Aandacht is richting geven. Aandacht kan gericht zijn op binnen. Permanent Awareness is niet zozeer gericht op buiten als wel op binnen. Het blijven bij het geluk, bij jezelf, bij je hart en niet buiten kan je benoemen als op de grens zitten tussen binnen in jezelf en buiten, tussen het ongemanifesteerde en de manifest. Op de grens.
Wijsheid en Liefde moeten allebei aanwezig zijn anders wordt het niets in het leven. Geluk is afhankelijk van die twee factoren. Zijn ze in balans dan Ananda mogelijk.
Mooi woorden vaak hierboven. Maar godsdiensten zijn instituties. Het is geen religie (onder religie (van het Latijnse religio) wordt gewoonlijk een van de vele vormen van zingeving, of het zoeken naar betekenisvolle verbindingen, verstaan) meer. Het zijn versteende, vaak verkeerd weergegeven, inzichten, door vertegenwoordigers die belang hebben bij hun eigen posities. De naamgevers van de betreffende godsdienst zouden zich omdraaien in hun graf als zij dit nog konden zien. Het non-duale beginsel is begraven onder een laag vuil, oorlog en bloedvergieten. Dat is wat het bezwaar is tegen godsdienst. Dat is waarom ik atheïst ben. Dat is waarom alleen Advaita, non-dualiteit, de moeite waard is.
