van universeel zelfzijn waarbij dit er-zijn niet verder wordt ingevuld, een kosmisch aanwezig zijn zonder vormen. Er is de vaststelling dat ‘ik er ben’ als universeel zijn-bewustzijn. Daarin zit geen ik centrum, geen enkele structuur. Als er zich verschijnselen voordoen in een proces van differentiatie, blijf je zelf op bewuste wijze universeel en blijft alles inclusief deze universaliteit. Daardoor blijft er een non-dualiteit van jezelf met alles en iedereen.

 

Het absolute

De kwaliteiten van het universele zijn-zelfzijn kunnen bewust worden. Blijkbaar ga je als bewust-zijn ook daarin niet op. Als die bewustwording plaatsvindt en verder gaat, lossen de laatste kwaliteiten op, ook ik-ben. Dan is er de laatste en volledige overgave. Waarin alles oplost en waaraan je je ten slotte overgeeft is iets waarover niets te zeggen valt, want Dat heeft geen eigenschappen. Het is het absolute, een grondeloze openheid waarin de laatste beperkingen van zijn-zelfzijn verdwijnen. Dat is de uiteindelijke bevrijding (moksha) uit de condities waarin het zelfzijn was verwikkeld. Deze bevrijding is in een zijnservaring zonder ‘ik ervaar’ duidelijk, hoewel er ook de vaststelling is dat de waarheid van de uiteindelijke openheid er altijd al was.

Dan is er ook de kennis van het begin van de schepping. De grondeloze openheid is de grondslag van het ontstaan van het bewust-zijn ik-ben in universele zin, van waaruit de beperkte vormen van zelfzijn en de ontelbare vormen van de wereld verschijnen. Als je bewust aanwezig blijft op de rand van het absolute, zonder in de kwaliteit ik-ben en in een bepaalde vorm te schieten, blijft er non-dualiteit van het absolute en het betrekkelijke, de wereld. Zonder dualiteit is er geen conflict en geen lijden.

Boeken van Douwe

Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen. 

En het boek bij dit artikel is natuurlijk 'de Bron van het Zijn'. Een boek samengesteld en vertaald uit het Engels door Douwe Tiemersma (en een bepaald deel vertaald door Jan Koehoorn). Een niet te dik boek waar je toch lang mee doet. Van de grote meester Nisargadatta MAHARAJ.

https://uitgeverij-advaita.vrijeboeken.com/cart?noproductlink=1&reference=9789077194072 Naar het boek.

Naastenliefde en Advaita (deel 1) , Douwe Tiemersma

Naastenliefde en Advaita (deel 1) 
 
Douwe: Heeft de Advaita Vedanta weinig oog voor het praktische samenleven en de naastenliefde daarin? Sommigen beweren dat, en dat is begrijpelijk, maar het is een misverstand. Het is de moeite waard om preciezer hiernaar te gaan kijken.
 
Je terugtrekken
De Advaita Vedanta is een stroming die teruggaat op de Upanishaden, de laatste onderdelen van de Veda’s. Zij zijn geschriften met het essentiële onderricht van goeroes aan besloten groepen van leerlingen. Het essentiële onderricht betreft de meditatie bij vuuroffers, maar vooral de identiteit van het echte zelf-zijn (Âtman) met de wereldgrond (Brahman). De realisatie van deze identiteit betekent bevrijding (moksa).

Daarop waren de mensen in die besloten groepen gericht. Zij waren uit de maatschappij gestapt om zich hieraan volledig te wijden. In India is er nog steeds een duidelijke, geaccepteerde plaats voor mensen die zich volledig toeleggen op dat wat ze zien als het essentiële. Iets dergelijks is er in het Westen ook, namelijk bij de monniken voor zover zij zich in kloosters terugtrekken. Dat er dan minder contact is met het alledaagse samenleven in de familie, het dorp, het land ligt dan voor de hand.

De terugtrekking uit de maatschappij stond in dienst van een spirituele weg. Talrijk zijn de benaderingen van het hoogste Brahman in de Upanishaden vanuit het fysieke, bijvoorbeeld via de energie (prâna), de geest, de goden en het zelf-zijn. Dit betekent een inkeer en meditatie die zover gaat dat alle verschijnselen met naam en vorm (nâmarûpa) worden overschreden. Pas in de realisatie van het absolute, Âtman-Brahman zonder eigenschappen, komt de beweging tot rust. Ten opzichte van dit hoogste is de wereld een erg betrekkelijke werkelijkheid van verschijnselen. Als men op deze wijze gericht is op het hoogste, is er weinig aandacht voor het concrete leven met andere mensen. De critici van Advaita Vedanta lijken gelijk te hebben.
 
Openkomen
Toch is er iets anders aan de hand. Laten we precies gaan kijken wat er gebeurt, als je je richt op het hoogste Zijn-Zelfzijn. Het is een meditatieve inkeer in de richting van de bron van zelf-zijn. Dit inkeren lijkt een zich afkeren van de wereld, maar wat gebeurt er werkelijk? Heel wonderlijk: hoe verder je naar binnen gaat, des te opener je wordt. Deze twee dingen lijken in tegenspraak met elkaar te zijn, maar dat is het niet. Verder naar binnen gaan is een ontspanning, waardoor het zelf-zijn ruimer wordt. In die grotere ruimte is er meer ruimte voor de anderen, voor de wereld. De inkeer is ontspanning; ontspanning is open komen. Daarom is het woord Openheid als een van de weinige woorden geschikt om het hoogste aan te duiden: niets wordt uitgesloten; alles wordt geaccepteerd als het eigene.
Deze beweging heeft een duidelijk bewustzijnsaspect. De inkeer is een bewustwording. De inkeer kan beschreven worden als een onderzoek, een onderzoek van je zelf-zijn, waardoor je zelf verandert. Er is de herkenning van een ruimer zelf-zijn dan de verkrampte vorm van het egocentrische zelf, een bewustwording van de openheid waarin zelf-zijn en het zijn van anderen niet verschillend zijn.

Gevoelsmatig vindt er hetzelfde plaats. Je wordt je bewust van je gevoelens, van je gevoelsmatige energie, van je hartenergie. In het alledaagse egocentrische leven wordt deze voor een groot deel vastgehouden in een ik-kern (ego). Dit ego is niets anders dan een brok energie die in een punt wordt geconcentreerd. Bij het naar binnen gaan is er ontspanning en hierdoor komt je gevoelsenergie vrij. Deze gevoelsmatige zelf-energie - die ben je zelf - kan dan naar buiten stromen. Dat is liefde naar anderen toe. Je houdt je zelf-zijn niet vast in een centrum, maar bent gedecentreerd, in alle andere levende wezens gestroomd. Het zelf-zijn van jezelf valt dan samen met het zelf-zijn van de anderen. Zelf ben je de ander zelf. Je ziet je zelf in alles en alles in je zelf.
 
In de Ishâ Upanishad 6 staat
‘Wie al wat hier op aarde leeft en beweegt en is,
ziet als in het eigen zelf,
en dat zelf weer levend in al wat is,
die kent geen haat of afkeer meer.’

In de Bhagavadgîtâ is te lezen (6.29):
‘Degene wiens zelf een geheel is geworden door yoga, ziet
zichzelf in alle wezens en alle wezens in zichzelf ...’
Is dat niet de betekenis en de volledige honorering van het tweede grote gebod van de christenen: ‘Heb uw naaste lief als uzelf’? (Matteüs 22.39) Dat liefhebben is niet mogelijk in een dualiteit, als je zelf losstaat van de ander: ik ben ik en de ander is een ander. Het is alleen mogelijk voor zover je eigen zelf ook het zelf is in de ander. Dan is liefde een vanzelfsprekendheid.
 
Yâjñavalkya zegt: “Het is niet om de man dat de man dierbaar (priya) is, maar om Âtman is de man dierbaar; het is niet om de vrouw dat vrouw dierbaar is, maar om Âtman is de vrouw dierbaar,” enzovoort (Brhadâranyaka Upanishad 4.5.6). Liefde is geen ding dat je kunt geven; het is de sfeer laten ontstaan waarin er geen gescheidenheid meer is tussen het eigen zelf-zijn en het zelf van de ander. De tweeheid is dan overgegaan in een non-dualiteit (a-dvaita).
Dat geldt ook voor het eerste grote gebod uit hetzelfde bijbelboek: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand’. ‘God is liefde’ en ‘Ieder die liefheeft is uit God geboren en kent God.’ (1 Johannes 4.7-8). Gods liefde blijft dan in hem of haar, en hij/zij in God als liefde. Er zijn veel culturele verschillen tussen het hindoeïsme en het christendom, en er zijn veel teksten over het moeizame of zondige alledaagse leven, maar in de essentie gaat het om hetzelfde.

Douwe Tiemersma ook in het Arabisch

کوردی، العربية، English.

   ٫٫سروشتی و درووستکراو،،

(ئاخافتنێک لەگەڵ داوە تیمەریسما مامۆستای ئەدڤایتا، ٤ ڕەشەمێ ١٩٩٨)

كاتێك مەسەلە سەبارەت بەوەیە کە ئەبێت وازبهێنین لە دروستکراوەکانی (من)، دەبێ شتێکی بنەڕەتی ڕووبدات. ئەو ڕوودا بنەڕەتیەش دارووخانی گەردوونی منە. ئەمەش ڕوودەدات و پاش ماوەیەک ئەیبینیت. ئەبینیت ئەو ژیانەیە هەمیشە سەرقاڵی بوویت.

گەوهەری ژیانی خۆت ئەبینیت لە سەر زەوی. ئەبینیت کە هەوڵی هەموو جۆرە شتێکتداوە، هەوڵی ئەوەتداوە هەموو جۆرە شتێک ئەنجامی بدەیت، شتی چاک و خراپ. ئەوە ژیان بوو..تۆش دەیبینیت و لەبەرئەوەی دەیبینیت، بۆت دەردەکەوێت کە دووريەك هەيە لە نیۆان تۆ وەکوو بینەرێک و ژیانت لەسەر زەوی وەکوو منێک. ئەزموونی ئەو دووریەش دەکەیت و بۆت دەردەکەوێت کە تۆ ئیتر خۆت پێناس ناکەیت بەو ژیانەو و بۆت دەردەکەوێت کە هەموو بونیاتەکانی (من) دارووخاون.

ئەمە مانای شلبوونێکی مەزنە. کاتی ئەزموون کردنی ئەم شلبوونە، ئەم بارە نوێیە بە دڵنیایی وەک باری سروشتی خۆت ئەناسیتەوە. ئەمەیە خودبوون. ئەمەش لە خۆبەخۆ لە متمانەدا ڕوودەدات. وازهێنان لە (من) بە شێوەیەکی خۆبەخۆ ڕوودەدات، بەڵام هێشتنەوەی پێویستی بە هەوڵدانە. ئەگەر ئاوڕبدەیتەوە، دەتوانی بەڕوونی بیبینیت چەند هەوڵدانت پێویست بوو بۆئەوەی ئەو ڕۆڵانە ببینیت. ئێستاش دیسان زۆر بە وریاییەوە هەوڵەدەدەیت دووبارە لە ڕێی هەوڵدانێکی زۆرەوە یەکێک لە وێنەکانی خودی خۆت بپارێزی. ئەمە پێویستی بە چەنێک ووزە نەبووە، بە چەنێک هەوڵدان نەبووە و چەنێک توانای ویستوە بۆئەوەی بتوانیت دووبارە خۆت بپەستێویتە ناو شێوەیەک لە شێوەکان؟ وازهێنان لەمە وازهێنانە لە گرژی و ئەمەش خۆبەخۆ ڕوودەدات. لەبەرئەوەشی کە خۆبەخۆ ڕوودەدات، هەستئەکەیت کە گەیشتویتە بە بارە سروشتیەکەی خۆت. لەناو ئەم بارەدا هیچ بونیادێکی درووستکراو نیە، چونکە پێویستی بە هەوڵدان نییە. واز لە هەموو شتێک بێنە، هەموو شتێک لە خۆیەوە ئەگەڕێتەوە بارە سروشتیەکەی خۆی. ئینجا ئەبینیت هەموو دروستکراوەکانی (من) نامێنن. بەتەواوی وازبێنە لە هەموو شتێک و بەتەواوی لێیگەڕێ و ڕێبدە ئەمە بەردەوامبێت تا ئەوکاتەی ئەو بارە سروشتیە خۆیت بۆ دەردەخات. تۆ بە بێ دەنگی لێرە دانیشتبووی، بەڵام با کەمێک بگەڕێینەوە بۆئەوەی ببینین لەوەپێش بارەکە چۆن بووە؟ چی ڕووی ئەدا؟ با بەوردی دیقەتی ئەوە بدەین کە ڕوویدەدا. لە سەرەتادا سەرنجت دابووە دەرەوە و خەریکی قسەکردن بوویت لەگەڵ خەڵکی، دوای ئەوە بێدەنگ بوویت و سەرنجت خستە سەر ژوورەوە و زۆر لەو گرژیەی پێتەوە دیاربوو نەما. وادەردەکەوێت جۆرێک گرژی هەیە لە قسەکردنتا لەگەڵ خەڵک. کاتێک خەڵک بەجێ دەهێڵێت و دەچیتە ناو خۆت، ئەم گرژیە نامێنێت. زۆر بە ڕوونی بە ئاگابە لەم گرژیە، بۆت دەردەکەوێت کە درووستکراوە و داهێنراوە. هەندێجار ئەم درووستکراوە بە شێوەیەک ئاشکرایە تا ئەو سنوورەی هەموو کەسێک زۆر بە ڕوونی جیاوازی نێوان سروشتی و خۆڕس و هاوئاهەنگ لەگەڵ درووستکراو و داهێنراو دەبینێت. هەندێک کەس حەزدەکەن بە شێوەیەکی زۆر جوان و سەرنجڕاکێش دەرکەون، ئینجا لەبەرئەمە بەجۆرێکی زۆر گرژ و ناڕاستقینە هەڵسوکەوت دەکەن. باشترە لە سەرەتا لەمە وردبینەوە، لەبەرئەوەی جیاوازیەکەی لەگەڵ بارە سروشتیەکە زۆر ڕوونە. کاتێک ئەمە بە جوانی دەبینیت، بگەڕێنەوە بۆ ئەو جۆر و ئەو شێواز و شێوانەی کە لە تواناتدایە بیان ناسیتەوە و ئەزموونیان بکەیت، بارەکە چۆنە لەوێدا؟ لەوانەیە ئەو حاڵەتانە بێنەوە یادت کە گرژ بوویت تێیدا کاتێک حەزت کردبوو جوانتر دەرکەویت لەوەی کە لە کەتواردا هەیت، بەتایبەت کاتێک کە لە بۆنەیەکی گرینگدایت. ئەوکاتە هەوڵەدەیت بە باشترین شێوە دەرکەویت، بەڵام پێویستە لە دەرەوەی ئەم بۆنە و بارە تایبەتانەشداە باش جیاوازی بکەیت لە نێوان درووستکراو و سروشتی لە ناو خۆتدا. لەبەرئەوە بگەڕێوە بۆ خودی خۆت، ئەو خودەی کە دەتوانی هەستی پێبکەیت، بۆ ئەو ئاستە ناسکە لە خود کە زۆر بە ئاسانی زۆرجار ێیدەپەڕێنیت. کاتێکی لەگەڵ خەڵک دەدوێیت، دەتوانیت بەئاگابیت بەو شێوازەی کە قسەیان لەگەڵ دەکەیت.

           "الطبيعي والمصطنع "

مقدمة ومحادثة مع معلم الأدفايتا داوة تِمٓرِسما 4 فبراير 1998.

    عندما يتعلق الأمر بالتخلي عن كل ما بناە الأنا، فلا بد أن يحدث شيء جذري. هذا الحدث الجذري هو انهيار كون الأنا. سيحدث هذا و ستشاهد بقاياه: " إنها الحياة التي كُنتُ دائما منشغلًا بها."

 سترى جوهر حياتك على الأرض و سترى بأنك سعيت وراء شتى الأشياء ، سعيت جاهدًا بالقيام بكل الأشياء الممکنة ، الأشياء الجيدة و السيئة، تلك كانت الحياة. أنك تراها و تحديدا لأنك تراها، ستجد بأن هناك مسافة بينك كمشاهد و بين حياتك على الأرض كأنا. ستختبر تلك المسافة وستلاحظ بأنك لم تعد تنسب نفسك إلى تلك الحياة و ستلاحظ بأن كل بنى الأنا قد تهاوت. و هذا يعني إسترخاء عظيم. فعند تجربة هذا الاسترخاء ستتعرف على هذه الحالة الجديدة و ستتأكد بأنها هي حالتك الطبيعية و هذا هو كيان الذات. هذا يحدث تلقائيا من خلال الثقة.

  إن التخلي عن الأنا يأتي بشكل تلقائي. بينما الاحتفاظ بها يتطلب جهدا.

 فإذا نظرت إلى الوراء ، يمكنك أن ترى بوضوح كل تلك الجهود التي كان يجب عليك أن تبذلها لكي تلعب أدوارك و مرة ثانية، ستظل حريصًا لكي تبذل الكثير من الجهد للحفاظ على صورة معينة عن نفسك. كم من الطاقة لم يتطلب كل هذا و كم من الجهد لم يتطلب و ما مقدار القوة التي كان عليك أن تستثمرها لكي تجبر نفسك في سبيل أن تحشرها مرة أخرى في شكل من الأشكال؟

  إن التخلي عن هذا هو التخلي عن التوتر و هذا يحدث من تلقاء نفسه. و نظرا لحدوثه التلقائي هذا، فإنك ستشعر بأنك وصلت إلى حالتك الطبيعية. في داخل هذه الحالة لا توجد إنشائات وبنى مصطنعة، لذلك لا يحتاج منك أن تبذل جهدا من أجلها.

 أترك كل شيء و كل شيء سيعود تلقائيًا الى حالته الطبيعية. ثم سترى بأن كل ما أنشأه الأنا قد تلاشى.

  دع كل شيء، اتركه تمامًا و دع هذا يستمر حتى تكشف الحالة الطبيعية لك عن نفسها. فليس هناك ما هو أسهل من هذا، لأنها هي أصلا حالتك الطبيعية التي أنت عليها!

 لقد كُنتٓ جالسا هنا بصمت، لكن فلنعد أولا لنرى كيف كان الوضع قبل ذلك؟ ما الذي كان يحدث؟ انظر بدقة إلى ما كان يحدث. في البداية كنت موجها أهتمامك إلى الخارج و تتحدث إلى الآخرين، ثم أصبحت صامتا و وجهت إهتمامك نحو الداخل، ثم فقدت الكثير من التوتر الذي كنت تحمله معك. فكما يبدو أن هناك بعض التوتر في حديثك مع الآخرين. إن هذا التوتر يتلاشى عندما تترك العالم و تتوجه نحو الداخل.

راقب هذا التوتر بوضوح شديد، ستجد بأنه مصطنع و مفتعل . أحيانًا يكون التصنع واضحًا جدًا، إلى درجة بحيث يرى الجميع فيها التباين بين الطبيعي و العفوي و المتناغم من ناحية، و بين المصطنع و المفتعل من الناحية الأخرى. إن بعض الناس يرغبون بالظهور بمظهر جميل جدًا أو بمظهر مثيرٍ للاهتمام، وبالتالي يتصرفون بطريقة متوترة و مصطنعة. من المستحسن أن ننظر إلى هذا أولاً، لأن إختلافه عن الحالة الطبيعية يكون واضحًا جدا. فعندما ترى هذا بوضوح، عُد حينها إلى الأشكال والأنماط التي يمكنك أن تتعرف عليها و تختبرها في نفسك، كيف كان الوضع هناك؟ ربما تتذكر المواقف التي كنت فيها متوترا، عندما أردت أن تكون أكثر جمالا مما أنت عليه في واقع الأمر. خاصة عندما تكون في مناسبة مهمة، فأنك تبذل كل ما بوسعك لكي تظهر على أحسن وجه ممكن. ولكن أيضًا خارج تلك المناسبات الخاصة و المواقف المحددة، سيتعين عليك فهم وتمييز ما هو طبيعي عن ما هو مصطنع فيك. لذلك، عد إلى نفسك، الى نفسك المحسوسة، إلى ذلك المستوى اللطيف الذي يمكنك أن تتغاضى عن رؤيته أو ملاحظته بكل سهولة، لأنه عندما تتحدث مع الآخرين، يمكنك أن تكون واعيا بأسلوبك في التحدث معهم.

"The natural and the artificial"

( A conversation with Advaita teacher Douwe Tiemersma, February 4, 1998)

 So when it comes to letting go of the I constructions, something fundamental will have to take place.This fundamental event is the collapse of the cosmos of the ego.

That happens and you see the remnant: "That's the life where I've always been so busy."You see the core of your life on earth, that you have strived for all kinds of things, striving in doing all kinds of things, good things and bad things. That was life. You see it and precisely because you see it there is a distance between yourself as a seer and the life of your ego on earth.

You experience the distance and notice that you are no longer identified with that life, that all the constructions of the ego have fallen away.

 That means great relaxation. When you experiencing that relaxation, you recognize the new state and establish that it as your natural state. That is Self-being.

It happens by itself in confidence.

Letting go of the ego comes naturally. Holding it takes effort. Looking back, you can clearly see the efforts you had to make to play your roles. You will be careful to put in so much effort again to maintain a certain image of yourself. How much energy does that not take, how much effort does it not take, how strongly you have to force yourself to do so in a certain form.To let go is to let go of the tension and that goes by itself. Precisely because it happens automatically, you experience that you come into your natural state. There is no artificial production in it, so you don't have to spend energy. Let go of everything and everything will automatically go into a natural state. All constructions of the ego have then disappeared. Let go of everything really, completely let go. Let this continue until the natural condition reveals itself. Nothing could be easier, because you already are!

You sat down here in silence. What happened then? Look exactly at, what took place? First you turned outward when you talked to others, then you turned inward. A lot of tension was lost. Apparently there is a certain tension in your talking in the world. It disappears when you let go of the world and go in. See very clearly how your tension is. This is artificial, an artificial tension. Sometimes the artificiality is very clear. Everyone then experiences the contrast between the natural, spontaneous, harmonic on the one hand, and the artificial, the made on the other. Some people want to appear very beautiful or interesting and therefore they behave in a tense and made way, in a strongly constructed way. It is good to look at this in the first instance, so that the difference with naturalness is clear. When you see that clearly, you go back to the shapes and patterns that you can experience in yourself. How about there? You probably remember situations when you were tense, when you wanted to be more beautiful than you really are. Especially when it's an important occasion, you do your best to appear good. But even outside those specific situations you will have to understand what is natural and artificial in you.

Therefore, go back to yourself, to your emotional self, to the subtle plane that you can easily overlook. When you talk to others you can become aware of the way you talk to them.