Psychotherapie en advaita-onderricht, een eerste bepaling (Douwe Tiemersma)

Douwe Tiemersma

1 Psychotherapie en advaita-onderricht, een eerste bepaling

1.1. Definitie

1.1.1 Psychotherapie is een behandelingsmethode die is gericht op het oplossen van psychische problemen, op het herstel van de ‘gezonde’ psyche; ze gebruikt psychologische middelen.

1.1.2 Het advaita-onderricht is de instructie die is gericht op de radicale opheffing van existentieel ervaren beperkingen, op ‘bevrijding’ of ‘verlichting’; hierin zijn de middelen gedeeltelijk psychologisch, gedeeltelijk liggen ze op het terrein van het transpersoonlijke zelf-zijn.

1.2 Het uitgangspunt

1.2.1 In de psychotherapie is er een cliënt, iemand met psychische problemen die graag hiervan af wil. Daarnaast is er de psychotherapeut, die kennis heeft van psychische problemen en middelen om deze op te lossen of te verminderen.

1.2.2 Bij het advaita-onderricht is er de leerling die onbehagen in het leven ervaart en die naar bevrijding verlangt. Daarnaast is er de leraar die zelf de bevrijde staat kent en weet heeft van de weg daarnaar toe.

1.2.3 De overeenkomst - In beide situaties is er bij iemand een onbehagen over de huidige situatie en een notie van de situatie waarin dat is opgelost. In beide situaties is er iemand die de kennis en de vaardigheid heeft hem of haar bij het oplossen van het onbehagen te helpen.

1.2.4 Het verschil - In 1.2.2 is er een dieper onbehagen dan in 1.2.1, namelijk in het hele wereldse bestaan. De notie van bevrijding gaat daarom ook verder dan herstel van de gezonde psyche, namelijk radicale relativering en transcendentie van het persoonlijke bestaan in de wereld.

1.3 De analyse van de problematiek

1.3.1 Afhankelijk van de traditie waarin de psychotherapie staat, bespreekt deze laatste de problematische situatie in termen van conflicten tussen onbewuste driften en geïnternaliseerde regels, tussen interne aandriften en de buitenwereld waarin niet alles mogelijk is, tussen weerstand en aanwezigheid van dat wat niet wordt geaccepteerd, tussen conditionering en wensen, tussen verschillende zelfbeelden, in termen van cognitieve dissonantie, enzovoort.

1.3.2 In de advaita-benadering wijst men de scheiding van het ik en het andere/de ander als oorzaak van de problemen aan, dat is de foutieve identificatie van zelf-zijn met een bepaalde vorm en naam en het niet (onder ogen) zien van de eigen ongedeelde werkelijkheid als ?tman-Brahman, waarvan men toch weet heeft. Er is dan een fundamenteel conflict tussen de zijnservaring van ik-zelf en de wereld als het onbeperkte (bijvoorbeeld het boventijdelijke) en het vasthouden van de persoonlijke beperkingen in tijd enzovoort. Het is uiteindelijk het conflict tussen de als feitelijk ervaren eindigheid en de ideële oneindigheid, tussen het willen blijven leven en het loslaten van dit beperkte bestaan.

1.3.3 Overeenkomst – Beide benaderingen beschrijven de problematiek als een conflict of als een serie conflicten.

1.3.4 Verschil – Psychotherapie richt zich op de psychische conflicten in de persoon en op de gedragsconflicten in interpersoonlijke relaties.
De advaita-benadering ziet het door elkaar halen van eigenschappen van het persoonlijke ik en het hoogste zelf (?tman-Brahman) als grondslag voor de conflicten op (inter)persoonlijk vlak. Dit is zo fundamenteel dat het ook een kosmisch aspect heeft. Dan wordt de oorzaak van de conflicten toegeschreven aan de scheppende kracht: m?y? of shakti die ook gepersonifieerd wordt als de godin Shakti. De advaita-traditie sluit hierbij aan, maar ziet m?y? vooral als de kracht die versluierend werkt bij het kennen van de aard van zelf en wereld (?varani shakti).

1.4 De gerichtheid

1.4.1 In de psychotherapie is men gericht op het oplossen van psychische problemen, het herstel van de gezonde psyche.

1.4.2 Bij het advaita-onderricht is men gericht op bevrijding of verlichting: de radicale relativering van de scheidingen en beperkingen van de psyche en van het persoonlijke bestaan in de wereld vanuit een transpersoonlijk ongedeeld bewust-zijn, een herkenning van de oorspronkelijke non-dualistische aard van zelf en wereld.

1.4.3 De overeenkomst - In beide situaties is er een gerichtheid op een ruimere, vrijere zijnssfeer.

1.4.4 Het verschil - De vrijheid is in 1.4.2 radicaler dan in 1.4.1.

1.5 De middelen

1.5.1 In de psychotherapie bestaan vele psychologische methoden, die verschillen in theoretische context en praktische uitwerking. De aanwezigheid van een psychisch gezonde en empathische therapeut is ook een belangrijk middel.

1.5.2 De middelen bij het advaita-onderricht zijn gedeeltelijk psychologisch.
Zie voor toelichting: § 2.

1.5.3 Gedeeltelijk liggen de middelen op het terrein van het transpersoonlijke zelf-zijn. Hiervan is de aanwezigheid van een bevrijde leraar het belangrijkste. De methode is zo direct mogelijk, met zo weinig mogelijk middelen.
Zie voor toelichting: § 3.

1.5.4 De overeenkomst – Ook in het advaita-onderricht worden psychologische methoden gebruikt (1.5.2.). In beide benaderingen is de relatie met een ander met meer inzicht en vrijheid van groot belang.

1.5.5 Het verschil – Alleen in het advaita-onderricht is er de verdergaande transpersoonlijke en bevrijdende werking van Openheid, gedeeltelijk via het open-zijn van de leraar (1.5.3).

...

4 Psychotherapie en advaita-gerichtheid

4.1 In de psychotherapie kan de therapeut op (het besef van) advaita zijn gericht.

4.1.1 De psychotherapeutische gerichtheid (1.4.1.) heeft dan een verlenging gekregen naar bevrijding / verlichting, zoals in de advaita-benadering (1.4.2).

4.1.2 Dat is mogelijk, door de gezamenlijke gerichtheid op een ruimere, vrijere zijnssfeer (1.4.3).

4.2 De therapie met een advaita-gerichtheid zal veel overeenkomsten hebben met de psychotherapie in het advaita-onderricht. De paragrafen 2.2 – 2.4 zullen dan van toepassing op deze therapie zijn.

4. 3 Oplossing van het fundamentele conflict (1.3.2 en 1.3.4) gaat verder dan die van psychische problemen (1.3.1), zie hoofdstuk 3.

4.3.1 Veel mensen die met psychische problemen bij de psychotherapeut komen, hebben een fundamenteel conflict.

4.3.2 Voor zover de doelstelling van de psychotherapie wordt verruimd tot het helen van het fundamentele conflict, doorbreekt ze haar grenzen (1.1.1) en gaat ze over in een bevrijdingspad zoals dat van de advaita-benadering (1.5.2-1.5.3, hoofdstuk 2 en 3).

4.4 Een psychotherapie bij psychische problemen is geen algemene voorwaarde voor bevrijding / verlichting.

4.4.1 Veel psychische problemen verdwijnen bij de advaita-benadering voorbij het terrein van de psychotherapie (hoofdstuk 3).

4.4.2 Bij bepaalde mensen met psychische problemen is een psychotherapie, voorafgaande aan een advaita-benadering voorbij de psychotherapie, wel aan te raden.

4.4.3 Het is mogelijk dat bij een ‘bevrijde in dit leven’ neurosen zijn. Doordat er geen ik-persoon is die zich met de neurotische verschijnselen identificeert (per definitie), zijn er geen psychische problemen.

4.4.4 Een volledige verlichting veronderstelt het afwezig zijn van elke neurose.

Empathie

Als we het hebben over coaching empathie natuurlijk belangrijk. Hoe kijken we daar naar vanuit de Advaita? Hier een aanzet van Volker Hinten.

Vanuit de werkgroep psychotherapie/psychiatrie en non-dualiteit heb ik me voorgenomen me onledig te houden met de attitude van “de hulpverlener” waarbij het zwaartepunt wordt gelegd op zijn of haar vermogen tot empathie. Om te voorkomen dat de onledigheid tot een te grote verdichting komt heb ik me voorgenomen me voornamelijk te baseren op ervaringen vanuit mijn eigen werkpraktijk. Ik heb nu eenmaal wel een goede, maar ook een zeer luie inborst.
Verwijzingen naar wetenschappelijke onderzoeken aangaande dit onderwerp zult u in deze bijdrage moeten ontberen, maar mocht u na het lezen toch een behoefte ervaren om een wetenschappelijk onderbouwd onderzoek c.q betoog tot u te nemen, dan verwijs ik u naar Dr. Douwe Tiemersma die u graag hierbij van dienst zal zijn. Wel kan ik u berichten dat er wetenschappelijke studies zijn gedaan naar de effectiviteit van de diverse methodieken binnen de hulpverlening in de brede zin des woords, en dat daarbij aan het licht is gekomen dat de “effectiviteit” van welke gehanteerde methodiek dan ook, staat of valt met het vermogen tot empathie van de hulpverlener. En dat is wat mij betreft veelzeggend.

Attitude:

non dualiteit leert mij te herkennen dat de verschijningsvormen (der wezenlijkheid) divers zijn, maar altijd voortkomen uit, omhuld worden door, en doortrokken zijn van .. wezenlijkheid. De wezenlijkheid die ik ben is nooit beperkt door de vorm waarin ik manifesteer. Dus de wezenlijkheid van “de ander” wordt ook niet beperkt door de vorm waarin “de ander” manifesteert. Dus “wezenlijk” is er geen ander dan mij. Vanuit die wezenlijkheid bestaan er dus ook eigenlijk geen “cliënten”of “patiënten.”
Zij zijn mij en ik ben hun.. ( u weet wel..Ik ben U en Gij zijd MIJ).

Empathie:

Non-dualiteit leert mij dat het onmogelijk is om niet empathisch te zijn. Het is niet een vermogen dat opgebracht moet worden door een iemand. Hoe meer stilte, hoe minder weerstand, hoe meer ruimte om te “zien.” Het is iets wat op natuurlijke wijze ontstaat vanuit genoemde attitude. Alle denkbeelden ten aanzien van manieren om empathie op te brengen versluieren alleen maar je weerstand, angst en oordeel. Er is geen manier.

Methodiek:

Methodiek gebruik je altijd. Een verschijnsel als autisme vraagt nu eenmaal een andere aanpak dan een verschijnsel als schizofrenie of psychopathie. Je reageert er sowieso anders op. Je verdiepen in, en het je eigen maken van diverse methoden van aanpak is aan te bevelen. Maar vergeet nooit dat het gereedschappen zijn, geen doelen op zich. De beste methodiek is het kennen van de valkuilen van het (hulpverleners) ego, daaraan voorbij dient zich altijd de juiste methodiek aan. Verwekt door genoemde attitude en empathie.

“De grens tussen hulpverlener en bedelaar is zeer fragiel …
niet alleen qua inkomen, maar ook qua attitude.“

Waarom veelzeggend? Het directe contact is je werkvloer. De mate waarin “de ander” de vrijheid heeft zich te manifesteren overeenkomstig zijn aanleg en eigenschappen is altijd bepalend voor de ruimte waarin (verandering) processen zich kunnen afspelen.
Hoe meer deze ruimte wordt gevuld door ideeën, regels, aannames en andere “werkelijkheden“ van de hulpverlener, hoe meer de ideeën, aannames en “werkelijkheden” van de hulpvrager worden gevoed. Dit soort symbioses tussen parasiterende eenheden zouden beter vermeden kunnen worden. Want het hele idee van een dergelijk contact is nu juist dat hulpvrager en hulpverlener “verdwijnen”. Dat het idee van afgescheidenheid wordt herkend zoals we ooit op een dag het idee St.Nicolaas hebben herkend voor wat het werkelijk is. Een schertsfiguur die ieder jaar weer opduikt, ons een glimlach ontlokt en onschuldige kinderen verandert in kleine angstige en vilein manipulerende hebzuchtige monstertjes.
Dus..hulpverlener … u bent Sinterklaas niet .. u bent niet heilig en de problemen die zich in uw dagelijkse leven voordoen verschillen nauwelijks met die van uw hulpvrager.
Misschien dat uw hulpvrager zich wel in een betere positie bevindt omdat deze zich zijn problemen dusdanig gewaar is dat íe bereidt is naar een ander mens te gaan voor hulp.
Daar zit een groot aspect van openheid en kwetsbaarheid in. Dezelfde openheid waarmee U zich van uw taak dient te kwijten. Niet om de openheid van uw hulpvrager te gebruiken ter meerdere eer en glorie van uw door methodische kennis vervormde ego, maar door beschikbaar te zijn in de stilte en ruimte die u bent. Dán zal er iets kunnen gebeuren.

De hulpverlener als gerealiseerde?

Uit sommige artikelen aangaande psychotherapie en non-dualiteit kan je opmaken dat de hulpverlener een “gerealiseerde” (wat dat dan ook mag betekenen..) zou moeten zijn.
Nu ben ik echter de mening toegedaan dat dit een wat onrealistische benadering is.
Op zijn best zal het al zeer lovenswaardig zijn als hulpverleners kennis hebben aan, of moeite nemen zicht te krijgen op, hun eigen impulsen, conditioneringen, neigingen, merkwaardigheden en aan de stilte waarin al deze verschijnselen zich voordoen. Alleen al werken vanuit de vraag of het verschil tussen hulpverlener en cliënt nu werkelijk is, kan al leiden tot een grote en werkbare verandering van attitude. En dan zal je je ook nog kunnen afvragen of iedere (psychiatrische) cliënt met een hulpvraag nou wel op zoek is naar “verlichting” c.q zingeving c.q een verlichte benadering. Het hebben doorstaan van bepaalde (ongevraagde psychotische) belevingen wil nog niet zeggen dat men dan gediend is van een dergelijke benadering. Onverdeelde aandacht, betrokkenheid of materiële hulp zoals huisvesting, inkomensbeheer, problematisch middelengebruik, belangenbehartiging, of medicatie maken over het algemeen het gros van de hulpvragen uit. En daar is uiteraard helemaal niets op tegen. Ook niet tegen een gerealiseerde hulpverlener, die kan net zo goed een uitkering regelen, belangen behartigen, teennagels knippen of iemand op z’n donder geven die tegen de afspraken in toch cocaïne heeft gebruikt.

Wordt vervolgd …

Volker Hinten

Mindfulness, Thich Nhat Hahn

Overgenomen uit de dagblad Trouw.

Zenmeester Thich Nhat Hanh (85) bracht het fenomeen mindfulness naar het Westen. Vanuit zijn Franse kloostergemeenschap Plum Village laat hij mensen ervaren dat geluk maakbaar is. 'Ik probeer een eeuwenoude schat te ontsluiten.'

Thich Nhat Hanh
Starend in de vijver begint Thich Nhat Hanh (85) de dag. Naast hem zitten 'zijn' nonnen en monniken, allemaal met kaalgeschoren hoofd en gekleed in donkerbruine pij. De zon komt op over Plum Village, het boeddhistische klooster gelegen in een uithoek van de Franse Dordogne. Zoals de zenmeester, vredesactivist en Vietnamese monnik daar zit, op een doorkliefde boomstam, is hij de rust zelve.

Thich Nhat Hanh is de man die het begrip 'mindfulness' introduceerde in het Westen. Mindfulness betekent zoveel als bewust of aandachtig leven. Het begrip heeft in korte tijd een enorme vlucht genomen; massa's mensen zweren erbij, en vooral onder psychologen kent het grote populariteit. Nederland telt inmiddels meer dan vijftig sangha's, lokale meditatiegemeenschappen, geschoeid op de leest van Thich Nhat Hanh. De 2100 kaarten voor zijn lezing, eind augustus in het World Forum in Den Haag, waren in een mum van tijd uitverkocht.

Wat mindfulness echt inhoudt wordt pas duidelijk door te kijken naar hoe de zenmeester beweegt, spreekt en uit zijn ogen kijkt. Vloeiende armbewegingen, behoedzame stappen, doordachte zinnen: hij belichaamt het begrip.

Kort wijst hij naar de vijver; de allereerste lotusbloem van het jaar springt net open. Een 'heilige lotus', voor boeddhisten symbool voor zuiverheid. "Interview die maar", zegt Nhat Hanh, terwijl hij opstaat en wegloopt. "Die heeft je een hoop te vertellen."

Bijna slaat de vrees toe dat de monnik het meent. Een Amerikaanse journalist die voor een interview kwam troonde hij ooit mee op een wandelmeditatie - in volkomen stilte. Sowieso geeft Thich Nhat Hanh nauwelijks interviews, een van de laatsten die de eer had was Oprah Winfrey.

Zijn streven naar vrede ten tijde van de oorlog in Vietnam - hij zette er een grote vrijwilligersorganisatie voor jongeren op - kwam Nhat Hanh duur te staan: hij werd voor bijna veertig jaar verbannen. Martin Luther King, die hem voordroeg voor de Nobelprijs voor de vrede, noemde de zenmeester een 'apostel van vrede en geweldloosheid'.

Nu woont hij al tijden in Frankrijk, vlakbij zijn eigen kloostergemeenschap Plum Village, die hij dertig jaar geleden oprichtte. Er verblijven niet alleen monniken en nonnen, als leek kun je er ook retraites volgen. Canadezen, Brazilianen, Zuid-Koreanen, van over de hele wereld komen mensen naar Plum Village toe. De bewondering voor Thich Nhat Hanh neemt nog net geen vorm van verafgoding aan. Hij woont zelf niet tussen de gemeenschap - om niet voortdurend aangeklampt te worden. Geen overbodige luxe, blijkt wel. Als een Amerikaanse dame hoort dat ik hem zal spreken, vraagt ze me een briefje door te geven aan 'Thay' (meester), zoals zijn volgelingen hem liefkozend noemen. En een Canadese volgelinge gaat nog verder: zij wil dat ik hem haar zelf ontworpen medaillons laat signeren.

Het blijkt mee te vallen. De lotus hoeft niet in zijn eentje alles te vertellen. Thich Nhat Hanh wijst de weg naar zijn kamertje in Plum Village. Daar gaat hij op de grond zitten. Gewoontegetrouw in lotushouding, pal tegen de muur.

Wanneer ontdekte u dat 'mindfulness' u gelukkig maakt?

Thich Nhat Hanh reikt naar zijn kop thee. Minutenlang blijft het stil, voor hij zacht begint te spreken. "Het inzicht kwam langzaam, nadat ik het boeddhisme diep had bestudeerd. Op de goede wijze mindfulness beoefenen, ontdekte ik, brengt geluk. Ook in tijden van oorlog en destructie. Juist toen, in Vietnam. Ik werd overweldigd door wanhoop en zorgen, maar dankzij de oefeningen overleefde ik.

"Zo kon ik mensen helpen. Het 'geëngageerd boeddhisme', zoals ik het noem, is in de oorlog geboren. Mindfulness is ook: bewust zijn van wat er gaande is in de wereld. Weten dat mensen dood gaan door geweld of honger. Praktiseren doe je niet alleen in de tempel, maar ook daarbuiten. Na een bomaanslag kun je gewonden en wezen helpen. Boeddhisme kan overal in de maatschappij gepraktiseerd worden. Door politici, studenten, leraren. En zelfs door soldaten."

Soldaten?

"Ja, net zo goed door soldaten. Door mindfulness aan te wenden als je anderen helpt, houd je het langer vol. Het behoedt je voor wanhoop, woede en frustratie, en levert minder lijden op. Sterker, het lijden wordt opgeheven. Wie toch lijdt, past de oefeningen niet goed toe.

"Honger heb je nodig om met plezier iets te eten. Zo is geluk te herkennen tegen de achtergrond van lijden. Omdat ik de oorlog in Vietnam van dichtbij heb meegemaakt, koesterde ik het stoppen van het doden enorm. Je moet niet te bang zijn voor lijden. Je moet het kunnen aanraken om geluk beter te waarderen."

Wie geen lijden kent, kan dus niet echt gelukkig zijn?

"Overal ter wereld is genoeg lijden om gebruik van te maken. Het is onnodig om daarvoor naar een arm land te reizen. Vieze modder brengt een schitterende lotus tot bloei. Geluk hangt van jou af."

Geluk is maakbaar?

"Ja."

Heeft iemand die ongelukkig is dat dan aan zichzelf te wijten?

"Het probleem is, dat we geneigd zijn om geluk te zien als iets groots. Maar het is iets heel kleins. En het is meteen te produceren. Een paar stappen zetten in mindfulness kan ons lichaam binnen een paar seconden vervullen met geluk, vrede en kalmte. Geluk is een gewoonte, zoals tandenpoetsen. Rustig tandenpoetsen, niet gehaast. Een moeder kan het haar kind leren."

U heeft het boeddhisme vertaald naar westerse methode. Waarom is dat nodig?

"Ik doe dat niet zozeer speciaal voor het Westen, maar voor jongeren, de nieuwe generatie. Want vaak volgen mensen de oude teksten en oefeningen, maar zonder tot de essentie door te dringen. Eigenlijk heb ik een eeuwenoude schat geprobeerd te ontsluiten. De leer was gewoon niet simpel genoeg."

Kan iedereen 'mindful' zijn?

"Ja. Ook wie van nature niet zo aandachtig leeft, kan het met een beetje hulp toch één of twee momenten zijn. Bij de thee of het ontbijt. Desnoods kan een vriend je eraan herinneren. Dat is het fijne van een gemeenschap als Plum Village. Wanneer een ander langsloopt die vrede en energie uitstraalt, weet je weer dat jij daar ook toe in staat bent."

Mindfulness is mateloos populair, het is een heuse industrie geworden. Bent u niet bang dat mensen aan de haal gaan met uw ideeën?

"Begrippen als democratie of vrijheid worden ook verschillend uitgelegd. Natuurlijk is er veel onbegrip over mindfulness. Een groot misverstand is dat het een dogma is, iets theoretisch. Maar het is een vaardigheid. Praten over mindfulness zonder het toe te passen leidt nergens toe."

Maar er ligt bij wijze van spreken zelfs mindfulness badzeep in de schappen.

"Dat is prima, afhankelijk van hoe het gebruikt wordt. Als iemand na het lezen van het woord 'mindfulness' bewuster van zijn douche geniet, is het goed."

Een paar jaar geleden raadde een Nederlandse psychiater zijn cliënte aan te stoppen met haar medicijnen, en moedigde haar aan om naar Plum Village te gaan. Ze raakte in een diepe psychose na een meditatiesessie, en moest acuut opgenomen worden in het ziekenhuis. Wat doet u om dit soort situaties te voorkomen?

"De gemeenschap oefent een aantrekkingskracht uit op mensen met ernstige aandoeningen. Pas is er nog iemand op het dak geklommen. Van gasten die aandoeningen hebben, weten we dat meestal niet, omdat ze dat proberen te verbergen. We zijn geen psychiatrisch ziekenhuis. Als ze hier niet beter worden, ligt dat niet aan het programma.

"Mensen willen vaak te snel gaan. En bijvoorbeeld meteen stoppen met medicijnen. Maar zoiets moet langzaam afgebouwd worden. Misschien zei die Nederlandse psychiater wel: 'Je moet niet rekenen op medicijnen alleen'. Die cliënte wilde het zelf graag horen, denk ik. En hier trof ze niet de juiste broeder of zuster die haar kon helpen. Maar dat laatste kan niet de enige reden geweest zijn dat ze in het ziekenhuis belandde."

Zelf vertelde u over een vrouw die aan kanker leed, opgegeven was door de artsen, en nog maar drie maanden te leven had. Na haar verblijf hier, beweerde u, kon men plots geen tumor meer vinden, en leefde de vrouw nog 19 jaar. 'Mindfulness kan wonderen verrichten', zei u. Gelooft u echt dat deze vrouw beter is geworden door mindfulness?

"Dat weet ik niet precies. Maar het was duidelijk dat ze haar situatie accepteerde, ook de naderende dood, en probeerde te genieten van iedere minuut die ze nog had. Ze wijdde zichzelf honderd procent aan het heden: dat is mindfulness. Wanneer je alles loslaat, heeft je lichaam de capaciteit te herstellen."

Vindt u het niet gevaarlijk om te suggereren dat mensen hier kunnen genezen van dodelijke ziekten?

"Het is gewoon een verhaal, niet bedoeld om iemand over te halen. Er kan een wonder gebeuren als je je lichaam toestaat volkomen te ontspannen. Dat betekent niet dat we aanraden te stoppen met doktersbezoek of medicijnen. We hebben die vrouw zelfs gedwongen naar de dokter te gaan. Het blijft een wonder."

U bent nu 85 jaar. Wat wilt u nog doen?

Bij wijze van antwoord geeft de zenleraar een stomp tegen zijn bovenbeen, en verheft even zijn stem. "Zoals ik het zie, ben ik niet dit lichaam." Hij wijst naar de monniken en nonnen die tijdens het interview niet van zijn zijde zijn geweken. "Ik zie mijzelf in hem, en in haar. Ik zal nog lang voortbestaan. We zijn een rivier, geen druppels water, geen individuen. Wat we willen doen, doen we iedere dag. Er is niets anders waar we op hopen. Jonge mensen blijven komen. De rivier stroomt en groeit, en dat is prachtig. We zien bezoekers hier samen lachen en zich met elkaar verzoenen. Ons geluk is gemaakt van het geluk van anderen. Zo voelen wij het allemaal."

Thich Nhat Hanh schuifelt weg. "Vergeet je de lotus niet? Echt, die heeft je een hoop te vertellen."

The basic unity in every situation (Douwe Tiemersma)

The basic unity in every situation
by dtiemersma
Advaita Post Volume 16, No. 2

Text Satsang

From an advaita talk with Douwe Tiemersma, Schiermonnikoog, February 6, 2005

The basic unity in every situation

With most spiritual traditions it’s about learning to see and experience certain things. These can be beautiful experiences or great truths. But when the person who has these experiences stays more or less the same, what’s really changed? The experiences can be important for the person, so the person remains. In Advaita it’s about a realization that is so radical that everything changes. The insight that breaks through means that a totally different situation arises. There is an insight of how it is, while at the same time, there is an actualization of that newness. Both go together. If you want to stick to a certain place and attempt to understand everything from there, things may become a bit clearer mentally, but it goes no further. You can learn many wise things, but if it stays with: “I know it”, “I find that important”, “Now I know that”, then you get a head full of wisdom while the old situation remains essentially the same. So you can fill up all the bookshelves in your head, but it doesn’t do much. It’s about the complete realization of the absence of the old ‘I’-person, the absence of the ‘I’-person who says, “I think”, “I know”, “I understand”. It’s about that ‘I’ disappearing.

The ‘I’ is a set of self-images, stories and cramps. They are just stories, it’s just a little piece of tension. When you relax, there’s just nothing left. You walk on the beach, the sea, the blue sky and there’s no person to be seen. Actually, this situation is always already there. It’s just that when you hold onto all kinds of things in your head, an ‘I’ gets recreated. When these wrong images disappear, when these contractions disappear, it’s lucid. See how easily this lucidity is disrupted when you create certain images. It clouds the view and narrows the consciousness. When the grasping after those images ceases, it’s all clear again. It’s that simple. That grasping has to do with the creation of boundaries. That is the basis of all suffering. When the grasping disappears, everything is open and lucid; there is no boundary to be seen. For so long as things continue, they happen by themselves. There is no ‘I’ that has to do anything.

But you can’t force that, can you? Doesn’t it just happen to you?

It’s a question of looking. You look and see: there’s absolutely no ‘I’. It’s artificial to bring in all sorts of ideas there. When you let go of all that artificiality there’s no person to be found. You have to think about it in order to create a person again with all kinds of ideas about characteristics, functions, locations, etc… When you just let go of all that, it’s gone. Then, at most, they are phenomena that come and go. They remain light and transparent. There’s no clumping together of something that wants to maintain itself. When these clots dissolve, what’s left over? Temporary energetic phenomena in the great space. It’s a game. So too, reciprocally: don’t restrict one another. Because you don’t just restrict yourself internally, but in relationships, too. All kinds of images are projected onto a particular place with a particular name. Partially, you take that on. Also partially not, and then you emanate: I’ll just show you who I am. Then you get the situation of relationships and individuals who try to hold themselves and each other down to a particular place. When you create separations you need all kinds of external rules in order to keep the ball rolling. Then there can be many ideals, but if the starting point is wrong, the suffering remains. Actually, it’s much more like a sea with waves. A small wave rises and a moment later it’s gone again and then other wavelets arise. There is just one ocean and some wavelets arise there, but the basic unity remains.

Then wouldn’t you be completely unable to communicate with one another? When you use words, immediately there are all kinds of images.

Of course, that’s how it goes, but these are all things that disappear again too. Of course, the chatter about this and that is all nonsense. You shouldn’t make it more important than it is. But what’s it really about? We enjoy being together and so we say something now and then. What we say doesn’t matter that much. The underlying connection doesn’t depend on talk. It wouldn’t be so good if that was the case. So when you talk, don’t restrict the other in images. When it’s a relationship that rests on this deeper connection, something can be said now and then and then it’s good. You can be quiet and then it’s also good.

 

So it’s best to stay with your own openness.

 

That’s the most important. That should be very clear, in every situation. Because every situation has the tendency to harden. Especially in reciprocal discussions, in communication, in relationships, it happens very easily and subtly. It’s not just on the level of the sentences that you speak, it also happens quite directly on the emotional level, on the energetic level. When you stay with yourself, when you remain completely open, then you see a change in your environment. Then something has changed, not only in yourself in relation to this cramp, but you see that the whole situation has changed through this openness. Then the old things just aren’t so important anymore. When you are open, this basic unity is there. You don’t even have a clear center anymore. Then it doesn’t matter anymore if a particular energy comes towards a particular body, you don’t feel attacked by it because you’re not closed in there. If, for example, some aggression comes towards you and you begin to laugh from out of that openness, that aggression is immediately gone.

 

******

dtiemersma | February 1, 2015 at 7:08 am | Tags: recognizing the basic unity in relationships, recognizing the basic unity of life, the basic unity underlying every situation | Categories: Advaita Post | URL: http://wp.me/p29lxm-xB
Comment    See all comments    Like
Unsubscribe to no longer receive posts from thegroundlessopenness.
Change your email settings at Manage Subscriptions.

Trouble clicking? Copy and paste this URL into your browser:
https://thegroundlessopenness.wordpress.com/2015/02/01/the-basic-unity-in-every-situation-2/
Thanks for flying with  WordPress.com

Post NL maakt boeken zoek!

PostNL heeft 25 boeken van onze uitgeverij Advaita kwijtgemaak. Na weken zoeken belde ze me op. Ik kan een nieuwe gratis pakketzegel krijgen van 6,75 euro. PostNl heeft de boeken naar Bussum gestuurd I.p.v. naar Culemborg. Track en Trace blijkt ook geen zin te hebben. Een vergoeding krijgen we niet want het is niet aangetekend verstuurd. Ja, als je alle boeken die je verstuurd moet gaan aantekenen worden de boeken nog duurder ...
Shame on you PostNl. #PostNL

Misschien toch maar DHL of een van de andere gaan proberen.

NU

Het is de tijd dat de libellen sterven. Soms hangen ze nog aan de takken. Overleden en wel. De Libelle is zich nooit bewust geweest van zijn of haar sterfelijkheid. Je kan jezelfs afvragen of ze wel sterven, want er was in feite niemand om te sterven. Er was slechts Leven. Er is slechts het eeuwige NU. Problemen kunnen nooit bestaan in het NU.

Victor

Het volgende gedicht heet Dauwdruppels. (Victor Hooftman)

Dauwdruppel. Dauwdruppel. Dauwdruppel. 

Niets meer aan toe te voegen. 

Illusie (Victor Hooftman)

De pinguïn kijkt verveelt naar buiten.
De zwaan draait zijn nek ver om achter zich te kijken.
De merel kijkt me aan.
De boeddha zit tussen ze in.
In serene rust, te mediteren.
Ze zijn van glas, van hout.
Ik hoor ze zeggen tegen elkaar dat ik niet besta.
Dat ik een illusie ben.
Want ik ben van vlees en bloed.

Victor

Problemen oplossen

Het beste wat je de mensheid kan geven is je eigen realisatie van het Nu. Als je problemen op gaat lossen creëert dat altijd een nieuw probleem. Het nieuwe probleem ontstaat doordat je zelf ook wat wilt bereiken. Onbaatzuchtigheid bestaat niet in het ego.

The best thing you can give to humanity is your own realization of the Now. If you are going to solve problems it always creates a new problem. The new problem arises because you also want to achieve something. Altruism does not exist in the ego.

Victor

Stilte.

Als je het vermogen heb stil te zijn waarom zou je dan niet stil zijn? Hoe brengt stilte iets over?

Victor

De zon blijft schijnen (Victor Hooftman)

De zon blijft schijnen,
Mijn hemel blijft blauw,
Ik ben waar ik zijn moet,
Gearriveerd in het Westen,
Gearriveerd in het Oosten,
Ik hoef niets meer,
Ik ben klaar met het werk,
De zon blijft schijnen,
Maar dat deed hij altijd al,
Achter de wolken altijd en eeuwig,
Ik mag rusten en dansen,
Ik mag schreeuwen en mediteren,
Ik mag alles want er zijn geen normen,
De moraal is weggevaagd,
Ik ben gelukkig,
Omdat ik niets meer hoef,
Ik ben gelukkig,
Omdat ik nog steeds van alles mag.

Defending ...

What are you defending if you exhibit defensive behavior?

Nisargadatta Maharaj

De Nederlandse Advaita is vooral geïnspireerd door Nisargadatta Maharaj. Uit Bombay tweede helft van de vorige eeuw.  Niet iemand uit de hogere kringen maar een verkoper van Indiase sigaretten.  Om een paar leerlingen te noemen die hem bezochten: Wolter Keers, Alexander Smit en Douwe Tiemersma. Op de foto even een kern genoemd van de advaita zoals hij dat puntig kon vertellen.

Victor

Een haiku

Hoe verfrissend
Het hinniken van een pakpaard
Dat is ontdaan van al zijn lasten!

Non-dualiteit van de ervaring

Uit een inleiding en Advaitagesprek met Douwe Tiemersma, Gouda 14 mei 2008 

Ja, we hebben het hier steeds over het herkennen van non-dualiteit. Het is duidelijk: je zult in de praktijk heel helder moeten herkennen dat non-dualiteit de werkelijkheid is, wil de tweeheid en het ermee verbonden lijden oplossen. Heel duidelijk zul je dit ervaringsmatig moeten vaststellen.

In het gevoel is dit het gemakkelijkst. Je kunt je bewust worden van je tastgevoel. Stel je voor dat de wind waait en dat je die wind op je huid ervaart. Welke werkelijkheid is dat? Wat ervaar je nu werkelijk? Er is een gevoel waarbij je niet meer apart de huid ervaart en de wind ervaart. In de ervaring is er één verschijnsel. Je kunt er verder over denken dat het twee kanten heeft, je huid en de wind, maar wat je ervaart is één verschijnsel. Je ervaart niet je huid apart en de wind apart. Ze zijn helemaal samen gekomen. Het is één gevoelsmatig verschijnsel. Noem het maar huid-wind. Ervaar je dat gevoel huid-wind in de ruimte? Zie je dat het lichamelijke van jezelf en wat zogenaamd van buiten komt helemaal samen zijn? De wind die waait. Als huid-wind ga je helemaal mee tot in de oneindige verte. Je moet gewelddadig ingrijpen om die twee weer uit elkaar te halen. In de gevoelsmatige ervaring gaat het alleen maar om dat ene. Dat gevoel huid-wind. De wind is niet zonder huid, de huid is niet zonder wind. Het is één verschijnsel.

Dat is ook zo met de smaak, als je met dit mooie weer een ijsje eet en je dit ijs proeft. Hoe zit het dan? ‘O, wat een heerlijke smaak - aardbeien, bananen, ...’ Hoe zit het daar? Hoe zit het met jezelf wat betreft die smaakervaring en datgene wat je proeft? Dat is toch ook één? Ik las laatst een stukje uit een boeddhistische tekst over het idee van ‘één smaak’. De interpretatie was dat je dan alles ervaart op dezelfde wijze. Er is geen voorkeur, er is geen afkeur. Waar we het in de advaitabenadering over hebben is een diepere betekenis.  In die ene smaak zijn niet alleen de scheidingen verdwenen die je maakt tussen de ervaren objecten, maar ook tussen jezelf, je ervaren en de objecten.. Dan is er niet een apart ‘ik proef’ en ‘dat wat ik proef’. Beide zijn bij elkaar gekomen. Er is één verschijnsel van smaak. Daarom heeft ook die situatie waarin je die ene smaak of dat ene gevoel duidelijk vaststelt, de neiging om universeel te worden. Waarom? Omdat er geen afscheidingen meer zijn. Je proeft iets, een aardbeien-ijsje. Als je heerlijk geniet van de smaak, ga je er gemakkelijk in op. Dan is er alléén maar ‘één smaak’ en die is universeel. Er is niets anders. Je pakt het ijsje en er is nog afstand; je brengt het naar je toe, geniet ervan en er is een samenvallen van jezelf en het ijsje. Je proeft een aardbeienijsje en weg ben je, weg is het ijsje: één smaak. Wat is de werkelijkheid? Je kunt er niets meer over zeggen, behalve dat jezelf en het ijsje één zijn. Dus zo herken je op het zintuiglijke vlak de non-dualiteit duidelijk: zo zit het.

In het horen verdwijnt ook de scheiding. Je hoort mooie muziek en je gaat erin mee: de scheiding is verdwenen. In het meegaan ontwikkelt ‘ik hoor/ben de muziek’ zich ruimtelijk en ontstaat er het letterlijk-oneindige zijnsgenieten. (Er is het geluid van een brandweerauto). Je hoort het geluid van de sirene en je kunt niet zeggen of dat ergens buiten is, of dat dat in je eigen sfeer aanwezig is. Er is een non-dualiteit.

Het zien is sterk dualistisch, want het zien stelt op afstand iets vast. Doordat wij in het Westen heel duidelijk visueel zijn ingesteld, is in ons idee alles op afstand aanwezig. De tweeheid heerst. Maar er is ook een ander zien, een gevoelsmatig zien waarin afstand niet aanwezig is. Als je ziet vanuit je hart merk je dat je in het zien bij en in de dingen bent. Je ziet het licht van de zon en je laat het licht in je komen. Elke afstand is weg. Zon en zelf zijn niet meer apart. Vanuit je hart zie je dan dat zelf-licht overal. Je ziet iemand anders vanuit je hart. De afstand valt weg en direct kun je vaststellen: er is geen tweeheid met die ander maar een non-dualiteit.

Vorm en essentie (Victor Hooftman)

Vorm en essentie. Dat ben je beide. Niet te scheiden. Ik ben een lichaam, ik heb een vorm, maar ik ben ook het leven, de essentie, de kern, tegelijkertijd ook de leegte. En hier wordt het toch wat ingewikkeld.  Je bent de essentie én je bent de leegte. Hou kan dat nou? De kwisvraag voor deze week. Dat kan alleen maar als we de leegte zien en ervaren als scheppende kracht, als potentiële vorm. Of niet?

Victor

Walls (Victor Hooftman)

We are building walls. To protect ourselves against enemy's.  But also between ourselves and our love one's.  We can't help it. It is something automatically.  Can we see it when we are doing it? If we can we have a chance to chance something.  So observe when yourself when you are in action, not afterwards.

Victor

And the river flows ... (Victor Hooftman)

The river will flow and flow.
The river is never the same.
Although it has a permanent name.
Ever and never changing.
Changing the bank a little bit,
But never doing anything.
Still flowing an flowing.
Useful, but never intended to be so.
Reflecting the shadow.
Reflecting life, reflecting the moon,
Reflecting the sun, but never doing something.
Not your river, not my river.
It is just a river.
Just living and dying at the same time.
Born and reborn all the time.
The proces what will continue always. 
Let us be grateful. 

Victor

Good morning!

Everyone likes you :) Iedereen vind je aardig :)

About identification (Douwe Tiemersma)

Gouda on May 22, 2002, continued.

About identification

Q. What about identification which occurs again and again?

Just let an identification actually take place. What happens when you identify with someone? What does it mean? When you actually become identical to someone, the other as form, with a particular body, with characteristics, and so on, is no longer present as such. That’s also the case with your body when you walk and do all kinds of things during the day. Then too, your body isn’t present. Why not? Because you have identified with it. When you dive in somewhere, then you have an internal viewpoint there and a whole world seems to develop itself from there. That happens constantly, when speaking with someone, when viewing a painting or photograph, everywhere.

Considering the Origin as starting point, every identification is a limitation. But beginning from your own world, which has to do with the structure of your own organs and your past, an actual identification with someone else appears to create a greater space. That's why everyone thinks it is such a positive experience. But what does that mean? Yes, that the space of this other is added to yours. You become more spacious. Just take a look what happens when you identify with a group with ideals. Everyone thinks it’s great, because more space comes to your own sphere and an incredible amount of energy comes free. But, by identifying with a group you experience boundaries once again. So the process of expansion can continue ... See these processes. See how it works: experience the expansion and the limitation. These processes always occur. When you begin to look at it more precisely, you will see that the process of expansion can proceed beyond all specific things, that it can become universal. That happens in the same familiar way as the daily processes. So then all the boundaries of identification disappear. In the end you can only say that you are identified with the whole reality, the whole cosmos.

Q. But then you’re still within an experience.

Up until the end there is a certain self-experience, yes. Then there is no longer a perceiving from a distance, but an internal self-experience, without qualities, without form ...

Q. Tensionless ...

Yes, there is a tensionless knowingness.

Q. Is that also there even when you sleep?

When your sphere has actually become a bright emptiness, without forms, then this is consistent with the deep dreamless sleep. Then you are identified with everything, on a level in which the specific forms with their separateness disappear. You see your hand. Just bring it up to your eyes. Do it once: hand, gone. Actually, this hand is no longer there because you have absorbed it into the realm of yourself as first person. That which is the core of the subject can never be perceived as an object. So when you have identified with all these objects, you can let them reenter your core, in your own unobjectifiable source. Then nothing is objective any more.

Q. What do you mean by ‘let them reenter the source’?

You let everything return, sinking back into the core of yourself, the core of your own aware being. See how that goes, not by making a certain picture of it. No, really go back to yourself, to your own self-being. That is your true identity.

Q. You are something and that disappears, but at the same time you remain as that self-being?

There is always that same self-being. You start out from a self-being that is limited, an I-person. Then you start looking at what that I-self-being is in its core. Nothing more. Of course, there is constantly self-being. Everyone begins from that. Only, when you go back and you start exploring what it actually means, then all the characteristics of that I (I-think, I-want, I am so and so) disappear. From a limited form of that self-being, you can let yourself sink backwards into this ground. Then the forms dissolve. Of course that means a surrender; you let yourself totally sink into the source-ocean. Then it is good to realize that you yourself are this source-ocean, that you in essence are That, that you are That in the highest sense, more than whatever you can contemplate. And, you experience it yourself: the letting go in this sphere in which you are yourself in the highest sense.

Secondarily from there, a differentiation of an I can emerge, an I that draws itself up against a world, that wants to do some things and not others.

Continue to look at where you are and in what way you are there. Do you still have a support? Immediately confirm: this is how it is and just let the process of dissolution continue. That is an ongoing self-inquiry, continually looking to see how it is, which form you actually still hold on to, but also a radical letting go.

The more you know ...

J. Krishnamurti was samen met Osho de bekendste leraar in het Westen in de vorige eeuw.

Your own imagination

The only thing what troubles you ...

Godsdiensten

Geloven zijn in hun uiterste vorm altijd bedacht. Meestal niet door de stichter van het geloof (uitgezonderd Mohammed denk ik), want toen was het nog geen geloof. De stichter van het geloof ervoer dingen, had ervaringen van non-dualiteit. Hij, meestal een hij, probeerde die over te brengen op anderen. En toen ging het mis. De volgelingen die het niet 'zagen' bedachten hoe het in elkaar zat en gingen het opschrijven. Nog steeds zie je de non-dualiteit door de verhalen heen als je goed kijkt. Bij het Christendom kan je mooi zien dat er een dozijn evangeliën zijn waarvan er maar vier, 300 jaar later, goedgekeurd zijn. En die van Thomas, die het wel begrepen had, heeft het niet gehaald. Die van Maria Magdalena ook niet trouwens. Dat was de reden dat een leraar met heel veel aanhangers als J. Krishnamurti zo bang was voor bewonderaars. Hij was bang dat ze een geloofsysteem van zijn woorden zouden gaan maken.

Op de foto die ik maakte ergens in Iran zie je een ruïne van een heilg bouwwerk van de Zoroasters, daar waar de vuuroffers plaatsvonden.

Victor

Vervelende mensen vergast

Honderden vrijwilligers tellen vervelende en/of vervuilende mensen
VANDAAG, 09:36 BINNENLAND
ANP
Honderden psychologen en coaches trekken er vandaag op uit om vervelende mensen te tellen. De resultaten moeten in kaart brengen hoeveel vervelende en vervuilende mensen er in Nederland zijn en hoe groot de overlast is die ze veroorzaken. 

Sinds vorige maand mogen vervelende mensen in heel Nederland worden vergast bij overlast of als ze met te veel zijn. Eerder mocht dat alleen rond Schiphol, omdat de mensen daar een gevaar vormen voor het goed en rustig kunnen inchecken. De teller staat nu op:

38.000 V&V mensen.

In Noord-Holland tellen psychologen en coachen dit jaar voor het eerst samen. Voorheen deden ze dat apart en ontstond er nog wel eens discussie over de uitkomsten.

NB Het oorspronkelijke bericht ging vandaag over ganzen. 

De elf grote Upanishaden van Douwe Tiemersma)

Een prachtig boek, samen gesteld en gedeeltelijk geschreven door Douwe Tiemersma is het boek 'de elf grote Upanishaden'. Bedoeld voor alle mensen die de Advaita Vedanta in haar historische context willen kennen.

De Veda vormde de heilige literatuur van de Ariërs die uit het Noorden India binnentrokken. In 1600 voor Christus kwamen ze de Noordelijke passen over om India binnen te vallen. De mannen kwam uit de Russische steppen, via Iran, en hadden hun eigen vedische taal, een taal die vervantschap vertoonde met onze Europese talen. Later is uit deze vedische taal het Sanskriet geboren. In hun geloof stond het vuuroffer centraal. De ceremonies die ze hadden heten de Veda en werden opgeschreven, de Veda's.  Ze werden in  4 delen waren onderverdeeld. Dit gebeurde zo'n 1500 jaar voor Christus. 3500 jaar geleden. 1000 jaar voordat de Boeddha.

Hier werden vervolgens als een soort aanvulling, uitleg of naschrift de Upanishaden aan toegevoegd. Dit gebeurde in de 8e tot 6e eeuw voor onze jaartelling. En hierin komt het Brahman voor het eerst naar voren, het hoogste Zelf, de wereldgrond, Atman. Het interessante is dat deze laatste leringen enigszins geheim waren. Het werd in woudscholen overgedragen van leraar op leerling. 

'Het grootste geheim van de Vedānta,

dat in vroeger tijd is verklaard,

moet niet worden meegedeeld aan wie geen rust heeft,

Noch aan wie geen zoon of leerling is.

Alleen in de vertrouwelijkheid tussen leraar en leerling of tussen vader en zoon zag men mogelijkheden tot begrip.'

Victor

Wat is heilig?

U ziet hier de heilige berg de Ararat in Oost-Turkije. Heilig omdat de ark van Noach daar kwam aanvaren en aanlegde. Hij moet er nog ergens liggen, de ark. Hij ligt op de grens met Azerbeidzjan, Iran en ligt in het Armeense hoogland. Kortom, ons drielandenpunt is er niets bij. De hoogste berg van Turkije, boven de 5000 meter. De vulkaan maakt indruk.

We kunnen elke berg, elke boom, heilig verklaren. Niet raar, in feite is alles een onderdeel van het geheel, en dus heilig. Wij ook? Ja, wij ook. Om dan een berg weer speciaal te aanbidden is apart, maar ach, ook Ramana Maharshi deed het. We kunnen er rustig mee doorgaan. Als we onszelf maar niet vergeten in het geheel. Want iets kan nooit heilger zijn dan degeen die iets heilig verklaard.

Victor

The will, our brain?

See how easy we talk about all sort of things, until there is someone who is questioning you.

Ondergaande zon boven mausoleum (Victor Hooftman)

Dit soort heiligdommen wordt nu vaak gesloopt. Niet recht in de othodoxe leer. Wat doen mensen zichzelf aan? Waar komt die neiging van scheiden tussen jou en mij, tussen jouw geloof en mijn ongeloof, vandaan? Bij het opgroeien leren we onszelf als individu kennen. We krijgen een naam en wat later een gironummer. Als ik de voornaam van mijn schoonmoeder roep dan reageert ze daar nog steeds op. Dement, maar een naam blijf je houden, diep verankerd. Maar als we goed kijken zien we dat de scheidingen niet absoluut zijn. Mensen lijken in de kern op elkaar. En hoe we denken te zijn wordt bepaald door genen, opvoeding en omgeving. Door actie en reactie. Wij verschillen niet veel van alle mensen die we verfoeien.

Dit mausoleum overleefd het wel, die staat ergens in Turkmenistan.

Victor

Voetstappen zijn tijdelijk ... (Victor Hooftman)

Voetstappen in het zand zijn tijdelijk zichtbaar. Een voorbeeld van vergankelijkheid. Het duurt niet lang. Een dag of zo. Net als al mijn teksten en foto's (die ik trouwens allemaal zelf schrijf en neem, maar die gewoon gedeeld mogen worden) is alles tijdelijk. Als we het hebben over de illusie van wat we om ons heen zien hebben we te maken met een ingewikkelde definitie kwestie. De voetstappen hier zijn vergankelijk en dus een illusie, niet teveel aandacht aan schenken, zeggen de Boeddhisten. Vanuit de Advaita Vedanta wordt soms de definitie gehanteerd van 'een niet bestaan'. Kortom, wat we zien en waarnemen bestaat pas als we het waarnemen, zodra we het niet waarnemen is het verdwenen. In onze slaap bestaat de wereld niet. Deze definitie gaat een stuk verder. Maar ook binnen die richting zijn de meningen hierover verdeeld. Een vergelijkbare kijk hebben de mensen van de Cursus in Wonderen. In hun ogen is alles een illusie. Ikzelf hou het op de boeddhistische wijze van kijken. Niets heeft een intrinsieke waarde, alles is vergankelijk, en het tijdelijke is niet de waarheid of het abslolute. Maar in de tussentijd kunnen we best lijden, honger hebben en loont het de moeite deze illusionaire zaken te doorgronden, de oorzaken te ontdekken, de ketens van oorzaak en gevolg te doorzien en het lijden achter ons te laten. Beter gelukkig dan ongelukkig in een illusie. 

Victor

De lotusbloem

De lotusbloem staat voor zuiverheid, puurheid, jouw schoonheid, innerlijke groei en de verbinding met het universum. Niet alleen in het Boeddhisme maar ook in het Hindoeïsme.

Deze symbolische betekenis is de ‘groei naar verlichting’ en zal vooral voortkomen uit het groeiproces van de bloem. De lotusbloem nestelt zich in de modder onder water en groeit dan heel krachtig naar het licht toe, waarna wij een prachtige bloem kunnen waarnemen op het water.

Dit proces kunnen wij ook als mens doormaken, zie dan de modder als onwetendheid en lijden en naarmate je groeit wordt je wijzer en als eenmaal de verlichting is behaalt, straal je net als die prachtige lotusbloem.

So different .... these children (Victor Hooftman)

If you see these two children, you know there is one with an old soul and one with a young soul. How is that possible? We don't know. Some people say it is because one of the two is reborn so many times. I don't believe it. The me, the part of the body, is temporally. If you are death the memorys are disappearing.  And memory's are materialistic.  So forget rebirthing. There is no such a thing. Not on a personal level. What is reborn is life itself. Every day. On an on. But life, joy, is not personal, it is oneness, so it goes on and on. Not your life, my life, but our life, life itself. Yes, life is reborn, but without memorys. And the girls? Coincidence.  Some people are more joyful,  younger then others. Destiny.

Victor

Dient ons geld nog onze samenleving?

Een kennis van mij geeft een uitprobeer workshop geld. Zie hieronder. Aanstaande dinsdag. Daarna wordt er nog wat aan gesleuteld en gaat hij los. Ter info de introductie.

......

Ik ben Rene Visser en ben geinteresseerd in de rol van het geld in onze samenleving.
Voorop staat bij mij de vragen:
Welke invloed hebben onze politici op de Euro? Dient ons geld onze samenleving nog wel? Zijn er nog andere mogelijkheden.
Wat kunnen we zelf doen? Wie kijken nog meer kritisch naar het systeem. Kunnen we met zijn allen een discussie op gang helpen?

We gaan straks het systeem van de Euro bespreken, wie welke rol daarin speelt, wat goed gaat en wat niet en we bespreken een aantal alternatieven.
Het zijn bijna allemaal bestaande, dus werkende, alternatieven die aanvullend, complementair, hun werk doen. We zetten ze op een rij.

In gesprekken met anderen, kom ik "oh ja, dat is bekend terrein tegen" maar vooral veel mensen die er niets van weten en het in eerste instantie ook niet willen geloven.
Daarom geef ik het volgende alvast mee, kan het alvast een beetje indalen en als jullie dat willen kun je onderstaande uitspraken controleren.

"Vaak wordt gedacht, dat geldschepping een overheidstaak is, dat de Nederlandse Bank het geld aanmaakt, het uitgeeft aan banken, die het vervolgens door kunnen uitlenen aan hun klanten.
Ook hoor je dat gedacht wordt, dat door banken uitgeleend geld o.a. bestaat uit spaargelden die klanten bij banken inleggen.
De werkelijkheid zie er iets anders uit: Het meeste geld wordt door banken gecreeerd als ze een lening geven. Er staat dus een schuld tegenover."

Vanuit dit gegeven is mijn nieuwsgerigheid gegroeid en ben ik verder gaan zoeken.
Ongelofelijk? Nee gewoon een kwestie van afspraken over hoe de economie te organiseren en de welvaart verdelen.

Veel bankdirecteuren, politici en economen bevestigen het en verdedigen het ook. Zijn voorstander.

Er is ook een groep economen, bankdirecteuren, politici etc. die kritisch is en voor verandering.
Dirk Bezemer, universitair hoofddocent economie aan de Rijksuniversiteit Groningen. “Wanneer een bank een lening verstrekt, creëert deze geld” -
De economen Frans Doorman en Ad Broere bijvoorbeeld. Zie de links onderaan.
Peter Blom, directeur TRIODOS Bank “Het probleem zit hem veel meer in de geldschepping, het feit dat gewone banken, ook de Triodos Bank, geld kunnen scheppen”

Kan dat ook anders?
Er is een brede beweging die vindt, dat het anders moet, in Nederland georganiseerd in o.a. de stichting Ons Geld.

Al een beetje nieuwsgierig?

Met vriendelijke groet,
Rene

Wil je al iets meer weten:
Econoom Ad Broere is verbonden aan de stichting Ons Geld
http://onsgeld.nu/
Voor mensen die onbekend zijn met de materie heeft de stichting een brochure uitgebracht
http://onsgeld.nu/geld_zonder_schuld.pdf
Voor mensen die al iets meer weten heeft econoom Frans Doorman een uitgebreidere bochure samengesteld.
 “naar een nieuw Geldsysteem” (gratis te downloaden).
http://onsgeld.nu/onsgeld-a4.pdf
filmpjes op youtube
https://www.youtube.com/watch?v=01IusDeSPE4

De workshop duurt 1 1/2 a 2 uur.

Met vriendelijke groet,
Rene

Rene Visser
www.fiskerenco.nl
info@fiskerenco.nl
06-2111 1113

Het rad van het leven (Victor Hooftman)

Het rad van het leven zorgt ervoor dat wij als waterdruppels uit het water worden gehaald en er weer terug naar toe vloeien. Als een eindeloze eeuwige beweging als het leven zelf. Zoals het water wordt opgeschept door het rad zo schept het leven ons en laat ons eindeloos ronddraaien. Het moment dat we ons realiseren dat deze druppels die wij zijn nog steeds het water zijn waar we in terugvallen is er niets aan de hand. Dan kunnen we Rusten in Zijn.

Victor

Boeken Douwe Tiemersma naar boeddhistisch archief

Boeken Douwe Tiemersma naar boeddhistisch archief
door DE REDACTIE op 6 JUNI 2015

Het Nederlands Boeddhistisch Archief is zeer onlangs in het gelukkige bezit gekomen van de boekerij van Douwe Tiemersma (7/1/1945 – 3/1/2013). Zijn circa vijfhonderd boeken zullen worden onderbracht in de NBA-bibliotheek in opbouw en vormen een zeer waardevolle aanvulling op de huidige collectie.

Douwe Tiemersma
Douwe Tiemersma studeerde biologie en filosofie in Amsterdam. Hij doceerde enkele jaren biologie op Pedagogische Academies, en was daarna als hoofdmedewerker en docent wijsgerige antropologie en interculturele filosofie verbonden aan de Erasmus Universiteit Rotterdam. Vanaf 1980 hield hij, als advaita leraar, gesprekken/satsangs na een ingrijpende ontmoeting met Sri Nisargadatta Maharaj in Bombay die hem een mantra inwijding gaf. Ook gaf Douwe lessen in pranayama, meditatie en hathayoga volgens het advaita perspectief, na in 1972 zijn opleiding als yoga leraar voltooid te hebben. Hij was zowel medeoprichter als eindredacteur van het blad InZicht. Zijn teksten verschenen in diverse boeken en tijdschriften.

Douwe was een pionier in Nederland op het gebied van het non-dualisme. Hij had vanuit die hoedanigheid regelmatig contact met Nederlands boeddhistische leraren zoals bijv. Nico Tydeman, Han de Wit, Ton Lathouwers en Andre van der Braak. Dankzij laatstgenoemde en Herman Koemans werd het NBA in contact gebracht met het Advaita Centrum te Gouda. Zodoende kreeg Douwe’s bibliotheek een nieuw onderdak.

Bron NBA.

http://boeddhistischdagblad.nl/52282-boekerij-douwe-tiemersma-naar-boeddhistisch-archief/

Wolken in stuwmeer (Victor Hooftman)

Foto genomen onderweg tijdens de Camino Primitivo in Noord-Spanje. Een foto die laat zien hoe de werkelijkheid werkt. Wat we hier zien is er wel maar ook niet, althans, niet zoals we het zien. De wolken hangen in de lucht, weten wij met onze kennis. Maar we zien de prachtige wolken ergens op de bodem van het meer. Zo is het ook met onze blik in onze eigen werkelijkheid. We denken dat we in een werkelijkheid leven terwijl het slechts een beeld is van deze werkelijkheid.

Victor

Zelfbewustzijn, Self-consciousness (Victor Hooftman)

Er zijn maar een paar diersoorten zelfbewust. De mens, de mensapen, de dolfijnen en een deel van de olifanten. Is het een zegen of een vloek? Denken over jezelf. Alleen als wij de baas zijn over het denken en niet een slaaf zijn  van continue denkprocessen lijkt mij.

Kunnen we ons zelf bewust zijn van al dat denken? Door permanente keuzeloos gewaarzijn, zoals J. Krishnamurti zei? Let eens op je gedachten, je reacties, op het moment dat ze plaatsvinden. Niet achteraf, analytisch, maar nu. En ontspan je, ga lekker in de tuin zitten, wandel. Het kan mooi zijn, dat zelfbewustzijn maar alleen als we de baas zijn over onze gedachten. 

De vraag wie onze gedachten ziet is een andere. Zijn wij dat, is dat Bewustzijn, maar dan een groter bewustzijn dan het persoonlijke bewustzijn? En waar komen onze gedachten eigenlijk vandaan? En, is het onderscheidt tussen deze zaken eigenlijk wel echt, of een illusie? Een dualisme wat slechts een tijdelijke staat is? Die wij met moeite instandhouden? Is diepe ontspanning niet  non-duaal? En dus de weg die ons uit het dualisme  voert? Er is geen weg, maar als er een weg is, is het deze. En dat noemen we een paradox. 

Victor

The Gift of Life

Van Jane Astin. Beautiful poem about a beautiful paradox.

Greeting the light in you. (Victor Hooftman)

Namasté. I am greeting the live in you, the light in you. What is the difference between life and death? The body dies a second ago, but is still warm. Only the heart is not beating anymore, what is the difference with the living body? Only the sparkling of energy. The difference is not big but also immense.  That is why the people in East say, very polite and right,  I am greeting the light in you. Because that is the most important there is. Relax and see that light. Open to the Openness. 

Victor

When do we wake up?

We zijn niet echt wakker. We worden voortgedreven door oorzaak en gevolg zonder daar vat op te hebben. We kennen de oorzaken niet van ons handelen. Waardoor we ook geen keus hebben. In alle rust en ontspannenheid kijken helpt. Maar we zijn niet ontspannen. De spanning van het ik, de ik kramp, zorgt ervoor dat we niet zien. Daarom is het van belang, voordat we allerlei moeilijke filosofieën of religieuze stromingen gaan bekijken eerst diep te ontspannen. En daarna dieper. Door te mediteren, yoga te beoefenen , lang te wandelen of intensief te sporten.

We're not really awake. We are driven by cause and effect without barrel to have there. We do not know the causes of our actions. So we have no choice. Peace and relaxation can help. But we are not relaxed. The voltage of the I, the I cramp, ensures that we do not see. Therefore it is important, before we go and see all kinds of difficult philosophies or religious persuasions first to relax. And then after we are relax to relax deeper. By meditating, practicing yoga, long walks or playing sports intensively.

Victor

About knowing

From an introduction and talk with Douwe Tiemersma, Gouda, May 22, 2002

About knowing

You say to steadily turn your attention back to its source within. When I look at that flower there, then the impulse is only directed out towards it.

That’s the normal way of knowing.

And everything else that takes place inwardly distracts me from what’s out there.

Yes, that’s possible. The withdrawal is initially necessary in order to become detached from what’s out there. When the attention first really turns back to its source, it creates what I’ve often referred to as an inside-out inversion. Then everything comes back in a wonderful way. It happens very differently than with an internal-external separation. Namely, there’s no longer the old structure, “Me, here, the other things, there, and in between, the relation.” This latter means a concentration of the attention, a fixation, a limiting and frequently, also an obsession. It’s important that that becomes thoroughly broken through. You see that the old form of knowing is so terribly limited, because it always starts out from a particular ‘I’. And indeed, that whole structure can become inflated. What kind of knowing arises then when this flower actually comes totally within? The knowing then becomes more intimate it ever could have been with the distancing manner of knowing. With it there’s no separation any longer between inside and outside, so that you, in a certain sense, are that flower. Everything is present in the realm of Self-being. That’s a very different, intuitive kind of knowing. Traditionally, it’s said of the liberated that they see themselves in everything that’s visible. Which is impossible if you continue to maintain this distancing in your knowing. With this distance you can observe the other, you can also analyze the other, you can pick it apart. So then the other is an object, in contrast to yourself as subject, as the source of perception. But, if just once, all that objectivity were to actually revert to the source of light in yourself, then suddenly everything would prove to turn inside-out. Then there’s no limitation any more in the self-being or in its objects. Both completely merge into one another. Of course there is a thorough knowledge of this and that, but fundamentally, there’s no separation any longer. That’s advaita, non-separateness. It’s not a positive unity, but non-separateness, about which you can’t really say anything else. There is a direct knowing in your own realm. And that is unlimited.

When you start out from an ‘objective’ world and an ‘objective’ knowledge, you go around looking at and labeling everything, you actually want to rule out your subjectivity thereby. That is especially evident in the traditional sciences: if knowledge is to be objective, the subjectivity must be turned off through use of the scientific method. That this could be possible is a delusion. The subject always plays a role. Why? Because there is no aloof perceiving and no perceived external world without a subject which has its own starting point and method of perceiving. Therefore, knowledge is always conditioned. Truth remains a conditional truth.

But now, what is that subject? Traditionally, this is frequently asked in the texts of the ancient Upanishads: who is the actual perceiver? Now, just consider, not this, not that. When you actually realize something of the ultimate perceiver, then this whole structure of perceiver, perceived and perceiving turns out not to exist any longer. Then that perceiving proves to be a direct determination. Precisely because the phenomena are directly perceived phenomena, the perceiving of something is a given. The phenomena are there or they are not. When they are there, it turns out that they are there, as such. This is truth: the appearance of something.

When you begin to think and propose all kinds of intermediate processes of perceiving, you say that perception is indirect. That it makes use of different (sense) organs and all kinds of cognitive schemas. But when you start looking at perception just as it exists in yourself, then it is direct. Then you have nothing to do with eyes, brains and forms of knowing. There is a direct determination. Only when thinking jumps in, then you return to the disassembly, the indirectness. But, thinking is not perceiving.

Does your identifying with a person or a thing also come under that direct knowing?

Yes of course. You don’t have this direct experience only when you’re involved in the advaita approach, rather, it’s constantly there. You experience your identity directly with all kinds of people, especially the ones that are closer to you. When something happens to that other it also happens, more or less, to yourself. In communication, you often need only a word or two from the other in order to understand. Yes, that is a direct knowing. Recognize that everywhere, even in the ordinary seeing of things.

Where does the perceiving take place? Not, like the neurobiologists say, in the brain. That’s nonsense. When there is perception of a landscape, it has everything to do with the landscape, and your brain has nothing to do with it. In the perception itself there is no brain, and if it is there, it’s a brain, perceived as an object. Perception is direct: bam. Something appears here and now, in the light, and it’s there. Even if a little later, you look from the other side and see something different. Even then, there is a direct perception in the here and now. Again and again there is a direct determination or there is not.

Yes, then in principle, all is one. You can take any object …

Yes, every object in perception comes intrinsically linked together with the subject, because otherwise there is no perception. In every perception, there’s actually a timeless moment, pang, and there is something. And that is a process in which the subject and object coincide. As subject you perceive something, and you perceive it as true, even though you may later determine that it was an incorrect perception. Then, namely, there is a new direct determination in the individual sphere.

The determination and the appearance coincide in the immediacy, consciousness and being, subject and object. Prior to their actual coincidence, there is an intuitive, internal perception, a being-knowing, in which you aren’t any different from that which you perceive. When both poles completely coincidence there is nothing more. Still, of this an empty being-knowing is possible.
.....

Reading in Dutch? See the book Satsang http://www.advaitauitgeverij.nl/component/content/article/1298-satsang

UG the enigma...: UG's Parting Remark.....

UG the enigma...: UG's Parting Remark.....: December 2006! It was late afternoon. I was in the office winding up for the day.  Capt. Kamal, our pilot friend rang me on the cell ph...

Mediteren op de Openheid

Uit een Advaitagesprek met Douwe Tiemersma, Gouda 19 september 2007

De universele opening van de eigen sfeer

Het gaat steeds om het openen van jezelf op alle niveaus: je openen in bewustzijn, maar ook je openen in gevoel. Wanneer er weinig bewustzijn is, is dit proces van openen afhankelijk van condities. Dat kun je bijvoorbeeld ervaren tijdens een vakantie in een mooi landschap. Alles kan dan open zijn, je wordt één met het landschap. Maar het is belangrijk om kennis te krijgen van die processen van opening en afsluiting in hun situatie, want pas dan wordt duidelijk hoe de openheid onafhankelijk van condities wordt en altijd aanwezig blijft.

Tot op een bepaald niveau zijn het vooral mentale processen. Wanneer je bijvoorbeeld merkt dat er een concentratie of een beperking in je aandacht is, dat er oogkleppen zijn, ga dan eens precies kijken hoe het zit met die concentratie waardoor een afsluiting ontstaat. Van daaruit kan de aandacht geopend worden. Op een heel letterlijke wijze kun je je iets ruimer oriënteren, een ruimere horizon krijgen. De oriëntatie is dan niet meer gericht op iets waar het bewustzijn tegenaan stoot, maar wordt veel ruimer. Probeer het maar eens: je richt je op een geconcentreerde wijze op de muur, de lamp, of op iets wat je hoort. Van daaruit kan opeens de hele aandacht open komen. Dat gebeurt heel letterlijk. Je zult het concreet moeten ervaren, anders werkt het niet. Ga na wat het betekent om tegen de dingen aan te kijken en wat het betekent wanneer de bewustzijnssituatie opeens oneindig open komt, in alle richtingen. Door kennis en beoefening wordt de opening van jezelf steeds minder afhankelijk van condities.

De advaitaweg kan heel direct zijn. Die directheid vooronderstelt dat je een basis hebt waarin die openheid al aanwezig is. Wanneer die sfeer er duidelijk is, hoef je niets anders te doen dan je daarin te ontspannen. Maar zolang die openheid er niet is, zal er blijkbaar iets moeten gebeuren. Tot op zekere hoogte is er een beoefening nodig om die openheid heel duidelijk aanwezig te laten zijn. Als de geest traag en beperkt is, zal er vanuit het bewustzijn iets moeten gebeuren om die opening te bevorderen. Als het om de radicale openheid gaat, zal die openheid zo sterk aanwezig moeten zijn dat die niet meer verdwijnt. Dat betekent dat er een volledige toewijding aan die openheid zal moeten zijn. Let erop: het is geen oriëntatie op iets. Het is juist een oriëntatie op openheid. Het is een soort meditatie zonder object. Hou het eerst maar op bewustzijn van ‘ruimte’, maar wel ruimte in de meest zuivere vorm, totaal ruim.

Het gaat natuurlijk om jezelf als gevoelsmatig bewustzijn. Bewustzijn en gevoel zullen samen moeten gaan. Het is je gevoelsmatig bewustzijn dat zich oneindig opent in alle richtingen: links, rechts, naar achteren, naar boven, naar beneden. Ga precies kijken. Het is een voortdurend onderzoek. Wat gebeurt er wanneer deze meditatie zich voortzet? Die universele oneindigheidsdimensie in alle richtingen blijft dan aanwezig. Het is je eigen sfeer, je eigen gevoelsmatige bewustzijn. Het is een universele opening van je zelf-zijn. Dit zal heel concreet ervaren moeten worden. Het is als een tastgevoel dat zich uitbreidt. Gevoelsmatig ervaar je dan alles concreet voelend tot in het oneindige.

Als je werkelijk meegaat tot in het oneindige, is er geen scheiding meer tussen binnen en buiten. Wat gebeurt er dan met je centrum? Zie je dat dat gaat oplossen? Dat centrum van ego is er niet meer, want dat beperkte zelf-zijn is nu een onbeperkt zelf-zijn. Die oneindigheid is niet oneindig ver weg, het is ontzettend dichtbij. Alles wat niet oneindig is, gaat oplossen.

Als die oneindigheid overal is, ook daar waar eerst dat centrum zat, is er niets meer te doen. Maar dat geldt alleen voor deze sfeer. In de beginsituatie van beperkt bewustzijn en gevoel zal er natuurlijk wel iets moeten gebeuren. Er moet wakkerheid ontstaan, zodat er een opening komt. Als je in die fase zegt: ik kan toch niets doen voor de verlichting, ik blijf maar zitten, hoe is je situatie dan? Dan is er afgeslotenheid, beperktheid, dufheid. In die situatie is het nodig dat je wakker wordt, anders gebeurt er niks. Pas wanneer die openheid zich zo aandient dat hij nooit meer verdwijnt, is er alleen maar een loslaten in die sfeer van openheid. Dat is geen actie meer, dat is juist een loslaten van alles.

De meditatie op openheid zal zich dus zo moeten ontplooien dat alles in het geding is, je hele bestaan. En dan zeg je niet meer: ik mediteer op iets. Dan is er nog steeds iemand die zit te mediteren. Die iemand is het uitgangspunt en daarin worden allerlei dingen vastgehouden. Wanneer het werkelijk open komt tot in het oneindige, dan vliegt toch alles weg? Het hele centrum van jezelf verdwijnt. Gaat het op deze wijze? Ga

..

Tot zover Douwe Tiemersma

Wilt u meer lezen kunt u het boek op foto kopen. Een geweldig boek over Advaita. Kopieer de volgende link:

http://www.advaitauitgeverij.nl/component/content/article/1298-satsang

Does the world exist? (Victor Hooftman)

There is only a world if there is a me, lot of people say in the Advaita. I don't buy that. There is a me and there is a world. We can discuss this endlessly.  But is is important? Buddha didn't want to discuss the existens of god, because, he said, it only distract us from what is realy important. You and your way to realization. It is mayby the curse of Eastern mysticism that we are focus on this sort of things. Osho said the poverty of India had his course in its believe in reincarnation.  Christians, he said, where a head because christians had only one live to succeed.

Victor

Alles wat gelukkig is heeft waarde.

En voor de rest ... It is just a dream.

Foto Hans Tibbe