Populaire berichten

vrijdag 24 mei 2019

Breken met conventies maakt eenzaam

K. vertelt over zijn struggle in L. om de conventies te weerstaan. Om te werken zoals hij werkt, zich te kleden zoals hij wil. Hij wil niet in het regime. Hij past niet. Maar hij is daar eenzaam. Ooit in Den Haag bij bhagwan club, meegenomen door een vriend, hoorde hij mantra's zingen. Hij kon niet stoppen met huilen. De herkenning dat het anders mocht. De wetenschap niet alleen zo te zijn. De hug's.

Tranen staan in zijn ogen als hij hieraan terugdenkt. 

Denk nooit dat je de enige bent die zo is. Dat ben je niet. Je hebt alleen die ander nog niet ontmoet. 

donderdag 23 mei 2019

Liefde

Wat weten we over de liefde. Ik hou van mijn partner. Dat is liefde. Natuurlijk kan je het ook heel groot opvatten. Maar eigenlijk is de liefde tussen mensen hetzelfde als de grote Liefde waarover gesproken wordt. De geliefde is in zijn of haar liefde een kristallisatiepunt van de totale Liefde.

 

Ik wil de stilte opvullen ....

Wat een rust hier. En een stilte. Ruimte, uitzicht. Ik geniet even maar dan ... Wil ik het opvullen met muziek of iets schrijven. Of Facebook, of een lezing over Dzogchen Boeddhisme. Iets ... Geef me invulling. De ruimte en stilte is nog teveel.

Maar dan zie ik een roofvogel. Ik volg hem. Ik ben alleen nog maar kijken. En dan is OK. 

Ik ben verkeerd gelopen ... Zorgen voor als ik opstaan wellicht. Nu niet. Want de grassprieten wuiven ...

woensdag 22 mei 2019

De melaatsen van de Camino

De snurkers zijn de melaatsen van de Camino. Niemand wil met ze in één kamer terechtkomen. Iedereen straalt je 's nachts boze gedachten toe. Ik ben één van hen, een snurker, ik ben melaats. Ik heb ook oordoppen bij me want er zijn er natuurlijk meer snurkers dan ik alleen.

Voor je spirituele ontwikkeling is het erg goed. Als je eenmaal tegen de boze blikken kan van je medemensen ben je al een heel eind. Aan trainingsmogelijkheden geen gebrek dus. 

Ook krijg je groot respect voor je vrouw die dit liefdevol accepteert als gegeven. 

Het liefst trouwens leggen ze je in een kamer alleen. Kortom, snurker zijn heeft voordelen. Je leert begripvol met mensen om te gaan ook al kijken ze je boos aan om iets waar je niet schuldig aan bent, althans, je kan er weinig  of niets aan doen. Vergeving van het sacherijn past het dan de snurker naar de slechtslapende niet snurker.

Prachtige begrippen voor een Camino. Die snurker leert te vergeven en te begrijpen. Nou de niet snurker nog. Trouwens, veel niet snurkers weten niet van zichzelf dat ze toch snurken, met de deuren slaan, het licht aan doen, maar dat terzijde. 

Marcel, vanochtend, vroeg of het niet heel vervelend voor mij was, dat snurken. Wat een mooie vraag. Nog nooit één iemandh had zich bekommert om wat het effect op de snurker zou zijn van zijn snurken en de reacties die hij daarop krijgt. Alle mooie woorden over pelgrims ten spijt. In de 8 jaar en duizenden kilometers Camino is hij de eerste. Mooi Marcel. 

Dank voor deze wijze lessen. Het beleven wat een outcast meemaakt maakt je vriendelijker en begripsvoller.

Koeien en conditioneringen

Er zijn geen conventies waaraan je moet voldoen of hoe je je moet gedragen als je je conditioneringen heb doorzien. Wat niet betekent dat je niet aardig en charmant mag zijn. 

Zo vond ik het leuk om te praten met koeien en te shanten. En ik vond het leuk dat op te nemen. 

Klik hier voor het filmpje 1

Klik hier voor het filmpje 2

Hieronder een foto van de eco pelgrim. Hij verzamelt vuil met zijn kar van Luxemburg tot Santiago. Heerlijk afwijkend zijn eigen pad kiezend.

dinsdag 21 mei 2019

Mist

Mistig weer. Verschrikkelijk, zei mijn vriend Peter.

Ik genoot op datzelfde moment volop van de mist. 

Raar toch zoals percepties kunnen verschillen. Mijn waarneming is alleen maar mijn waarneming en niet de waarneming. Als we ons dat realiseren geven we anderen en onszelf de ruimte. 

zondag 19 mei 2019

woensdag 15 mei 2019

Liggend in het gras ...

Kan het beter? Liggend in de berm. De wind en je ademhaling horen, de vogels en de boom met zijn nog lichte blad? 

Makkelijk zo de vrede te voelen. Overmorgen regen ... Voel ik me dan net zo?


dinsdag 14 mei 2019

De eerste keer pauze is mijn favoriete pauze. Ik lig heerlijk tegen mijn rugzak aan. Alles stroomt. Peter is weg. Ik blijf liggen. Ik haal hem dadelijk wel in. Hij loopt voorzichtig in verband met een blessure. Ik blijf nog even liggen. Ik voel de energie in buik en hart. Het geluksgevoel. Wil ik ooit nog opstaan?

maandag 13 mei 2019

Wie hoort?

Wie is het die de stilte in mij hoort? 

Deze gedachte kwam op vanacht. Ik schreef hem op en deel hem met jullie. 

donderdag 9 mei 2019

De doorn die de splinter verwijderd

De Advaita  is gereedschap. De doorn waarmee je een splinter verwijderd. De doorn gooi je na afloop weg. Je gaat niet de doorn vereren. 

De Camino kan ook zo'n gereedschap zijn. 

Na afloop van de Camino heeft de Camino ook zeker zijn werk gedaan. Zelfs nu al.

Zelf de 2 wekelijkse bijeenkomsten van ons Advaita clubje moet er aan geloven. Ik zal af en toe de instuif momenten gebruiken om mijn vrienden nog te zien. Net als Leo, die ze eens vroegen wat hij hier dan wel deed, zal ik antwoorden, ik kom voor jullie, voor de gezelligheid.


zondag 5 mei 2019

Hij zag dat het goed was

Ik keb mijn doel bereikt. Vezelay. Nu ben ik doelloos op pad. En ik ga mijn doelloeze pad alleen en toch ben ik verbonden met iedereen. Alleen maar niet alleen. Waar ik ga komen weet ik niet. Uiteindelijk thuis waar ik altijd thuis ben. Bij Hetty, die de Liefde, hoe onpersoonlijk ook, persoonlijk triggert. En nu lig ik hier ik hier in mijn slaapzak. Met anderen hier in de kamer. En het is goed. En hij zag dat het goed was.

zaterdag 4 mei 2019

Alleen op pad

Na Vezalay ga ik alleen op pad. Al zal ik mijn oude vrienden wel weer onderweg tegenkomen. Toch spannend om zoiets alleen te doen. Tenslotte, ik spreek geen Frans al heb ik wel Google translate. Waarom de onzekerheid kiezen? Om de stilte te kunnen beleven en zelf de pauzes te kunnen kiezen. Geen overwegingen meer als, zij zijn er al, of, zal ik nog even doorlopen om te kijken of zij al een pauze plek hebben. En, alleen pauze houden vind ik wel een feest. Ik hou lange pauzes. Soms korte. Oftewel, vrijheid. Vrijheid is fijn, mooi. Al heeft het zeker zijn materiële prijs. Maar de geestelijke voldoening is groot. Niet om mensenschuw te worden! Want ik weet zeker dat ik het als feest zal ervaren als ik ze dadelijk op de route geregeld tegen zal komen. En gelukkig gebeurt dat want we lopen dezelfde route. 

Is dit Advaita, is dit spiritualiteit? Zegt u het maar.

vrijdag 3 mei 2019

Zinloos?

Een Camino lopen is natuurlijk compleet zinloos terwijl het toch richting en doel geeft. De paradox van het leven. Liggend in een grasveld in de zon vind ik dat niet zo'n probleem. Geeft niets, alles mag, alles gebeurt gewoon.