Tao Te Tjing, tekst 18, waarachtigheid (uit www.tekensvanleven.nl)

Tao Te Tjing, tekst 18

Waarachtigheid.

Zodra de Tao wordt verlaten, ontstaan waarden als

welwillendheid en rechtvaardigheid.

Als wijsheid en intelligentie in beeld komen,

begint het grote uiterlijke vertoon.

Als de familierelaties verstoord zijn en er geen vrede is,

dan bloeit de liefde voor ouders en kinderen op.

Als het land in de war is en in chaos

dan ontstaan toegewijde dienaren.

Toelichting bij Tao tekst 18

Wat is er mis met rechtvaardigheid?

En met wijsheid of intelligentie?

Pas toen ik de toelichting van Jaap Voigt las, kreeg ik er vat op.

(Lao Zi, Dao De Jing, ISBN 90 215 3789 3)

Tekst 18 ageert tegen schijnwaarden en schijnheiligheid.

De natuur, het Tao, staat haaks op de wereld van regels en normen.

Taoïsme versus Confucianisme.

Spontaan aardig zijn is iets anders dan beleefd zijn.

Regels zijn nodig als het mensen ontbreekt aan natuurlijk besef

van normen en waarden.

In de natuur zijn geen andere regels (nodig),

dan de natuurlijke regels.

Het motto 'leef vanuit je hart', spontaan en natuurlijk,

daarvoor hoef je niet wijs te zijn, of rechtvaardig.

Toen een roofvogel op de merels in de tuin dook,

rende ik spontaan naar buiten. Deze merels leefden hierdoor langer,

maar elders sneuvelde een prooi. De roofvogel wil toch eten.

Het gaat om betrokkenheid.

Niet om ambtenarij, neerbuigend gedrag (welwillendheid)

of slimme zetten. Regels leiden tot meer regels.

Totdat de boel krakend vast loopt.

De Tao biedt in bescheidenheid ruimte aan alles.

In deze tekst staat ook het belangrijke teken Tz'u,

dat mededogen of diepe liefde (van de moeder voor haar kind) betekent.

Dit Tzú wordt als een centrale Taoïstische deugd beschouw

To me, a mind which has no struggle of duality, is the really religious mind, J. Krishnamurti

To me, a mind which has no struggle of duality, is the really religious mind - not the mind which is struggling to conquer anger, not the mind, that is struggling to become non-violent; such a mind is only living in the struggle of the opposite.

 It is only the true religious mind that has not the conflict of the opposite; such a mind never knows frustration; such a mind does not struggle to become something, it is what it is. In understanding what it actually is, the mind is no longer putting roots in memory.

Please just listen to this; it does not matter whether it is false or true, but find out for yourself. A mind that has continuity in memory will always be frustrated, will always be struggling to be something. 

The becoming is the taking root - in an idea, in a person, in an object. Once the mind has taken root, then the problem arises: `How is it to free itself?' 

The freeing of itself becomes then the opposite; and the struggle then is `How to free oneself?' 

But if one sees, understands, is aware of the truth of how the mind is always taking root in every experience, in every reaction, then, in that awareness, there is no choice, there is no condemnation, therefore no creation of the opposite, and therefore there is no struggle. 

Then the mind has no root but it is living, it has no continuity but is in a state of being in which time is not. I think, it is important to understand this not merely verbally or intellectually, but actually to see how the mind is creating the struggle and the dual process. J. Krishnamurti