Oordeel niet over jezelf. (J. Krishnamurti)

Wij oordelen constant over onszelf. We zitten vol met normen en waarden waar we nooit helemaal aan kunnen voldoen. Daar worden we niet gelukkig door. J. Krishnamurti, een Oosterse leraar uit de vorige eeuw, een van de bekendste, zei er het onderstaande over.

De hemel en de hel

Dit wordt in het taoïsme ook wel het yin yang principe genoemd. Wie kent niet het yin yang teken? De tegenstelling, het mannelijke en vrouwelijke. Maar uiteindelijk binnen dezelfde eenheid.

Groeten uit Rotterdam

Hans Tibben, fotograaf uit Gouda, was in Rotterdam voor een klus en nam gelijk een paar foto's.  Prachtig. Copyright Hans Tibben. Met toestemming overgenomen. Ik zal er af en toe een paar plaatsen. Vandaag de markthal.

Taoïsme

Taoïsme is een van de alleroudste non-dualistisch filosofieën van de wereld. Toa is een begrip gemaakt om dat wat is een naam te geven. Uiteindelijk is Tao zelf een naam geworden. Het wordt vaak vertaald als 'de weg'. Het gaat uit van de eenheid der dingen, en laat de persoonlijke God al vele millennia achter zich. 

Er zijn vele camino's

Het wordt steeds drukker op de belangrijkste Camino, de camino frances. Door meerdere film, ook vanuit Hollywood, en TV programma's op de NPO, wordt het erg druk in het hoogseizoen. Maar er zijn veel meer camino's in Spanje, ook voor de mensen die rust willen en wel op het drukke seizoen zijn aangewezen. En sommige zelfs mooier.

Ook in Nederland zijn er lange afstandswandelingen die aansluiten op de camino's naar Santiago de Compostella zoals de pelgrimsroute en het pieterpad.

Ik zie je.

Het echt zien van de ander. Meer hoef je elkaar in feite niet te geven. Dat is alles. Dat is de ander accepteren als jezelf.

Madeira, hoge bergen.

19 februari naar Picos do Areeiras gereden op 1818 meter hoogte. Fantastisch weer. Bij het uitstappen goed aankleden want het waait op deze op twee na hoogste berg van Madeira. En elke 100 meter stijgen gaat er bijna  een graad Celsius vanaf. Beetje wintersport.

Madeira, carnaval en lavada's

Mooi weer, veel lopen en carnaval bekijken. Inmiddels hebben we de laatste carnavalactiviteiten gehad. Morgen gaan we met de auto op stap de bergen in!

Madeira, nat, mooi en zonnig.

Vandaag prachtige wandeling gemaakt maar jammer dat de voorspelde regen toch nog kwam. We liepen van Assomada naar Camacha, waar we overstroomd zouden worden door rietmaaksels - verkopers.
Het begon mooi. Jasjes uit, mouwen opstropen, heerlijk. De lavada was voor bergwandelaars met ervaring, en ik nam aan dat ze ons daartoe rekenden. Het werd smaller, de omgevallen bomen namen toe en de afgeronden dieper. Niet erg. Onze stokken konden altijd wel ergens steun vinden. En toen werd het nog smaller, soms een 15 cm breed en ging het hard regenen. En dan is het glad en zijn de smaller stukjes wel erg smal. Gelukkig kwam er een eind aan de levada en moesten we stijgen, 500 meter in een uur. Ik zag Hetty ergens ver weg voor mij en ik ploeterde en ploeterde. Maar goed, op het eind was een café, maar bleken we ondanks onze regenkleding nog aardig nat. Warme chocolademelk en arretjescake en espresso voor mij, en nog een keer, en we waren klaar voor de bustocht  terug. Door de regen nog even naar de bushalte. In Funchal keek men raar naar ons in onze  outfit, want  de zon scheen er en het was er warm. Gelukkig. Zomaar een dag.
Morgen met de bus naar de Noordkant van het eiland. En voor nu, superbock, wijn en Madeira wijn.

Mijn God, Madeira is echt mooi.

De wandeling naar de nonnenstal, van Eiro do Serrado naar Curral das Freiras. Mijn God, Madeira is echt mooi.

Managment & Non-Dualiteit, redactie Douwe Tiemersma

Een heel aardig boek om te lezen. Ik zal het niet helemaal bespreken want dat vind ik saai voor mezelf. Maar af en toe, als ik lees een leuk citaat weergeven. Het boek is geschreven door meerdere mensen waaronder niet de minsten. Een bijdrage en later uitgewerkte bijdrage aan een symposium aan de Erasmus. De ondertitel is:

De spiritualiteit van ongescheidenheid in werk, bedrijf en organisatie

Douwe Tiemersma (red. en twee bijdragen), Paul de Blot SJ, Wilfried Claus, Teun Hardjono, Lars Overhaus, Arun Wakhlu en Johannes Witteveen (!)

De eerste bijdragen is van Douwe Tiemersma.

'Veel mensen ervaren in hun werk problemen die met het werk hebben te maken. Ze werken daarom minder prettig en minder effectief dan nodig is en zijn daarom minder betrokken bij de organisatie. Dit is een belangrijke factor bij het mislukken van veel organisatieveranderingen (70% volgens Naud van der Ven in Trouw 17 november 2006).' Douwe stelt dat het onbehagen over managers ontstaat doordat er veel dienstbevelen komen de medewerkers zelf niet veel ruimte krijgen. Hun leiderschapsstijl is bevelend en beheersend.

In veel organisatie geldt vaak dat hoe meer je vergaderd en hoe meer nota's je schrijft hoe hoger je gewaardeerd wordt.

Een tweede probleem is maximalisering van doelen. Overal worden doelen gesteld, de lat komt steeds hoger. Winst, groei en macht moeten constant groeien.

Deze problemen kunnen aangepakt worden door de stijl van het leiderschap aan te passen. Meer rekening houden met beperking van middelen en met de ruimere omgeving van het bedrijf.  Verbindingen honeren, de scheidingen die duaiteit beteken worden minder belangrijk hierdoor. Het geheel weer zien, inzicht krijgen in de diepe oorzaak van de problemen: de dualiteit die al in de structuur zit van het handelen en het denken.

Madeira

We zijn vertrokken uit Nederland, even, om wat slecht weer te ontlopen. Voor wie het nog niet wist. Overwinteren noemen ze dat, als is de winter 3 keer zo lang als onze  vakantie. Lekker wandelen, zelf koken en een beetje stadten. Vandaag de eerste hele dag hier. Bloesjes aan, petten gekocht, buslijnen onderzocht, vreselijk ingewikkeld hier. Morgen beginnen we met een eenvoudige wandeling, naar de nonnenstal.

Verder de VVV ontdekt, de kathedraal, lelijk en dicht, en het enige vegetarische, veganistische lunch restaurant bezocht (zie foto). Heren in snelle pakken kwamen daar snel wat eten. Jullie lezen het wel. Of niet. Wi-Fi is ook hier. Dus ja....

Bij schoonmoeder.

Schoonmoeder bezocht. Het was gezellig. Kan er niets minder van maken. Grapjes en veel halve gesprekken. Moeilijk na te vertellen. Even bij mevrouw Geurts op de kamer. Ze is ziek en ligt aan het infuus voor het vocht, ze ziet me graag. Ze is heel katholiek en heeft een rozenkrans in haar hand. Ze vertelt gezellig. Of ze ooit nog gaat eten weet ze niet, het smaakt niet meer.

Hetty had in het kader van opruimen van het huis een speeldoosje voor haar meegenomen met daarop de Sint-Pieter afgebeeld. Prachtig vond ze het. Ze wees aan waar ze gestaan had en vertelde over haar hoogtepunt in haar leven, daar op dat plein, een hand van de paus. Het doosje speelde en zou dienen voor haar rozenkranzen. Een schot in de doos hoorde ik de verzorgers vertellen.

Moeders was vrolijk en wilde opstaan uit de rolstoel. En zowaar hebben we een stukje gelopen. Normaal verplaatst zij zich door een trappelbeweging met de voeten te maken waardoor ze met haar rolstoel van huisje naar huisje kan rijden. Ze rijdt zich wel eens vast want terugrijden lukt niet.

Tussendoor onderhielden wij ons met de andere bewoners. 'Wat heeft u een leuk baardje' zei er één. De ander wilde een afspraak maken voor de volgende dag. En Truus wilde met me wandelen. Kort om, het was weer aangenaam vertoeven op  Zilverlinde.

Pluk een grassprietje en je schudt het universum

Dit oud Chinees spreekwoord lijkt op die van de vlinder die boven Peking door de beweging van haar vleugels een storm in Rotterdam veroorzaakt ( oud Rotterdams spreekwoord). Wat maar zeggen wil, kleine handelingen kunnen grote gevolgen hebben en alles hangt met alles samen. We kunnen niet zien wat we veroorzaken en waardoor wij iets gaan veroorzaken. En dit is wat we leven noemen. Als een blinde rondlopen zondert benul over waar we vandaan komen of heengaan. Consequent overschatten we of onderschatten wij de effecten van onze handelingen.

En toch blijft de illusie bestaan dat we zaken in de hand hebben, dat we zaken kunnen sturen. Terwijl het eerder zo is dat we met Pi, als een schipbreukeling op het water dobberen, met de stroming mee en denken zwemmende tijgers te zien.

Ik besta.

Ja. Ik besta, het besef Ik Besta. Nogmaals, het zijn allemaal begrippen. Er bestaat pulserende potentiële energie. Als de energie dood zou zijn, zoals leegte of niets, dan kan niets uit niets voortkomen. Maar als dat niets de potentiële bron van alles is, dan pulseert en klopt die potentiële leegte, trillend van potentiële energie en die moet zich manifesteren, zichzelf activeren. En als ze zichzelf manifesteert als Ik  Ben, of de oerknal, of wat dan ook, dan exploreert deze energie tot de zintuigelijke waarneembare werkelijkheid en functioneert tot die uitbarsting van die energie zichzelf uitput en terugvalt in haar potentiële staat, om zich vervolgens weer op een ander moment te manifesteren.
Ramseh Balkesar

Ik zie een hoofd lopen en ik word wakker.

Ik zie een hoofd lopen en wordt wakker. Het hoofd loopt op 2 eendepootjes. Ik kijk naar het beeld en het beeld vervaagd. Het is een gedachte. Ik kijk naar de gedacht en die verdwijnt. Weg hoofd. De gedachte lost op. Er werd gekeken naar de gedachte. Er was kennelijk een waarnemer van de gedachte. Ik weet dat die waarnemer van mijn gedachte er is. Ik voel een warm energie gevoel rond mij hart wat sterker wordt. Heerlijk. Er is geluk. Een gevoel van verliefdheid voor iemand, en nu voor niemand. Want het is niet gefocust of op iemand geprojecteerd. De kat kruipt onder de dekens en ik blijf liggen. Ze spint, ik ook. We blijven liggen. Er komt weer een gedachte. Tijd om op te staan. Niet zo'n slechte. Ik blijf liggen. Even later sta ik op. Raar waker worden met zo'n waggelend hoofd.

25.000 pageviews op mijn blog

Mijn blog zal deze week de grens van 25.000 pageviews bereiken. De laatste twee jaar zit de blog op 500 per maand. Vooral veel bezoekers die zoeken naar artikelen over Douwe Tiemersma. Die laatste komen via de Google zoekmachine.

Inmiddels lezen mensen mij blogs overal ter wereld. Al is het in het Nederlands. Zijn het dan Nederlanders in het buitenland of buitenlanders die via facebook de blog aanklikken? Van India en Egypte weet ik wie het zijn. Een reisleider kan ook mijn blogwereld opvrolijken met vreemde landen.

De meeste views komen uit Nederland, België en Amerika en daarna Rusland.

Waarom schrijf ik een blog? De laatste week omdat ik genoeg gelezen heb. Er kan nog maar weinig bij. Er moet eens iets uit. Iets creëren is gewoon soms leuk.

Wanneer houden we op met zoeken?

Komt er een moment dat alle vragen wegvallen?
Dat we niet meer naar de antwoorden verlangen?
Het moment dat we niets meer hoeven,
Het moment dat we niets meer willen.
En als dat moment langzaam naderbij kruipt,
Kunnen we het dan accepteren?

Zonder wifi

Zijn wij hulpeloos zonder Wi-Fi? Een beetje wel. Interessant is te kijken hoe dat komt. Het komt doordat een van de verbindingen met de buitenwereld wegvalt. Het verbonden zijn met een groter geheel geeft kennelijk voldoening. Het is een natuurlijke behoefte. Of het nu verbinding is met je partner, je hond of facebook vrienden, het is in wezen hetzelfde.

Als wij ons verbonden voelen maken we deel uit van iets groters. Iets groters dan ons beperkte ik. We zijn ook groter maar laten onszelf verstrikken in de beperktheid van de ik-gedachte is. Als we de illusie doorzien van het ik, het ik zien voor wat het is, een tijdelijke gedachte, een gedachte die streeft naar continuïteit, ontstaat er verbinding met het grotere, de onbeperktheid.

Dan kunnen we zonder Wi-Fi ook ontspannen gelukkig zijn in eenheid met alles om ons heen. Ananda.

Symbolen

Ik draag vaak allerlei symbolen. Vandaag iets keltisch, een andere dag iets christeliks, en ga zo maar door. Gewoon omdat ik het leuk vindt. Grappig ook is dat alle geloven elkaars symbolen stelen en incorporeren in hun eigen geloof.

De bovenstaande foto maakte ik in de kathedraal van Oviedo. Geen idee wat het betekent maar er zal vast een een hoop van geleend zijn. Weet iemand wat het betekent?

IIlusie

Deze foto die ik een paar weken geleden maakte is een leuk voorbeeld van wat we wel onder illusie verstaan. We denken een stuwmeer te zien, maar zien de wolken erboven, toch zien we het stuwmeer. Illusie gaat over waarneming en het niet kunnen waarnemen van de werkelijkheid.

Wakker zijn op subtiel niveau. Satsang van Douwe Tiemersma

Uit een advaitagesprek met Douwe Tiemersma te Gouda op 3 maart 2004 – Deel 1



Wakker zijn op het subtiele niveau



Het proces van herkenning van jezelf als openheid gaat door. Gelukkig gaat dat bij iedereen door. Er zijn steeds meer mensen die dat open-zijn herkennen. De belangrijke dingen gebeuren daarbij op het subtiele vlak, voorafgaande en voorbij het denken. Het is duidelijk: daar ben je ook aanwezig, ook dat is je eigen sfeer, zelfs meer dan de sfeer van het ‘ik denk’, de sfeer van de woorden.

Dan ga je ook zien dat in het onderricht de woorden steeds minder belangrijk worden, dat het daarbij steeds meer gaat om een directe werking, om een direct gebeuren zonder woorden, zonder denken. Wanneer je de woorden als woorden gaat bekijken zijn ze aparte, externe dingen en hooguit kunnen ze dan als middel ergens naar verwijzen. Wanneer je eenmaal de betekenis van de woorden hebt begrepen, moet je niet bij deze woorden blijven staan, niet naar de woorden blijven luisteren, want dan is er direct de waarheid. Op dat subtiele vlak gaat het steeds directer toe. Hoe helderder je daar bent, des te sneller leer je hoe het daar zit. De belangrijke dingen blijven daar gelden: hoe is je oriëntatie, en: laat je je afleiden of niet? Het leren gaat steeds op een directere wijze, als een direct vaststellen. We blijven niet met middelen bezig. De waarheid is er direct, je herkent de waarheid direct. Het enige is daarin te blijven.

Als je daarin helder bent, verliezen de afleidende krachten hun kracht. Dat gebeurt dus door de helderheid van je eigen bewuste aanwezig zijn. Door dat licht kan er geen duisternis komen. Als je je als licht herkent, is het de meest natuurlijke zaak dat het licht er blijft. De zon hoeft ook niet haar best te doen om licht te blijven, want dat is haar natuurlijke aard. Jij hoeft ook niet je best te doen om bewust te zijn, want dat is je eigen aard. Alleen, blijf er wel op een bewuste wijze bij voor zover je je gemakkelijk laat afleiden, als het licht-zijn nog niet spontaan blijft. Dan is een intern bewustzijn noodzakelijk. Dat blijkt vaak zo te zijn, omdat je het licht gemakkelijk vergeet, omdat er toch weer een sluier komt over de helderheid.



Alle vormen worden doorzichtig en vallen in belangrijkheid weg en zijn steeds minder een stimulus om op te reageren. Zo komt er een steeds grotere vrijheid van condities, een steeds grotere onafhankelijkheid.

Vrij zijn is niet het vrij zijn op het niveau van de condities. De moderne mens heeft het steeds op die manier gezocht: door techniek steeds vrijer te worden van condities. Maar, je blijft dan aan allerlei dingen vast zitten, in ieder geval aan de eigen techniek. Op materieel en ook op psychisch niveau gelden nu eenmaal wetmatigheden, op die niveaus zijn er nu eenmaal patronen. Daar is niets mis mee. Vrijheid is vrij-zijn van de hechting aan de condities, in verticale zin, door je identiteit op het niveau van oorzaak en gevolg, van activiteit en techniek los te laten. Als je je zelf herkent op de niveaus van een steeds grotere onafhankelijkheid, van steeds meer vrijheid, dan zie je hoe zeer de gehechtheid aan vorm en activiteit maar een wijze is van denken, een constructie, een geloof. Je ziet dat het geloof op dat niveau bijgeloof is, een vals geloof, want je geeft eindige zaken een oneindigheidsdimensie. Relatieve dingen maak je absoluut. Dat kan voor alle vormen gelden.



Op de ruimere, vrijere niveaus gaat het proces van herkenning en vrij worden op subtiele wijze door. In die sfeer vindt het onderricht op een andere wijze plaats dan in de situatie van het externe onderricht. Herken dat. Zie wat er aan de hand is, wat er gebeurt, hoe het met jezelf zit. Er zijn geen vaste vormen meer van jezelf. Grijp er dus niet meer op terug. Zie dat de vormen allereerst denkvormen zijn. Grijp er niet op terug, want je bent je al verder bewust dan als ‘ik-denk’. Stel het duidelijk vast: dit is het; ik hoef niet meer terug te gaan naar vaste vormen; ik hoef niet meer te grijpen. In die open bewustzijnssfeer gaat de oplossende werking van de openheid verder. De laatste vaste restjes vallen uiteen, de laatste nevels lossen op. Dat is de radicalisering van het proces.



Heeft er iemand hier iets over te vragen? Als het duidelijk is, is het duidelijk. Maar, wees helder zodat je onduidelijkheden onder ogen ziet. Zijn er nog onduidelijkheden? Herken je heel helder wat ik schetste? Wees er voor jezelf geweldig helder in, kristalhelder, zodat er geen vage sfeer of een vage intuïtie blijft. Als je je dat kunt realiseren, betekent dat het helemaal helder wordt, dat het zo werkelijk wordt dat een vernauwing geen kans meer krijgt. Het is een wakker worden op dit niveau.

Ben je wakker op dit niveau? Het is belangrijk dit te kunnen bevestigen. Als je wakker bent, dan kan dat. Als het op een bepaalde manier niet helder genoeg is, stel dat dan ook vast. Het is duidelijk iets anders dan wegdoezelen en de sfeer aardig ruim vinden. Nee, het gaat werkelijk om wakker te worden. Iemand?
...

De Tao Te Tjing voor kinderen, vers 11

Het vrede en vreugde boek, tekst 11

In de pan en uit het raam.

Kijk je wel eens in de pan op het fornuis?
In de pan gebeurt het!
Kijk je wel eens uit het raam?
Buiten gebeurt het.

Het gaat om de koekjes in de trommel en niet om de trommel. 
Het schilderij, daar gaat het om, niet om de lijst eromheen.
Een raamkozijn of deurpost is net als een schilderijlijst.
Het gaat om het uitzicht en de weg naar de nieuwe ruimte.

In een lege doos kun je van alles opbergen.
Waar het leeg is, waar niets is,
daar kan alles nog, daar is ruimte.
Waar het vol is, daar zit je klem.

Tussen de woorden is de stilte.
Daar gebeurt het!
Deze tekst is een bewerking voor kinderen,
gebaseerd op Tao Te Tjing tekst 11

Beginpagina
Abonnement op volgende teksten

© 2014 George Burggraaff, Roeland Schweitzer
De Tao Te Tjing voor kinderen

http://www.tekensvanleven.nl/ktao11.htm

Niet meegaan met de dingen (Douwe Tiemersma)

Uit een advaita gesprek met Douwe Tiemersma. Schiermonnikoog, 14 juni 2002

 

(Niet) meegaan met de dingen

 

Douwe, wat je in die ruimte goed ziet, zijn al die spelletjes die de persoon speelt.

Wanneer je alles in dat perspectief ziet, zit je niet voor honderd procent in die spelletjes. Alles wordt dan erg betrekkelijk.

 

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat ik dat zoveel jaar hebt gedaan?

Wanneer je dat op die manier kunt zeggen, zit je er niet meer in. Dat is belangrijk om vast te stellen. De dingen hebben de neiging om zich nog wat door te zetten, maar je kijkt er op een afstandje naar. Dan gaat de kracht er uit. Je blijft er naar kijken als naar een schouwspel en je wordt je bewust van de grote, oneindige ruimte. Dat is jouw ruimte. Als er zo’n oneindigheid is, wat is die wereld nu? Niets.

 

Ik heb er jaren aan meegedaan en zie er nog de conditionering van, de resten. Ik zie het om me heen bij anderen, overal, een spinnenweb bijna.

De een versterkt het bij de ander en omgekeerd. Dat gaat zo. Als je eenmaal het andere perspectief ziet, zeg je: het hoeft echt niet meer.

 

Wat een energie kost het.

Verschrikkelijk veel energie, heel veel spanning, heel veel inzet, heel veel lijden. Moet je je eens voorstellen wat er gebeurt als dat allemaal eens vrij zou komen.

Het inzicht zal tot op grote diepte moeten doorgaan, omdat de conditioneringen zo diep zitten, heel diep lichamelijk, gevoelsmatig, op diepten waarvan je je eerst niet eens bewust was. Op een gegeven ogenblik krijg je kijk op die zware brokken, wanneer je rust betracht en een heldere blik aanhoudt. Dan komen ze langzamerhand naar boven en krijg je er zicht op. Kracht zit er dan nog gedeeltelijk in - dat zijn die oude conditioneringen - maar juist omdat je ze op een afstand kunt bekijken, gaat de kracht er langzamerhand uit. Dan merk je dat de zwaarte van de sfeer opeens iets minder wordt. Wat betekent dat? Dat je niet meer op de oude manier dingen vasthoudt. Zo kunnen steeds meer brokken wegvallen, al pruttelen ze aanvankelijk nog een tijdje door.

Als je er weer mee gaat bemoeien, als je werkelijk weer meegaat met de oude gewoonte-kracht, als je ergens naar kijkt met verlangen, duik je er in. Dat betekent dat je daar een geweldige hoeveelheid eigen energie in steekt. Doordat je er veel energie in steekt, geef je het voedsel en daardoor wordt het sterk. Daardoor wordt het werkelijk. Als je erin meegaat, offer je jezelf aan zo’n beeld op. Dat is afgodendienst. Dat betekent dat je totaal slaaf wordt, totaal erdoor bepaald wordt.

Als je dat niet doet, krijgt het beeld geen voedsel, geen energie meer en zo wordt het een lege huls, het valt zomaar uit elkaar. Dat is mogelijk als je een niveauverschil in verticale zin hebt, als er ruimte is. Dan zie je hoe het werkt en concludeert dat daarin meegaan te gek voor woorden is. Want dat is lijden, omdat je jezelf niet meer bent, omdat je beperkt bent, omdat je je helemaal afhankelijk maakt van wat je zelf hebt geschapen. Je diepere verlangen heeft daar niets mee te maken, dus ben je gefrustreerd.

 

Dus, je moet de dingen alleen maar zien als indrukken, beelden in jezelf, die je zelf maakt.

Vliegen zien andere dingen dan mensen. Allen hebben oogkleppen op. Als er indrukken komen, waarin verschijnen die indrukken? In de ruimte. Jij maakt allerlei mooie beelden van vliegjes die fladderen met oogkleppen op, maar jij bent zo gevangen in beelden. Het punt is dat jij aardig bevrijd bent, in beelden wel te verstaan. Maar, nu moet je nog bevrijd worden van beelden.

Iemand nog?

 

Beelden kunnen je overspoelen; de verschijnselen kunnen zo groot worden dat ze alles overheersen.

Je levert je dus helemaal uit aan de verschijnselen. Eerst maak je de werkelijkheid zo groot, zo belangrijk ten opzichte van jezelf, dat die werkelijkheid terugkeert en je verzwelgt.

 

Dat is mijn ervaring.

Het is goed om preciezer te kijken wat er gebeurt. Er is een versmelting met de verschijnselen. Dat krijg je ook als je er zomaar invliegt. Je bent gericht op iets, je duikt er helemaal in, je wordt deel van die werkelijkheid en daarin leef je. Dan ben je onderworpen aan die werkelijkheid, je bent daarmee samengesmolten, geïdentificeerd. Jij maakt van buiten af de verschijnselen zo groot dat ze terugkeren en je helemaal verzwelgen. Dus, dan ga je ook ermee samenvallen.

Je hebt eerst die uitwendige werkelijkheid zo werkelijk en zo groot gemaakt, er zoveel energie in gestopt dat die het vermogen krijgt je te verzwelgen.

 

Toch kun je je onbeweeglijkheid behouden?

Dan moet er iets anders plaatsvinden, een herkenning. Je merkt dan dat het allemaal verschijnselen zijn die opkomen en verdwijnen, al die processen van verzwelgen en verzwolgen worden. Maar, er blijft iets dat daar niet aan is onderworpen. Dat ben je zelf.

 

Waarom duiken mensen in andere dingen, zodat ze zelf daarmee samensmelten, daarin opgaan? Waarom maken ze dingen zo belangrijk dat zij terugkeren en de persoon verzwelgen? Dat wordt ook nog als positief ervaren. Waarom? Omdat er een grootsere sfeer ontstaat waarin de persoon, die beperkt is, opgaat. Als je nu heel enthousiast bent voor de ziekenhuisinstelling waarin je werkt - je duikt er helemaal in, je doet alles om je professionele werk daar goed te laten verlopen - kan dat een hele kick geven. Waarom? Omdat je dan niet meer als een persoon aan jezelf zit te denken, maar in een groter geheel opgenomen bent. Vooral als je in een goed team werkt en als het goed loopt, is daar een ruimere sfeer dan alleen de sfeer van het afgesloten ik. Dat krijg je ook bij het verzwolgen worden, als er werkelijk iets groots komt. Het verzwolgen worden in het grote geheel heeft iets moois. Omdat je in een grotere sfeer komt. Persoonlijke spanningen zijn er nauwelijks meer, want je ervaart alles in het grotere geheel.

Alleen als je verder kijkt, zie je dat het grotere geheel ook grenzen heeft. Dan zie je dat je je hebt uitgeleverd aan dat andere dat ook beperkt is. Je leeft in functie van dat grotere geheel met alle bepalingen en grenzen die dat inhoudt. Misschien vraag je je dan af: hoe zit het nu met mezelf? Ik zit daar niet honderd procent in. Dus de identificatie met dat grotere geheel is het toch niet helemaal. Waarom niet? Omdat dat zelf-zijn altijd groter is dan al die verschijnselen. Het is goed om te zien dat er fascinatie uitgaat van grotere gehelen zoals het werk, de natie, alle ismen, ook realisme en spiritualisme. Maar, ga terug naar je besef: mijn zelf-zijn is ruimer dan dat.

 

Een advaita gesprek met Douwe Tiemersma. Gouda, retraitedag 30 augustus 2009, middag

Uit een advaita gesprek met Douwe Tiemersma. Gouda, retraitedag 30 augustus 2009, middag



Je bent alles en toch is er vrijheid, omdat alles is losgelaten



Blijf bewust van wat er bij jezelf gebeurt wanneer je gaat zitten en het stil wordt. Zie wat er gebeurt wanneer je dit laat doorgaan. De verruiming van je eigen zelfzijn zet zich helemaal door, als je blijft in je bewustzijnsruimte. Ook al is er maar een miniem stukje bewustzijn, de opening gaat oneindig door. Het bewustzijn blijft altijd groter dan het gegevene: de vorm, het verschijnsel, het veld. Als het veld groter wordt, ervaar je je in je bewustzijn steeds ruimer. Als je bewustzijn oneindig groot wordt, gaan in die grote ruimte de vormen vanzelf oplossen. Dat proces van openen en oplossen gaat oneindig door.



Als je eenmaal het oneindige van je eigen bewustzijn hebt ervaren, besef je dat het vanzelfsprekend is dat dat proces doorgaat, want het bewustzijn is nu eenmaal oneindig. Dus laat het doorgaan. Dan kom je pas tot je natuurlijke zelf. Dat zelf duidt op dat wat vooraf gaat aan al die mogelijke vormen van en in tijd en ruimte. 



Wanneer de helderheid van bewustzijn verdwijnt, komen de oude patronen maar al te gemakkelijk weer op de voorgrond. Daarom is het nodig dat er helderheid blijft, de ruimte van bewustzijn. Dan blijkt duidelijk wat je niet bent en wat je wel bent. Dat zul je zelf voortdurend moeten vaststellen. Daaraan zul je je moeten toewijden. De ontwikkeling gaat soms langzaam, soms heel snel. Maar steeds is er het besef: mijn zelfzijn als bewust-zijn is oneindig en niet afhankelijk van tijd en ruimte. Daarin alles loslaten, dat is overgave. In feite ben je die openheid allang. Het is alleen de onwetendheid die verdwijnt.



De nevels trekken op. Maar ook al verdwijnen de nevels en de wolken niet direct, je hebt altijd de mogelijkheid om terug te keren naar de ruimte boven de wolken. Iedereen die wel eens een transcontinentale vlucht heeft gemaakt, weet dat je dan boven het weer zit. Daaronder kan best nog wel een donderwolkje zitten, maar dat doet er niet toe. Zie dus dat het van je standpunt afhangt wat je waarneemt. Als je een ‘laag’ standpunt inneemt, weet je dat je ‘in het weer’ zit en dat je te maken hebt met de afwisseling van regen en zonneschijn, met de wisseling van je buien, je stemmingen. Maar als je klein beetje naar boven gaat, merk je dat je ruimte helder is en blijft. Daaronder heb je het weer met lage en hoge drukgebieden. Dat is allemaal niet te voorspellen, zelfs niet door het KNMI. Je ziet het aan en je kunt het loslaten. Dan is er een natuurlijke situatie. Zo gaat het met het leven: er is regen en zonneschijn. Maar je laat het vrij.



Als bewust-zijn ben je de heldere ruimte waarin de verschijnselen komen en gaan. Dat geeft aan dat die verschijnselen niet verschillend zijn van jezelf én dat je er niet in opgaat. Het leven is een groot geheel van energieën en krachten. Dat leven ben je, maar je gaat je daar niet op blind staren en je gaat er al helemaal niet in duiken. Dat doe je als je een standpunt daarbinnen inneemt. Dat betekent een identificatie met jezelf op die plaats. De vrije ruimte is dan verdwenen.



Als je eenmaal iets hebt ervaren van vrijheid dan zie je de betrekkelijkheid van de wereld en het leven, je ziet het gevaar van illusie die erin zit. De wereld en het leven zijn geen illusie. Het geloof dat die wereld en dat leven absoluut zijn, dat alles daarin zo ernstig is dat daar alles van afhangt, dát is een illusie. De wereld is niet absoluut, alleen al omdat  het een tijdelijke wereld is. 



In de helderheid is er non-dualiteit. Je bent alles – intern - als eerste persoon en toch is er vrijheid, omdat alles is losgelaten. Dan maakt het niet meer uit of er verschijnselen of geen verschijnselen zijn. Als er een schepping is, is er de immense rijkdom en pracht van de schepping. Dan is er ook de duidelijke zijnservaring dat alles één is. Besef goed wat dat betekent. Wanneer de wereld er is en je beseft dat alles één is, dan betekent dat dat je zelf er ook volledig één mee bent.



In je bewust-zijn is dat inzicht heel duidelijk: zo zit het. Op het niveau van het mentale is er een duidelijke kennis. Op het niveau van het gevoel is er een eenheidsgevoel, een liefdesgevoel. Alles kun je dan accepteren in liefde als jeZelf. Zie het maar duidelijk, dan verdwijnt elke twijfel, dan verdwijnt elke weerstand. De nevel trekt op. Je stelt vast: zo zit het.



Als je op mentaal niveau gaat zitten, komen er voortdurend vragen en problemen op. Wanneer je allerlei dingen apart gaat benoemen, scheidingen aan gaat brengen, er aparte concepten van gaat maken en dan ook nog eens die concepten gaat verabsoluteren, ja, dan snap je er niets meer van. Dan wordt bijvoorbeeld de relatie tussen lichaam en geest een ondenkbare kwestie. Wanneer het gaat over mens en milieu en je gaat eerst een scheiding aanbrengen tussen de natuur en de mensen die de natuur kunnen overheersen en manipuleren, ja, dan krijg je moeilijkheden. Intern is er geen scheiding. Er is één geheel van het zijn, van het leven. Wanneer je eerst een concept van God en dan een concept van de mens gaat maken, ontstaan er allerlei theologische problemen waar mensen al millennia mee bezig zijn. Want hoe zit het dan met de ‘Goddelijke mens’, zo iemand als Jezus? De islam is dan consequent. Daarin wordt gezegd: ‘Er is een absolute scheiding tussen mens en God. Jezus was gewoon een profeet.’ Wanneer je die hele conceptualisering nu eens laat rusten en zelf gaat ervaren, dan moet je vaststellen dat er helemaal geen grenzen zijn tussen wat eerst zo gescheiden werd. Je kunt zien dat er in de grote religies ook altijd een bepaald besef is van dat oorspronkelijke. Maar al die verschillende vormen van conceptualisering en de verabsolutering daarvan, geven steeds weer problemen.



Wanneer een persoon zich inbeeldt dat hij God is, wordt dat in het christendom als een grote zonde betiteld. Natuurlijk is dat terecht. Wees eerlijk. Pas wanneer er werkelijk geen scheidingen meer zijn, is er de volledige liefde die mystieke eenheid betekent.



Blijf helder bewust, dat is het enige wat je kunt doen. Zodra de dufheid toeslaat, pik je zo weer oude patronen op. Wanneer je helder blijft, manifesteert de oorspronkelijke non-

Tao teken van leven 30

Tao tekst 30

Gebruik geen geweld.

Als je een machthebber adviseert vanuit de Tao,
geef hem de raad om geen geweld te gebruiken
bij zijn veroveringen, want geweld leidt tot weerstand.

Waar een leger voorbij is getrokken, schieten doornenstruiken op.
Na een grote oorlog volgen magere jaren.
Doe wat er gedaan moet worden, maar verrijk je niet aan de macht.

Bereik resultaten,
maar schep er niet over op.
Bereik resultaten,
maar blijf er bescheiden over.
Bereik resultaten,
want het is de natuurlijke weg,
Bereik resultaten,
maar niet door geweld.

Geweld leidt altijd tot een verlies aan kracht.
Geweld is niet de weg van de Tao.
Wat tegen de Tao ingaat, komt vroegtijdig aan zijn eind.

http://www.tekensvanleven.nl/teken30.htm

Tao voor kinderen, tekens van leven.

http://www.tekensvanleven.nl/ktao02.htm

Het vrede en vreugde boek, tekst 2

De kip én het ei.

Een roos, vind je die mooi? Of een tulp, of een madelief?
Ja, welke bloem vind jij echt heel erg mooi?
Het grappige is, als je een bloem heel erg mooi vindt,
dat je dan alle andere bloemen minder mooi vindt!
Zo werkt het: als je weet wat mooi is, weet je ook wat lelijk is.
Mooi en lelijk horen dus bij elkaar, ze vormen een paar.

Overdag's wil je spelen, 's avonds moet je naar bed.
Spelen en slapen horen bij elkaar.
Als je altijd kon spelen, dan ging het je vervelen.

Eerst kon je nog niet lezen, toen was het heel zwaar.
Nu je kunt lezen is het gemakkelijk en klaar.
Moeilijk en gemakkelijk, alweer een paar.

Zo horen ook klein en groot bij elkaar, net als lang en kort haar.
En muziek op viool of gitaar, dat is ook een soort van paar.

Wat was er eerder, de kip of het ei?
En zo dadelijk, dat is nu al weer voorbij.

Als je zingt, word je blij. Ben je blij, dan ben je vrij.
Lekker zingen, thuis, in de wei of op straat.
Je hoeft niets, de tijd vliegt en alles gaat,
vanzelf.