Er is geen causaliteit. Het een volgt niet op het andere. Noch het ene noch het andere bestaat.
Er bestaat geen verhaal. Behalve tussen de oren. Daar spookt 'ik ben'. Dat zelfbewustzijn is de persoonlijke droom. De ervaring 'iemand' te zijn. Het is die illusoire 'iemand' die het woord van de goeroe hoort en daarin een zonnige toekomst projecteert. Een eeuwig bestaan zonder zorgen. Walhalla. Het hoogste van het hoogste. Nirvana. ParaBrahman.
'Ik ben' is gelijk de Golem. Het lemen spook dat in de gelijknamige, esoterische roman van Gustav Meyerink, door Praag placht te dwalen.
Of als Moloch, in het gedicht 'Howl' van Alan Ginsberg wat begint met de woorden:
"I saw the best of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves trough the negro streets at dawn looking for an angry fix........"
Briljante woorden in de echo van het tijdloze niets....
(wordt vervolgd).
Wouter van Oord.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten