Feiten - Wolter Keers

Feiten – Wolter Keers (met dank aan Jan Koehoorn)

Feit 1: Gedachten verschijnen volkomen moeiteloos in Bewustzijn. Of, anders gezegd: Bewustzijn neemt een ogenblik moeiteloos de vorm aan van een olifant, een giraffe, of welk ander bekend object dan ook.

Feit 2: Zo'n voorstelling, en elke andere gedachte, is niets anders dan een beweging in en van Bewustzijn. Ze verschijnt moeiteloos, laat zich enkele tellen waarnemen, en verdwijnt dan weer om plaats te maken voor een volgende voorstelling.

Feit 3: Het terrein van onze aandacht wordt maar gevuld door één gedachte tegelijk. Gedachte A moet verdwenen zijn, wil gedachte B op het scherm kunnen verschijnen.

Feit 4: De voorstelling "olifant" verscheen moeiteloos, zonder dat daar tegelijk een tweede gedachte bij verscheen, dat er een "ik" was die de olifant bedacht. Wanneer ik beweer dat "ik" gedacht heb aan een olifant, is dat een tweede gedachte, die pas kan verschijnen als de eerste gedachte, het beest met de slurf, is verdwenen. Met andere woorden: dat "ik" wordt pas na afloop van een bepaalde gedachte aan zo'n afgelopen gedachte vastgeprikt, en dat ten onrechte. Want het is duidelijk te zien dat dit "ik" niet aanwezig was bij het verschijnen van de olifant. De olifant, met andere woorden, was niet het product van het "ik", dat er helemaal niet bij was. Waaruit volgt:

Feit 5: Gedachten verschijnen niet in een ik, maar in Bewustzijn.

Feit 6: Dat "ik" is zelf een gedachte. Bij scherp kijken blijkt het dat wanneer er een "denker" in Bewustzijn verschijnt, die denker zelf niets meer en niets minder is dan een gedachte. En de ene gedachte verschijnt niet in de andere : elke gedachte verschijnt in deze bewuste aandacht die ik volkomen moeiteloos ben.

Feit 7: Die denker is een gedachte, die ten onrechte wordt aangezien voor "ik". Zelfs de gedachte "ik" is niet meer dan een gedachte, die maar af en toe eens verschijnt: terwijl de olifant op het scherm verscheen, was er geen spoor van dat "ik" te ontdekken. Er waren toen twee dingen: het plaatje genaamd "olifant", en de Helderheid, Bewustzijn, de Kennende Tegenwoordigheid, waarin dat plaatje verscheen, en waaruit het zich in feite vormde.

Feit 8: Wat ik ben, is niet iets dat af en toe eens verschijnt, onverschillig of het gaat om de gedachte "olifant" of om de gedachte "ik". Wat ik wel ben, is dit heldere bewuste, aandachtige Tegenwoordig Zijn, waarin eerst het ene, toen het andere plaatje verscheen.

Zo werpen we in de meditatie even een blik op het denken, en we nemen nota van enkele feiten. Scherper, anders kijkend dan we gewoon zijn, ontdekken we allerlei heel simpele zaken, waar we vermoedelijk tot nu toe steeds aan voorbij gelopen waren. De belangrijkste van deze ontdekkingen zijn het feit dat ik niet bepaalde voorstellingen ben, ook al noem ik die "ik" en het feit dat ik wél deze moeiteloze, heldere Tegenwoordigheid ben, van waar ik kijk naar deze verschijnende en verdwijnende beelden, woorden en gevoelens. Niet allerlei voorbijflitsende gedachten; wél de helderheid waarin ze verschijnen.

Na deze ontdekkingen of herontdekkingen kunnen we onze aandacht richten op het lichaam. Beter: op het waarnemen van een serie indrukken die we het lichaam noemen. Doordat we naakt zitten en misschien in de kleermakerszit, kunnen er enkele elementen zijn die ons komen lastig vallen. Zo zijn we gewend, met kleren aan te leven, en naakt zijn wordt daardoor al heel gauw geassocieerd met seksualiteit. Wie merkt dat het naakt-zijn hem of haar prikkelt, hoeft zich daar niet ongerust over te maken: hij/zij kan daar precies zo nota van nemen als zo-even van de verschijnende olifant.

Als we "mijn lichaam" zeggen, wat bedoelen we dan precies ? Al "kijkend" ontdekken we dan bijvoorbeeld:

Feit 8: Meestal nemen we maar een klein stukje van het lichaam waar; hoogst zelden het geheel. Sprekend of terloops denkend over "mijn lichaam", komt er maar een vage voorstelling in het denken, een handjevol herinnering, zelden de levende ervaring van het lichaam zoals dat zich nu, op dit ogenblik als heldere waarneming aanbiedt. Als we over "mijn lichaam" spreken, spreken we over iets dat tot begrip is geworden.

Feit 9: Wanneer we onze aandacht welbewust op het waarnemen van het lichaam richten, ontdekken we dat ook het lichaam bestaat uit een serie waarnemingen die verschijnen in Bewustzijn. Net als de waarneming van de olifant in feite bestond uit niets anders dan uit Bewustzijn waar dat plaatje in verscheen, bestaat ook de waarneming waarin het lichaam verschijnt uit niets anders dan ditzelfde Bewustzijn. Voor ieder van ons bestaat de olifant pas wanneer hij in Bewustzijn verschijnt ; en precies hetzelfde geldt voor het lichaam. Wie een spannend boek zit te lezen ervaart op dat ogenblik geen lichaam. Dit leidt ons, als we helder aanwezig blijven in het waarnemen, tot de ontdekking van:

Feit 10: We zijn altijd, en volkomen moeiteloos, deze heldere Kennendheid. Daarin verschijnt nu eens een beweging die we "olifant" noemen, dan weer een beweging die we arm of been of buik of prikkeling of hoofd noemen, Wat de ervaring van ieder van ons betreft, bestaat zowel de olifant als het lichaam pas op het ogenblik dat zij verschijnen in deze Helderheid die we zijn. Daarbij valt het op, dat we op zo'n ogenblik geneigd zijn om met volledige overgave te geloven dat we een aantal van die verschijnende dingen zijn, althans tijdens de momenten waarop ze verschijnen. Ik ben misschien niet mijn arm of mijn heen, want ik besef wel dat ik nog zou bestaan zonder arm of been; maar zonder lichaam wordt dat al heel moeilijk. Het lichaam voelt ieder van ons aan als "ik", en precies datzelfde geldt voor bepaalde gedachten: wanneer de gedachte "denker" in Bewustzijn verschijnt, ben ik er op dat ogenblik diep van overtuigd dat ik denker ben. Verschijnt "lichaam" dan ben ik er op dat ogenblik even diep van overtuigd dat ik dat lichaam ben. En verschijnt tijdens de droom Napoleon, dan ben ik er net zo diep van overtuigd dat ik die ben.

Bij heel scherp kijken wordt het duidelijk hoe dat in z'n werk gaat: er verschijnt (in de wakende toestand) een bepaald beeld waarvan me ooit is verteld dat ik dat ben. Er is mij als kind vermanend verteld dat ik moet denken voordat ik iets zeg. De conclusie is geweest dat ik dus een denker ben. Nu verschijnt die voorstelling - meestal is die zo automatisch geworden dat we kunnen spreken van een reflex - en onmiddellijk kruip ik in dat plaatje, en beschouw mezelf als die gedachte, de heer Denker. De waarneming genaamd 'lichaam' verschijnt, en automatisch spring ik erin, en zeg dat ik mager ben of dik, gezond of ziek, lang of klein, blank of bruin. Maar met de ontdekking dat ik niet al die verschijnende dingen ben, maar die Tegenwoordigheid waar ze in verschijnen en uit bestaan, wordt het al duidelijk dat ik noch denker noch lichaam ben. Ik ben ook, als het lichaam “Napoleon” er is en door mij "ik" wordt genoemd, en dit lichaam uit de wakende toestand nergens te bekennen valt. Ik ben er zelfs, wanneer noch het lichaam uit de wakende toestand, noch dat uit de droom aanwezig is, zoals tijdens de diepe, droomloze slaap.

Het belangrijke in de meditatie is, dat we ons al kijkende losmaken van de overtuiging dat we allerlei, elkaar opvolgende waargenomen dingen zijn, zoals lichaam, denker, huisvrouw, zoon, fietser of luisteraar.

Het wordt steeds duidelijker, dat ikzelf de stille, bewuste "kern" ben, de toeschouwer, waarin de activiteiten van het lichaam, van de zintuigen, van denken en voelen, van de wakende toestand en de droom, zich komen laten waarnemen, zonder dat ik daar iets voor hoef te doen. Er is alleen sprake van inspanning, wanneer ik een beeld inspring, en me verweef met bijvoorbeeld het lichaam. Dan moet ik een zware emmer tillen, of ben ik moe na een lange reis. Maar wanneer ik mij opstel als waarnemer, trekt het tillende lichaam, de moede schouders na enkele uren autorijden, en heel het panorama van de gebeurtenissen in en rond een lichaam als een film aan me voorbij. Het wordt duidelijk dat het lichaam actief is, net als het denken en voelen, maar dat die activiteiten niet echt een "ik" betreffen. Ik ben en blijf onveranderlijk en moeiteloos de waarnemer, niet alleen van de activiteiten van het lichaam, maar van alle dingen die verschijnen en na enkele ogenblikken weer verdwijnen in en uit Bewustzijn. Zo ook:

Feit 11: Ook het functioneren van de zintuigen is, telkens, één voor één, een beweging in het bewuste Licht waarin dit plaatsvindt. Is de aandacht er niet, dan functioneert het zintuig niet. Lees ik dit aandachtig, dan zijn er geen geluiden van het verkeer dat langs het huis rijdt - en passant zij daar iets heel belangrijks bij opgemerkt : er is ook geen gewaarwording van de afwezigheid van deze verkeersgeluiden: enkel de aanwezigheid van het lezen van deze tekst!

Feit 12: Wat wij de wereld noemen is niets anders dan waarneming in de geest van zintuigelijke beelden die het geheugen tot een tijdelijke eenheid projecteert. We lezen nooit een hele zin tegelijk, telkens een of enkele woorden - maar het geheugen maakt er, als we bij het laatste woord zijn aangekomen, een geheel van, en dan zegt de reflex in ons eventueel: Ik heb die zin gelezen.

Feit 13: Als we steeds duidelijker nota nemen van het feit dat we niet een lichaam, niet het functioneren van de zintuigen, van het geheugen en het denken en voelen zijn, maar altijd volkomen moeiteloos hun waarnemer, wordt het zonneklaar dat wij waarnemer zijn van de bewegingen die we vaak zien als tijd. Met andere woorden, als er een manier van denken verschijnt die we de "tijd" noemen, verschijnt die in ons. Wij zijn niet een wezen dat gebonden is door de tijd : de tijd is een manier van denken in ons.

Feit 14: De tijd ontstaat doordat de optische illusie van het geheugen gelijktijdigheid projecteert op dingen die nooit gelijktijdig kunnen zijn: het projecteert duur waar geen duur kan bestaan. Dit lijdt tot de illusie van een durende persoonlijkheid. Het verlengstuk van deze geheugenproductie is een durende wereld. Zie ik dat ik de waarnemer ben van dit gebeuren, dan blijkt ook dat er geen durende persoonlijkheid is, en daarmee verdwijnt ook de duur die op "de wereld" werd geprojecteerd. Van dat ogenblik zien we dat wat we de "wereld" noemen, iets is, een beweging in Bewustzijn, dat enerzijds voor zijn verschijnen volkomen afhankelijk is van dit bewustzijn; zich anderzijds geheel voltrekt binnen Bewustzijn. De wereld is een serie bewegingen die zich voltrekt binnen mij. Ik ben niet iemand die in de wereld leeft.

Feit 15: Wanneer er een beweging in Bewustzijn verschijnt, neemt de Bewuste Tegenwoordigheid die we zijn, tijdelijk de vorm aan van waarnemer. Verdwijnt de beweging, dan verdwijnt de waarnemer. Verdwijnt de waarnemer, dan verdwijnt de wereld. De wereld (met inbegrip van de stukken die we "ik" noemen) en de waarnemer zijn van elkaar afhankelijk. De wereld hangt voor zijn verschijnen af van de waarnemer, en omgekeerd. Maar bij het verdwijnen van de waarnemer blijft niet niets over, maar deze Helderheid die we altijd moeiteloos zijn. Deze Helderheid is van niets afhankelijk. Alleen zij maakt het mogelijk dat waarnemer en wereld verschijnen. Zijn ze er niet, dan wordt deze Helderheid daar op geen enkele wijze door beïnvloed. Zijn ze er wel, dan wordt deze Helderheid daardoor evenmin beïnvloed. Ashtavakra, de grote Guru, zegt tegen zijn leerling Koning Janaka: "You are the One, Pure Consicousness. Nothing can leave an impression on you". ("Jij bent dit éne, heldere, onvermengde Bewuste Zijn. Niets kan een spoor in je achterlaten".)

Sporen lijken alleen achter te blijven wanneer er verweving is met het een of andere object dat wij projecteren in tijd en ruimte : daarmee komt de optische illusie tot stand die wij het geheugen noemen, en die ons doet geloven dat een gedachte die nu verschijnt, in werkelijkheid iets zou zijn of vertegenwoordigen dat wij het "verleden" noemen.

Kijkend naar de bewegingen zien wij, dat een gedachte of een waarneming die is afgelopen, heeft opgehouden te bestaan - met andere woorden dat er niet zoiets bestaat als het verleden.

Wie meent dat hij gebonden is, denkt dat een fantasie die hij niet is (de persoonlijkheid) wordt gebonden door iets wat niet bestaat (het verleden).

Het volkomen helder doorzien van deze illusie lijdt onmiddellijk tot de herkenning van de vrijheid die wij zijn, en daarmee tot wat "bevrijding" wordt genoemd.

Maar in feite heeft er nooit iemand bestaan die gebonden was, en daarom is er ook niemand die wordt bevrijd. Alleen de illusie houdt op dat ik allerlei dingen ben die verschijnen in tijd en ruimte.

Aan het eind, gaat de meditatie over in niet-meditatie: in de herkenning dat alle dingen die wij kennen verschijnen in de éne Helderheid die wij zelf zijn. Zijn er vormen, dan bestaan die vormen uit Dat, wat wij zijn. Zijn er geen vormen, dan is er alleen dit Licht dat wij zijn.

Zo zien we altijd en overal niets anders dan wat we zijn. Dat is de ervaring die we vrijheid noemen. En dat is de betekenis van de uitspraak dat de verlichte de hele dag doorbrengt in de contemplatie van het Zelf : hij weet, als geleefde Ervaring, dat er niets anders bestaat.

Dhamma heeft slechts één smaak door Guy E. Dubois

Guy – Dhamma heeft slechts één smaak

27 november 2022 door Guy E. Dubois 

De Boeddha in de Anguttara Nikaya:

‘Net zoals de oceaan slechts één smaak heeft, de smaak van zout, zo heeft mijn Leer slechts één smaak: de smaak van bevrijding.’

Theravada, Mahayana, Vajrayana en Navayana zijn niet aan elkaar tegengesteld. Elke divergentie is slecht begrepen mensenwerk. Dhamma laat zich niet opdelen in verscheidenheid. Elke dualiteit is een halsmisdrijf. Alles is één.

Finaal wordt elke discrepantie die tussen de verschillende stromingen ‘zou’ bestaan, door een ervaren dhammanuvatti, op experiëntieel niveau compleet uitgevlakt.

Alle boeddhistische stromingen, tradities en lineages zijn slechts voertuigen (P. yana’s), hulpmiddelen (P. upaya’s) tot bevrijding. Maar ze zijn Dhamma niet. Loop dus niet in de sektarische val. Richt je blik op bevrijding. Niet op subsidiaire kenmerken. Niet op interpretaties. Niet op structuren die rond en op deze interpretaties zijn gebouwd. En zeker niet op overkoepelende structuren die het geheel helemaal wollig en mistig maken.

Delen is rijkdom

Uit: Dansen met je Ego van Sanatan de Jongh Swemer

Tekening van Ardan

Je hebt geleerd dat je bij je geboorte geen Ego had en geen zelfbeeld, maar je was er wel. Je hebt gezien dat kort na je geboorte je Ego langzamerhand werd gevormd door het krijgen van identiteiten en etiketten. Sommigen voor je hele leven en anderen vluchtig als een vliegende gedachte of passerend gevoel. Dat bij al die identiteiten rollen passen, waarvan de meesten steeds wisselen.

Er wordt je geleerd dat je al die identiteiten inderdaad bent. Allemaal kleine ‘ikjes’, die zijn als grote en kleine jassen en jasjes aan een kapstok, die je voortdurend aan- en uittrekt. Dat roept de vraag op wie of wat de kapstok is.

De kapstok is wie je al was voordat al die identiteiten en etiketten je werden opgeplakt. Dat we voor het gemak het grote IK noemen. Zo werd je duidelijk hoe je Ego ontstond en hoe het kon groeien.

Er werd je geleerd dat je je lichaam bent. Maar je hebt gezien dat dat niet kan, want je lichaam heeft zich voortdurend veranderd en vernieuwd, terwijl jij steeds jij was die in de spiegel keek.

Inmiddels weet je dat je ook niet je gedachten, meningen, overtuigingen, gevoelens en emoties bent. Ze komen langs, veranderen voortdurend en verdwijnen weer, terwijl jij er nog steeds bent.

Je hebt ingezien dat het totaal van al je identiteiten je Ego vormt. Dat je je Ego nodig hebt om te kunnen navigeren in de maatschappij en je cultuur. Dat het je gereedschap is om te leven en te overleven op deze planeet.

Maar dat je het niet bent.

Je hebt begrepen dat het geloof, dat je al die identiteiten en bijbehorende rollen zou zijn, je kwetsbaar maakt. Dat je daarmee gemanipuleerd kan worden tot acties die je anders niet zou doen.

Het is duidelijk geworden dat je beleving dat je je Ego bent geen werkelijkheid is. Dat je Ego het grootste bijgeloof kunt noemen. Met voorbeelden heb je gezien hoe je Ego je kan manipuleren met kritiek en complimenten, het vergelijken met anderen, het onderdrukken van emoties en hoe verwachtingen tot teleurstellingen kunnen leiden.

Je hebt gezien dat het inzicht dat je niet al die kleine ikjes bent, maar grote IK, kan leiden tot een stiltepunt in jezelf waar een permanente diepe innerlijke harmonie is.

Dat met de avontuurlijke reis naar een groeiend bewustzijn, dit stiltepunt steeds groter kan worden. Dat daar je levenskracht zit.

Wanneer je leeft vanuit je stiltepunt, leef je vanuit kracht en kan je dansen met je Ego, zonder dat je er door gemanipuleerd wordt. Je wordt steeds minder kwetsbaar en blijft in je kracht. Je merkt dat je ook minder meegaat met de waan van de dag of de paniek van het moment, omdat iets in je onbeweeglijk stil blijft.

Mensen om je heen gaan merken dat je rust uitstraalt en in je kracht bent. Een rots in de branding.

Je bent een vrij mens.

Met voortschrijdend inzicht zie je steeds meer dat niet alleen jij in essentie grote IK bent, maar alles om je heen, de hele schepping voortkomt uit dezelfde grote IK en dat de vele vormen van de schepping slechts ko[1]men en gaan. Dat de hele schepping veranderlijk en vergankelijk is.

Dat IK de grote verbindende factor is en zelf geen vorm of identiteit heeft. Langzaam maar zeker begint het te dagen en ervaar je, dat IK niets anders is dan Liefde en de schepping vanuit die bron een voortdurende manifestatie is van wonderen: sterren en planeten, oceanen en rivieren, bergen en vlaktes, planten en bomen, dieren en mensen.

Vanwege die verbondenheid door IK ga je zien dat alles en iedereen familie van je is. De hele schepping is een grote familie waar je deel van bent. Hieruit ontstaat een steeds grotere compassie voor alles wat is. Meer en meer ervaar je dat alles een wonderlijke manifestatie is. Je kan je dan weer verwonderen zoals een kind dat kan.

Je realiseert je dat de schepping uit tegenstellingen bestaat. Geen wit zonder zwart, geen licht zonder donker, geen goed zonder kwaad. Je herkent dat elk mens, ook jij, goed en kwaad in zich heeft. Het is de dualiteit die het leven op deze planeet spannend en avontuurlijk maakt.

Je weet dat de meest extreme vorm van dualiteit oorlog is. Maar ook dat aan elke oorlog een einde komt en dat alleen Liefde die dualiteit kan overstijgen.

Liefde overstijgt alle dualiteit.

Deze tekst is afkomstig uit het boek van Sanatan de Jongh Swemer, Dansen met je Ego. Copyright © 2021 Sanatan de Jongh Swemer (tekst en tekeningen) en voor deze uitgave Boekencoöperatie Nederland U.A. Een uitgave van Artscience, onderdeel van de Boekencoöperatie Omslag, opmaak: Ewout Storm van Leeuwen.

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden gereproduceerd zonder schriftelijke toestemming van de uitgever.

boekcoop@gmail.com

www.boekencooperatie.nl

ISBN 9789492079541 (papieren boek)

ISBN 9789492079558 (e-boek)

Het lied van de lege leer27 november 2022 door Hans van Dam

Het lied van de lege leer

27 november 2022 door Hans van Dam

Ik zing het nog een laatste keer.

Kom, laat dat malle masker neer

VERLIES JE IN DE LEGE LEER

Geen welles en geen nietes meer

VERLAAT JE OP DE LEGE LEER

Vergeet je trots, vergeet je eer

VERSCHUIL JE IN DE LEGE LEER

En doet je denken toch nog zeer

ONTSPAN JE IN DE LEGE LEER

Dan neemt dit lied ineens een keer

Laat ook je laatste masker neer

Word lichter dan een donzen veer

ONTDOE JE VAN DE LEGE LEER

The emperor wears no clothes (Wouter van Oord)

The emperor wears no clothes. 

According to the late  Jean Klein, listening and Consciousness are not in the brain, and what You truly are IS the very 'I Am' that underlies the totality of the appearance.

This hardcore dogma echoos on in Klein's massive  advaita  teaching.

Klein says that it is important to be really, radically aware of how 'you' feel when 'your brain' is free from all representation. 

Whithin  that awareness 'You' are nowhere, there is no centre there, there are no boundaries, there is only infinite space, 'You' are that space! 

'You' have to live with it and not leave it an intellectual understanding. 

In that premisse' You' remain as what 'You' really are, by using higher reasoning,

an intuitive glimpse, which is NOT in the brain. 

Klein says: "Answers to questions never come from the brain! 

Listening is the key! 'You' are That! 

Feel yourself in the answer as the real freedom!" 

That sounds pretty solid, ain't it?!

In the deepest sense  this is perfectly true, but the question remains: 'is what is called' Consciousness' this very freedom?!' 

It needs a lot of fearless gut to stand up to that dogma!

No one, including every guru that ever lived, has ever known what's going on or what anything is!!! 

Be honest! What do you really know for sure?! 

That you are alive?! 

Even that you do not know for sure!!! 

You do not know whether you are dead or alive! 

You cannot tell the difference! 

I have great respect for Jean Klein, he's been one of my favorites throughout what is supposed to be 'my search for truth". 

I have attended several of his  discourses. 

He was a beautiful charismatic man. 

But I had to let him go. 

At the end of the search his message ended up on one of my dusty bookshelves sitting among the lot of his lookalikes. 

Swallowing all the variaties of advaita stuff for many years made me puke in the end, a massive nausea overwhelmed me and became a choking stranglehold, a massive  psychedelic blackout dressed up as death. 

Grasping for breath I 

struggled in strangle fear bardos and dared surface again, there  was however no despair, but just a non-dramatic conduct of survival that washed me up again, suspended between no thing and nothing at all. 

I am no thing and not even that! 

The dream of 'me' is the brain's objectified hallucination, which in itself is the greatest wonder.

It is a nuclear universe aware of being aware in nondual mode, so to speak! 

A conjuring. 

A paradox. 

There is no 'ego' to erase on a worldly stage. 

Ramana's claims are useless here. 

Ramana danced with his pet cow untill it died! 

There's just nothing significant in the dream of life!

Whatever is believed  appears as reality. 

Its all imagination. 

Elusively obviouss. 

No one is right or wrong in what is conjured up as virtual eyelid movies. 

Jean Klein's description of being nothing in particular remains a beautiful milestone in the dream of life. 

Ramana stars  forever too, like diamonds do. 

I have nothing against that. 

Why would I?! 

I have no say! 

Mountains are mountains, rivers are rivers. 

Yet there are no mountains and rivers! 

Nothing is herenow! 

This is not the Love you think it is!

'We' don't end up in the heavens! 

There's nothing going on. 

The brain is God and no one sits with it. 

Whatever the gurus have been trying to convey as truth throughout the ages 

is all about the brain's nullity. 

That is what has always being sought. 

It's point Zero! 

'Consciousness' makes believe it can live there

forever as King on a throne, naked, without clothes! 

Nothing is farther from the truth. 

There is no truth! 

All there is, is precious life! 

For no one. 

Call that freedom if you like. 

Wouter van Oord.

Bhagavad Gita, hoofdstuk 1 tot 18, voorgelezen in het Nederlands

Om de eerste 18 hoofdstukken te horen kunt u op de onderstaande link drukken 

Hier klikken

Gratis 2 maanden meditaties via goede Nederlandse App

Deze app, House of Deeprelax, kan je 2 maanden gratis uitproberen. En ik vind het zelf een prima app en gebruik hem zelf. Geen automatische verlenging. Let op het is nu 18 november 2022. 

Klik hier om je aan te melden.

Wie ben je? Animatie van Paul Smit

In deze leuke animatie legt Paul Smit uit wie we niet zijn. 

Klik hier om zijn filmpje te bekijken.

Blijf dus bij jezelf als oneindig vrije sfeer, Douwe Tiemersma

Vraag:

Ik merk vaak dat ik probeer dingen en gedachten te verbeteren om ze overeen te laten komen met mijn doelen en wensen, zodat ze beter bij mij passen.

Antwoord:

Dat gebeurt vaak: je bent bezig in je werk of waar dan ook en je vindt dat het toch iets anders moet gaan, op een wijze die beter bij je past of wenselijker is. Die situatie is altijd een mix, een mengsel van het één en het ander. Allereerst is er een ruimer bewustzijn, een besef van iets dat beter en authentieker is dan wat er nu is. Ten tweede koppel je dat besef al gauw aan allerlei concrete doeleinden in de wereld en in je leven. Daar ga je dan achteraan gaan met alle spanning die daarin zit.

Zo kun je je eigen spirituele pad bekijken. Elk pad begint met een duale situatie waarin een persoon denkt dat hij door een pad te begaan iets kan bereiken. ‘Ik ga mijn leven iets meer aanpassen aan wat ik voor mezelf als meer authentiek ervaar.’ Het positieve is dus dat daarin al een besef zit van het authentieke waar het werkelijk om gaat en dat er de wens is dat te verwerkelijken. Natuurlijk ken je dat, want dat ben je zelf, hoewel nog niet echt bewust. Als je dat authentieke in bepaalde condities blijft projecteren, merk je dat je niet veel opschiet en zelfs vast komt te zitten. Het is dus het beste om zo snel mogelijk door te hebben wat nu je werkelijke impuls is, je werkelijke verlangen, de werkelijke authenticiteit. Die gaat verder en is dichterbij dan wat je ook maar zou kunnen bedenken. Ga dus in je situatie opnieuw kijken en blijf trouw aan je besef en impuls van het begin. Daarin zit al iets van dat oneindige. Als je bewust blijft bij ‘dat wat meer bij je past’, dan krijg je daarin een bepaalde ontwikkeling waarin de beperkingen verdwijnen en die doorgaat tot de oneindige openheid.

Als dat plaatsvindt, blijkt het leven dat er dan nog is, zich op de beste wijze te ordenen, hoe het ook gaat. Principieel is daar geen zorg meer voor; dus het is vrij.

Als het zelf-zijn zijn eigen aard van vrijheid herkent, wordt niet alleen het zelf-zijn maar daarmee alles bevrijd. Je hele leven komt vrij, je claims op andere mensen komen vrij. Dus je laat de anderen vrij.

Blijf dus bij jezelf als oneindig vrije sfeer. Heel helder. Als je die helder vaststelt, dan is er ook meteen intern het weten: dit is goed.

Ramana’s and Nisargadatta’s Differing Concepts of Self-Realization

10 August 2013

Ramana’s and Nisargadatta’s Differing Concepts of Self-Realization--AMENDED Aug. 14

Ramana Maharshi and Nisargadatta Maharaj were contemporaries in the wisdom tradition known as Advaita Vedanta. However, both entertained profoundly different philosophy of Self, and of what exists, otherwise known as ontology.

Many people believe that all enlightened people have exactly the same experience and merely express it differently depending on their background, education, and the people around them. However, this is just an assumption. No one can really know the mind of another or the experience of another except by speculation, or in the cases of some very empathic individuals, by direct experience. However, even if I were to have a direct experience of Ramana Maharshi’s experience, it would still be filtered through my body-mind apparatus, and therefore would never be pure Ramana.

Instead of assuming that both of these two great gurus spoke identically in terms of ontology, or more importantly, about the Self, or “Truth,” let us look at what they actually said.

The keywords in exploring the ontology of both of these teachers are as follows: ‘I’, ‘self’, ‘Self’, ‘Consciousness’, ‘Turiya’, and ‘Turiyatata’.

One of the key differences between Nisargadatta and Ramana, was that for Ramana there was only Consciousness. For Nisargadatta, there was Consciousness and the witness behind Consciousness, the absolute, the noumenal, which was entirely separate from Consciousness. Sometimes it appears he uses "witness" almost like  pointer towards an entity. However, and entity would have to be in existence or Consciousness.  At other times, he refers to it as the "principle" that knows both knowingness and non-knowing, or nothingness.

For Ramana there were two I’s, the I of the mind that is destroyed by self inquiry, and the “true” I of the heart, which is experienced when the mind is silent and one rests in one sense of presence in the area of the heart in the body. The locus of concentration/energy, drops from the brain, face, and mouth into the thorax and heart area, entirely quieting the mind. This is called abiding in the Self.

For Nisargadatta, in essence, there were three I’s: the I thought; the I of Atman or the witness of the three states of Consciousness found in Turiya; the absolute witness, the noumenal Self, the Self that does not exist in Consciousness, and therefore “exists” prior to Consciousness.

For Nisargadatta, following the lead of his teacher Siddharameshwar, enjoined the student practitioner to focus on the inner sense of I am, which usually is first experienced as energy in the area of the heart, and with concentration thereon, grows into a sense of presence.

Nisargadatta has the student focus on the sense of I am, then turn around and rests in the sense of I am or abides there in the sense of I am, with a sense of love and acceptance of that I am sense.

Eventually, Nisargadatta states that that sense of I am, almost as a physical presence, disappears, leaving one in the absolute, which is beyond Consciousness, and is the ultimate witness of Consciousness.

Ramana somewhat differently has the student concentrate on the I-thought, watching where it arises and where it passes away.

If one actually practices this way for a long time, one will actually see the thought as an entity arising out of emptiness and disappearing into emptiness, which he calls Self, Turiya, or the real I as opposed to the false I of the I-thought.

That is, for Ramana, the real I is the ground state, feeling of Turiya, which is the basic essence of sentience, or the conscious life force. I believe this is what Nisargadatta calls “beingness.”

If we meditate deeper, and watch that I thought disappear into the emptiness, one will find that emptiness is really filled with knowingness, sentience, or a sense of presence. It appears as a lighted presence within oneself, within the empty space that is our inner void, and which, after a time, one takes to be oneself. Ramana calls this the true I.

For Nisargadatta, at least in his experience, even Ramana’s true I of Consciousness is illusory, and his true I is the witness which is entirely beyond Consciousness, and which is the noumenal, the absolute, and which can never know itself as object. In other words, the true I is entirely a mystery, and the source from which all of Consciousness arises and passes away.

For Ramana, it is different. For him there is only Consciousness.

Ramana stated after he had an experience of death and realized that the body dies but Consciousness is not touched by death:

“I” am immortal Consciousness. “I” [that is the true I or Self] was reality, the only reality in this momentary state. All conscious activity that was related to my body flowed into this “I.” From that moment all attention was drawn as if by powerful magic to the I or “Self.” The fear of death was permanently extinguished. From this time I remain fully absorbed in the “Self.”

You have to realize that Ramana did not actually die. He pretended to die. A fear of death came to him and instead of running from the fear, decided to introspect into it, and pretended to die. He held his breath. He clenched his eyes. I he laid down as a corpse and imagined it was ready to be burned in the fire of cremation.

Then it dawned on him that the full power of his own beingness continued to exist unabated. He realized in this moment the separation of Consciousness from the body, and that Consciousness had its own separate life force from the body. It is because of his terrible fear that this experience that “ordinary Consciousness” was so meaningful. Other people find out that they are not their bodies in other ways, and with somewhat different experiences.

For Ramana there was only Consciousness. It was not conceivable to him that there was a noumenal unknowable witness that existed prior to Consciousness. For Ramana there was only Satchitananda, existence-knowledge-bliss. There was nothing outside of existence-knowledge-bliss. That is there was no prior to Consciousness; all that there was, was Consciousness.

Nisargadatta would agree that all that there is, is Consciousness. But he would posit the existence of a principal beyond Consciousness that was aware of the coming and going of Consciousness, which he called the Absolute, or the Witness, equivalent to the Western concept of noumena, the unknowable subject of existence, which was not in existence, but beyond it, or prior to it.

One might use an analogy of en entity from another dimension who stuck his head into our 4-dimensioanl universe, witnessed it, but was not of it.

In his life as a matter of fact, Nisargadatta retreated more and more into this witness state the older and sicker he got, but he stated that for the aspirant who wants to attain Jnana, one cannot ignore Consciousness, which he called “knowingness.”

On page 53 of Consciousness and the Absolute he states:

     “the absolute state cannot be explained by words. You are that absolute, the unchanging.

     “Consciousness, or the knowingness, is homogeneous and one only. When you were in that state of Consciousness, it is all one, all the same, only the expressions are different.

     “Everything which gets consumed, exhausted, is unreal. Your knowingness will, in due course, be consumed, will disappear, so it can’t be real; but you can’t just dismiss it, you must understand it fully.”

In other words, Nisargadatta is saying that Consciousness is unreal in the sense of being temporary, and also dependent on the existence of the body, and becomes burnt up by life after period of time, but for the purposes of Jnana, self-realization, it cannot be ignored, for it is the gate to awakening.

Self-realization for Nisargadatta meant something entirely different from self-realization for Ramana. For Ramana self-realization is the recognition that you are the entirety of Consciousness arising from your recognition that your essence is the Satchitananda of the Turiya “state,” and also all experiences that arise from and disappear into Turiya. In other words, you are that expanded sense of presence that comes from dwelling in the silence of the heart with the mind held silent, the beingness or presence that experiences everything, and which remains during sleep, waking and dream states. For Ramana everything in the world, everything in your body and mind, reside in that sense of presence, Satchitananda or the real I, or Turiya.

But not for Nisargadatta. He identifies himself with the witness of Consciousness, the witness of I am. In a sense he appears to be identifying with the witness or the real I that Ramana calls Turiya, but Nisargadatta objectifies Consciousness, the object, while the absolute is the noumenal subject.

Concerning this, Robert Adams rejected Nisargadatta’s assumption of the split between the absolute and Ramana’s real I of Turiya, saying that Nisargadatta added unnecessary complications to Ramana’s pure theory.

Nisargadatta’s absolute in a sense is initially a speculation based on the assumption that there must exist a principal which recognizes Consciousness and also the absence of Consciousness which is beyond Consciousness. One can never experience this prior to Consciousness “existence” because it is entirely outside of Consciousness. As Nisargadatta states, one can never witness the witness, one can never witness the absolute, one can only be the absolute. Therefore there can never be any experiential proof of the Absolute, but only a conviction.

When one becomes that witness for Nisargadatta, one has attained a level beyond existence and nonexistence, which he states as is one’s true nature, and it is this which he called self-realization.

(In fact, as I explain elsewhere, it is more than         conviction. One develops a faith that is beyond the intellect, beyond conviction because of the continuity of Se;f even through unconsciousness states.  Ramesh Balsekar called with "apprehension.")

For Ramana on the other hand, self-realization is the experience of Satchitananda, or identification or immersion in Turiya, the real Self, “the only reality.” He stated that “all conscious activity that was related to my body flowed into this I (Turiya). From that moment, all attention was drawn as if by powerful magic to the “I” or the “Self.”

For Ramana, self-realization was entirely experiential. He felt the power of the self within, of Turiya, of Satchitananda, and from that moment on was always aware that he was the self. This was the true I. The I did not dissolve as for Nisargadatta, although the false I of the mind did. All things in the world arose from and  subsided into the Self. For Nisargadatta, all things arose from and disappeared into the absolute, the noumena.

One reconciliation is possible between these two concepts of self-realization is to join them both together, and make Turiya the flip side of the absolute witness, and the absolute witness the flip side of Turiya or essence of Consciousness.

Nisargadatta appears to be suggesting the same in Consciousness and the Absolute.  In one paragraph he calls the ‘Self’ the “feeling ‘I-Am’,” which is love to be, while in another paragraph he says the ‘I’ is the Absolute unmanifested, while Consciousness is the manifested world, Consciousness, which is experienced the same by all.

      Nisargadatta: Now, understand the subtle difference, what are you and what do you understand to be you? The body is not you. The body is the food you have consumed, the taste of the body is the knowledge "I Am". That is Self, the feeling "I Am", that is the love to be. That love to be is all-pervading.

     Everything happens out of our own Self. Thi consciousness is spontaneously felt in the Self only. This "I" is not an individual. What is, is the Absolute unmanifested. What appears, as if in a dream, is the manifested, relative world, and this experience of the dreamlike state is the same, an identical state, for everyone.

In fact, for me this is an essential assumption to explain my own experiences, the first of which was to experience myself as totally separate from the states of Consciousness which came to me, and enveloped me, but did not touch me. This is what Robert Adams acknowledged as self-realization in me.

In this experience I myself was unknowable; all that “I” knew was the coming and going of states of Consciousness. Without the coming and going of states of Consciousness there would be no awareness of myself as the absolute, apart from Consciousness. It was only through witnessing Consciousness that I had an existence as a total mystery, as some principle or thing beyond Turiya.

In my third awakening experience, I felt an explosion of life force, energy, and bliss arising from within my presence in a constant eruption, with a deep, deep knowing that this was my Self. There was utter and total certainty that this energy, light, bliss and self-recognition was myself. The knowledge was unshakable. Because of the simultaneous presence of visual light, bliss, a sense of profound grace, self-acceptance, surrender, and love, I call this Christ or Krishna Consciousness. This is the complete opposite of my second awakening stated in the previous paragraph.

In the second awakening I identified with the untouchable absolute witness just observing Consciousness. In the third awakening, I became the explosion of the light force, of Turiya, Satchitananda, Consciousness on steroids. And I found this awakening far more powerful, riveting, and “enlightening” than either my first or second awakening recognized by Robert Adams.

However, exploring Nisargadatta’s works, one reads his first book, Self-Knowledge and Self-Realization, and finds that he is a true Bhakta, filled with love, devotion, and divine energies, and experiences Krishna Consciousness. In fact he talks about Satchitananda and the constant feeling of bliss, surrender to his group, love of his guru, and love of that basic life in a state which he calls the child Consciousness.

Thus it may well be that Nisargadatta originally experienced the same awakening as Ramana to the life force, to Turiya with all of his attention fixated on it, and eventually it disappeared, and his identification was no longer with Consciousness, but more and more with the absolute experienced as a profound conviction (apprehension).  He did strongly feel the lessening of his own life force along with the severe pain of his cancer, and practically begged Consciousness to leave him.  Not so Ramana.

This may be the case, or it may be the case that Nisargadatta was just tired of life in the world and chose to begin to ignore Consciousness and the happenings in Consciousness, and cleaved to the conviction/apprehension of That which knew the coming and going of Consciousness which was prior to Consciousness, and which was immortal.

     Nisargadatta: My present state is such that this consciousness and all this physical suffering are unbearable. I am prepared to dispose of it right now. Nevertheless, people come here and these talks emanate out of the consciousness. I am addressing you as consciousness; you are the Godly consciousness. 

     I am telling you about the consciousness. In my true state, if I had been aware of consciousness at the moment the body formation was taking place, I would have rejected it. But at that highest state such knowledge is not there and this body formation and consciousness are both spontaneous.

For me, I think I have come to express in my own teachings the primacy of Ramana’s saying YES to Consciousness and the life force, as opposed to Nisargadatta more or less dismissing Consciousness and fading away into the noumena, into the hypothetical subject beyond Consciousness.

For me, the constant burning explosive awareness that runs through my sense of presence and my body is so powerful, so commanding and inviting at the same time, that my previous existence up until two years ago, and which included 15 years of awakening in a Nisargadatta style, was all just a dream.

Only now when I burn and explode with life energies, my body is acutely attentive to everything, my sense of presence fills my body and the space around me with a different kind of knowing, a knowing through the heart directly rather than through the mind and the brain. To me this is true awakening peace that passeth all understanding, far beyond the (almost unbearable/almost annoying) bliss.

This nakedness we share, this aloneness, this longing to touch... (Nancy Neithercut)

this nakedness we share, this aloneness, this longing to touch... is love... this is who we are and it is all encompassing…

infinitely intimate is this life, feeling deeply, passionately and sometimes not... no right or wrong way to live or love or die... 

poems are love songs hidden and revealed, clothed in nakedness, where words form your lips and bathe your heart in waves of storm and calm, in tides of light and dark, in echoes of sound and silence that reverberate an earthly heavenly music that feels like a center less center, a beginning and end to the spiral that billows and recedes…

this breath, this heartbeat, this undeniable feeling of aliveness that cannot be separated from the sensorial rush of perception, all complete without edges

…no where to bleed, love bleeds into itself

…and the scarlet and orangy skies fade into purpling, and the darkness creeps so gradually, you can see in the darkest night, as your breath lingers on the last notes of moon songs drifting over the canyon walls, casting its reflection into another's eyes, another world beyond the horizon where dawn waits for your eyes, your heart, your body to rejoice to play to sing the day to dance this lover’s dance, whirling madly, going nowhere, the hush that saturates this that is without meaning or non meaning

…simply the joy of being, the joy of feeling deeply, and the bliss of not being separate from what life looks or feels like as all is life, yet there can be caring deeply… ahhhh… this very life this very breath this very heart beat, this very kiss…

the beauty of love is that it has no boundaries, no definition, and cannot be found or lost, and the desperate attempt to find it to capture it is it…

how beautiful this center less spinning, this delicate weave and unravelling of threads of diaphanous thought, of moonlight blushing into a garment of nakedness, and this ache to clothe others, to hold them and tell them that they are beautiful, that they are love

…but not the love they are used to thinking about, like lacking and then fulfilled, as all is full, all is bursting!

can’t you feel your heart singing as dawn slides through the window after a long moonless night, rain splashing away your night time dream, and the trailing tail lights meandering down the wet lonely highway looking for a moon you seemed to lose, long ago when you closed the curtains trying to hide from the searing light, the penetrating love, the indelible song that you are and can never escape…

love cannot be run away from, the running is love, the finding is love, the losing of love, ...is love

Ik ben niet verlicht, ik ben verduisterd, 22 oktober 2022 door Hans van Dam

Ik ben niet verlicht, ik ben verduisterd

22 oktober 2022 door Hans van Dam

Deel 1 van een interview in 13 delen over de onzienlijke lichtheid van niet-weten en de weidsheid voorbij alle wijsheid.

Claire: Zou jij jezelf verlicht noemen?

Hans: Verlicht? Mij niet gezien. Niet-mij ook niet. Lichter misschien, opgelucht, jawel, maar verlicht?

Claire: Wat is daar mis mee?

Hans: Daar is niets mis mee. Verlichting is geen handelsmerk en ‘verlicht’ is geen beschermde titel. Iedereen mag zich zo noemen, van vuurvlieg tot gloeipeer.

Claire: Terecht, lijkt mij, het schijnt dat iedereen al verlicht is.

Hans: Het schijnt ook dat er eerst nog even iets moet gebeuren, al hoeft dat geen seconde te duren en is verlichting zelfs voor luie mensen binnen handbereik.

Er schijnen ook vijfhonderd wedergeboortes vol kommer en kwel nodig te zijn voor je uitgedoofd en wel de opiumkit van het nirwana wordt binnengereden, en dan moet je je al die tijd nog fatsoenlijk hebben gedragen ook.

Je ziet, er schijnt heel wat te schijnen in deze contreien; alleen al daarom is ‘verlicht’ mijn woord niet.

Claire: Wat is jouw woord wel?

Hans: Als ik mezelf per se iets moet noemen, dan maar verduisterd. Al is dat mijn woord niet.

Claire: Verduisterd?

Hans: Laat ik het maar meteen bekennen. Het is niet dat mijn derde oog is opengegaan en het Levende Licht heeft aanschouwd, of de Heilige Geest, de Waarheid, de Werkelijkheid, de Wijsheid Voorbij Alle Wijsheid, een Weten Zonder Woorden, de Kennis Zonder Leraar, of wat dan ook.

Claire: Jou is niets geopenbaard.

Hans: Ik ben alle inzichten kwijtgeraakt. Ze liggen in mijn bovenkamer opgebaard.

Claire: Geldt dat alleen voor jou of voor iedereen?

Hans: Geldt het voor jou?

Claire: Soms vraag ik me af of verlichting wel bestaat.

Hans: Het bestaat, als je verlichting definieert als het einde van dit soort vragen, van dit soort denken, van de zichtbare en onzichtbare onderscheidingen en aannames waarvan het is doordrenkt. Dan ben ik een levend voorbeeld.

Claire: Is dat hoe jij verlichting definieert?

Hans: Het is hoe ik niet-weten definieer.

Claire: Denk jij dat er aan anderen wel iets is geopenbaard?

Hans: Vraag maar aan anderen. Ik spreek alleen voor mezelf.

Claire: En als je voor jezelf spreekt?

Hans: Dan ben ik meteen uitgepraat. Ik weet het allemaal niet meer. Tot in de n-de graad. Dat gaat ver hoor. Niet-weten is een spel zonder grenzen. Ik weet niet eens meer of ik het allemaal niet meer weet. En ook niet of dat het toppunt van niet-weten is of het einde.

Claire: Je zit er tot over je oren in.

Hans: Ik ben er wel uit, ik kom er niet uit.

Claire: Het spelletje is uit.

Hans: En daar kan ik maar niet over uit.

Gloeilamp met blinddoek.

Uit: De onzienlijke lichtheid van niet-weten.

Milo Clark, A Day with Maharaj

"A Day with Maharaj," by Milo Clark

"Maharaj," to me, was just a temporal title of an Indian potentate until I met this lineage holder of a spiritual title [in the Navnath sampradaya], which, in this man's case suggests nothing regal, encompassing no estates, grants no domain. His physical circumstances are very simple yet apparently lacking nothing to him. The bulk of his being is entrusted to a small room, perhaps 10 by 15 feet in size, and filled with objects related to his being there as Sri Nisargadatta Maharaj. The entitlement brought no affectations, only some objects related to the linkage which he did not seek. Along with the other tenants of Vanmali Bhavan (the name of the building on Tenth Lane in the Khetwadi district of Bombay, where Maharaj lives with his family), he walks down the long hall to the far end of the building to use the communal toilet faculties. With a mischievous twinkle rarely absent from his unusually bright eyes, he scoffs at all the guru business and trappings. With a sweeping wave of his hands, he says that when he goes about he is just an old man out for a walk so nobody bothers him and he can go as he pleases.

Maharaj, as most of the Westerners in attendance called him, holds court in his little room much of the day and evening. The room is reached by a small, steep ladder which looks like a fold-up attic ladder from the Indian equivalent of Sears Roebuck. He will be found near the top—to the right side in the morning and to the left later in the day. On approaching a spiritual master of a Hindu tradition, one customarily touches head to floor in respect for the tradition bearer. Given the space involved and the immediate proximity of Maharaj to the top of the ladder, a rather adept maneuver is required to bring this off with some sense of grace and proportion. A visitor learns to keep legs in the stairwell and to execute the bow on emerging. Any alternative method requires a suppleness of spine worthy of an inchworm.

The space is no more than six feet high and was created many years ago by dividing the front room of this two-room suite in half vertically. There are numerous opportunities to impale one's head. A heavy central beam, at least six by six inches, has three heavy books for hanging large bells during ceremonies. On the side of the beam facing Tenth Lane, there is a metal rod, perhaps half an inch in diameter, extending from one side of the room to another. From this rod, at its easternmost end toward the outside wall of Vanmali Bhavan, hangs a heavy brass with a base diameter of about six inches. This bell would swell the chest of any respectable yachtsman. We shall hear more about this later.

I do not know how long Maharaj has been in this space, but it feels like a very long time. Maybe as long as 50 years, since this is also the location of his beedie shop, now boarded up below, which was his business before his spiritual enlightenment and, I understand, for some years afterwards. Beedies are very potent Indian cigarettes with an acrid, quite vile-smelling smoke. They are made by rolling some crumbled tobacco in a small leaf finished off with a wisp of colored string which also clues the addict as to which end to light while holding the whole thing together. In honor of his former trade or, perhaps more accurately, in testimony to the addictive powers of the beedie, Maharaj chain-smokes the little devils. It was hinted that Maharaj still helps out on beedie rolling now and then. His son carries on the family trade in a tiny alcove shop just down the alley to the east before the tea shop on the corner.

Maharaj states his age (at the time of my visit) as 82 years of suffering in this body. He says so or, more correctly, is translated as having said so in his native Marathi, with a wry smile and toss of his eyebrows, hinting that it may not have been all that bad.

The room has a patina and shine coming from much rubbing and wiping on its objects and surfaces. The floor is covered with a collection of rugs and carpets typical of the "as-is" section of a Goodwill store. My guess, nevertheless, is that a shrewd rug merchant would be delighted with some of them.

There are two low windows, one to the south facing Tenth Lane and the other in the eastern wall about two thirds back into the room. This latter opening is to a narrow space between buildings. The view includes a bit of rusted-through, corrugated roofing fallen from the adjacent building, some crumbling masonry, and various metal-reinforcing rods festooned with bits of cloth of indeterminate ancestry and circumstance. The windows are masked on the inside by heavy wire mesh. Both walls, what little is uncovered, and wire mesh were painted the same bilious green once dear to American hospitals. On opposite sides of the room about three feet or so back from the front wall along the longer side walls are two quite old appearing but once fine mirrors now losing their silvering here and there. By carefully placing oneself, there are reflections of a multitude of self-images.

At the far interior end of the room is a wooden case and chest of drawers laden with important-looking articles and secret recesses containing items for ceremonies and Maharaj's personal needs. Toward the side and above the low windows can be found a set of cushions, a backrest and two folded animal skins lined with velvet cloth. I have not seen this group of articles used during my visits, and sense that these were used during the late-night sessions, which were attended primarily by Maharaj's Indian devotees and conducted in Marathi with no translation offered.

By the center of the wall, also on top of the case mentioned above, is an elaborate (for these circumstances) altar arrangement backed by a large, silver-framed picture or a stern-visaged Indian of apparent importance garbed in a richly decorated uniform of Western cut. My impression was that this was a previous lineage holder of the Maharaj title now held by Nisargadatta. The altar itself has many silver pieces of differing sizes and shapes. A small flame burns continuously in a tall stand centered on the picture. There are two impressive lions on duty flanking the altar and heavy drapings along the edges of the frame. The base and panels are deeply embossed silver of complex designs and reliefs. There is no doubt that this altar arrangement holds significance to those who regularly attend Maharaj in this space.

Around the perimeter, in those areas not occupied by mirrors, altar and throne cushions, a wainscoting runs along about four feet above the floor. Oh, yes, I must also mention two formidable oil paintings of the current Maharaj. One is placed to the interior side of the altar arrangement mentioned. Under this portrait and between the altar case and a big dark wooden armoire is a tiny square of floor that became my refuge and support during the painful hours spent on that hard floor. The second portrait hangs on the interior (western) wall between the mirror and the front wall. Against the opposite wall lies a pile of cushions. Upon and above the wainscoting is a collection of framed representations of human faces and bodies, mostly photographs of various vintages. I recognized several that would be of Maharaj, and one of Ramana Maharshi. Another, more a drawing than a photograph (but who is to know?), conveys the impression of Babaji, the Avatar dear to Yogananda (Founder of the Self-Realization Fellowship). The others were unknown to me and ranged from additional figures in fancy dress similar to the distinguished gentleman over the altar to those in simple dhoti or loincloth pictured in various yogic poses with faces composed in samadhi or spiritual rest. When, during a slack moment, I ventured to ask the translator whom some of these visages may represent, Maharaj (who purports to know no English) sternly wagged his finger at me, fixed me with one of his dark looks of great import and let lose a torrent of words which were translated as, "When you know who you are, you will know who they are!" That was followed instantly, if not simultaneously—so quick are his changes—by the kind of merry twinkle old Saint Nick is supposed to have given before laying finger to nose and disappearing up the chimney with a "Merry Christmas to all, and to all a good night."

Minor details abound. There is a trap door with counter-weight which folds up to the interior wall. Above the trap door is a small railing to warn the unwary. At the head of the ladder, high on the wall right under the central beam, is a round, brass-cased doorbell button. This button, when pushed, rings a buzzer down in the living quarters below. Maharaj, at the start of bhajans (the chanting ceremonies), would stalk about the room banging cymbals mightily and glaring at the head of the ladder in expectation of the desired attendance of his family. They would hardly ever put in an appearance, but Maharaj would scowl and go over to push many times upon the button. Sometimes his [last surviving] daughter would come up and join in and, satisfied, Maharaj would go back to intent concentration on his cymbals.

To the front left are some small shelves with items related to housekeeping. You should also know that Maharaj sleeps in this room. The pile of cushions in the eastern corner conceals the bedding and frame which are brought out and assembled by his daughter for the afternoon nap and nighttime sleep. And, on the two window sills, both about eight inches deep (the thickness of the walls), are flower vases, water pitchers, metal stands, trays, and ashtrays. Yes, holy ashtrays (sounds like something from "L'il Orphan Annie" or "Batman" comics). Maharaj's endless succession of beedies comes out of a silver box kept by his side. The silver looks almost worn through to the wood of the box. He seemingly is involved with lighting a beedie or new stick of incense almost all the time. He used one of those Ronson type coffee-table butane lighters (given to him by some admirer) with a childlike fascination in its workings yet carried off with a casual aplomb. 

I was there during a better part of the year, I was told, yet the air in Bombay, at least during my visit, averaged a stage-two smog alert by Los Angeles standards. Maharaj carefully keeps ten or more sticks of incense burning from his seven incense holders. His favorites seemed to be "pacholi" and "Everest." At times other than discourses—i.e., bhajans, readings, puja (worship)— additional incense would be lit before the altar and at other places in the room. As though that were not enough, ritual camphor was burned at least three times daily. All of this contributes richly to the patina constantly applied and dutifully rubbed. Needless to say, the reek of Maharaj's omnipresent beedies was well camouflaged.

- Milo Clark, A Day with Maharaj

Groetjes uit Shambhala ...

Weer een nieuwe 'groetjes uit shambhala'. Over fictieve geloven deze keer.

Klik hier voor de podcast.

Nobelprijs voor aantonen dat werkelijkheid niet bestaat

Wetenschapper wint Nobelprijs – toont aan dat werkelijkheid niet echt is

14 oktober 2022 door de redactie van het BD

De wetenschapper Alain Aspect heeft deze week de Nobelprijs gewonnen voor het experimenteel bewijzen dat de echte wereld… niet echt is. En ook al is de fysieke wereld niet echt, toch kreeg Aspect de Nobelprijs voor Natuurkunde, samen met twee andere wetenschappers op hetzelfde onderzoeksgebied.

Aspect is verbonden aan het Hong Kong Institute for Advanced Study aan de City University. Hij maakt deel uit van een team van mondiale topwetenschappers dat regelmatig Hongkong bezoekt.

Wat hebben hij en zijn collega’s eigenlijk ontdekt? Om die vraag te beantwoorden, moeten we een eeuw terug naar de jaren twintig van de vorige eeuw. Er ontstond een ruzie tussen Einstein en de’ vaders van een nieuw wetenschapsgebied’, de kwantumfysica.

In 1935 zei Einstein dat de ontdekkingen over de aard van de basisdeeltjes waaruit alles in de wereld bestaat, inclusief mensen en voorwerpen en de ruimte zelf, fundamenteel onjuist waren. De kwantumfysica als theorie werkte alleen als de deeltjes niet onderworpen waren aan de regels van tijd en ruimte. Het zou betekenen dat op een fundamenteel niveau niets onderworpen was aan de regels van tijd en ruimte. Niets was echt. Probeer die stelling maar eens te verdedigen, daagde Einstein zijn tegenstanders uit.

De kwantumvaders gaven toe dat Einsteins punt correct was – maar ze hielden vast aan hun bevindingen, en gaven zelfs toe dat ze daardoor als mystici overkwamen. Ze merkten zelfs op dat hun theorie gelijkenis vertoonde met oude oosterse gezegden als “de werkelijkheid is een droom in de geest van God”.

Het geschil bleef tientallen jaren onopgelost. Einstein werd gezien als de leider van de kant die zei dat de werkelijkheid echt was, terwijl de kwantumvaders, onder leiding van Niels Bohr, zeiden dat de werkelijkheid een illusie was. Ten tijde van Einsteins dood in 1955 bleef de kwestie in wezen onopgelost. Maar in de jaren 1960 en 1970 werkten verschillende wetenschappers degelijke experimentele manieren uit om na te gaan of de deeltjes fysisch “echt” waren of niet. De bevindingen waren duidelijk. Ze leken aan te geven dat de kwantumvaders gelijk hadden.

Met andere woorden, de fysieke werkelijkheid – de 3D-wereld waarin wij bestaan en ons bewegen – is een illusie of een projectie. Dit is nu het standaard standpunt in de natuurkunde.

Zijn het de hersenen, is het bewustzijn, is het bewustzijn? (Nancy Neithercut)

velen proberen dit vast te pinnen, zijn het de hersenen, is het bewustzijn, is het bewustzijn?

 is er een 'het'?

 Ik heb er nog nooit een gevonden!

 dat er geen rand is aan wat er aan de hand is, is duidelijk, maar de meesten proberen het te vangen ... waarom? omdat ze weten dat het leven kostbaar is en ze weten dat de dood wacht, en degenen voor wie het idee van eeuwig of een leven met god of reïncarnatie nooit echt wordt geloofd, proberen deze kostbare edelsteen vast te houden spontaan van nature perfect, zoals alle deze.

 is het echt perfect, is het liefde? zoals ik al zei, er is geen 'het'.

 daarom is er geen greep, en dit is de schat, dit is de schoonheid, dit is, nou ja, het leven terwijl het tegelijkertijd explodeert en implodeert, net zoals dit...

 onvermijdelijk, onbereikbaar, ongrijpbaar... liefde in al haar rijkdom en pracht... en hoe wonderbaarlijk je tranen, je menselijkheid, hoe mooi en kostbaar je bent...

 niemand schrijft me meer, en dat doen ze al jaren niet meer. maar we hebben wel mooie zoom meetings en die gaan niet over non-dualiteit. het zijn mensen die hun mooie leven delen, dat zijn verhalen, zoals wij verhalen zijn, en in het delen dat we elkaar worden, is het echt een liefdesfeest.

 Ik heb het gevoel dat niemand niet weet wat ik zing, maar ja, om te horen dat het 'gewoon dit' is als je vader op sterven ligt kan moeilijk zijn, maar eigenlijk is dat toch duidelijk niet?

 Ik kan mensen zien die proberen te leven in het moment waarop dat proberen het onontkoombare ongrijpbare moment is, ik kan mensen zien die proberen eraan te ontsnappen, en dat proberen eraan te ontsnappen het is... Ik hoor over conflicten en ruzies tussen niet-dualiteitssprekers en Nou, is dat niet gewoon een deel van de dans?

 een populaire spreker vertelde een tijdje geleden in een non-dualiteitsbijeenkomst (volgens een vriend) dat zijn hond was overleden en dat dat 'slechts' een verhaal was, en ik kan zien dat de luisteraars zouden denken, 'oh, ik wou dat ik kon schouderophalen van mijn leven zo, en niet schelen' en dus, nou ja, hij zal meer en meer klanten krijgen. gegarandeerd!

 maar weet je, we ZIJN verhalen, en dat we verhalen zijn is een verhaal!

 verhalen zijn alles wat we hebben, ze zijn alles wat we kennen, of het nu sprookjes of horrorshows zijn, en sommige verhalen gaan over het achtervolgen van draken, of het najagen van regenbogen, of het najagen van dat ongrijpbare onkenbare doel dat verlichting heet...

 niets slecht of beter, niet persoonlijk of niet-persoonlijk, niet zinvol of zinloos, maar toch oneindig intiem en volkomen adembenemend en eenvoudig ...

 wel, DIT hoe het er ook uitziet of aanvoelt, want er is geen DAT, en dit voelt als liefde voor mij, daarom stromen liefdesliedjes uit deze vingers en een gezondheidsprofessional voelen als een mooie manier om de liefde te delen. niet de mijne niet de jouwe, liefde is, nou ja, onvermijdelijk en onbereikbaar en omvat alles en alles en helemaal niets

 alleen door van je te houden lijk ik te verschijnen...

 mogen we deze dans houden? de maan komt op en de krekels zingen nog steeds, de herfst lonkt...

Nancy Neithercut 

many try to pin this down, is it the brain, is it awareness, is it consciousness?

is there an ‘it'?

I have never found one!

that there is no edge to what is going on is obvious yet most are trying to catch it... why? because they know that life is precious and they know that death is waiting, and those for whom the idea of eternal or a life with god or reincarnation never really are believed, seeking to hold this precious gem is spontaneously naturally perfect, as is all of this.

is it really perfect, is it love? well as I said there is no ‘it’.

that is why there is no grasping, and this is the treasure, this is the beauty, this is, well, life as it explodes and implodes simultaneously, just like this…

unavoidable, un-reachable, ungraspable... love in all its richness and splendor…and how marvelous your tears, your humanness, how beautiful and precious you are...

no one writes me anymore, and they haven't for years. but we do have beautiful zoom meetings and they are not about non duality. they are people sharing their beautiful lives, which are stories, as we are stories, and in the sharing we become each other, it is truly a love fest. 

I feel that no one does not know that of which I sing, but yes, to be told it is 'just this' when your father is dying can be hard, but actually that is obvious is it not?

I can see people trying to live in the moment when that trying is the inescapable ungraspable momentary, I can see people trying to escape it, and that trying to escape it is it... I hear about conflicts and arguments between non duality speakers and well, ain't that just part of the dance?

a popular speaker shared in a non duality meeting a while ago (according to a friend) that his dog had died and that that was 'just' a story, and I can see that the listeners would think, 'oh, I wish I could just shrug off my life like that, and not care' and so, well, he will get more and more customers. guaranteed!

but ya know, we ARE stories, and that we are stories is a story!

stories are all we have they are all we know, whether fairytales or horror shows, and some tales are about chasing dragons, or chasing rainbows, or chasing that elusive unknowable goal called enlightenment…

none bad or better, not personal or non personal, not meaningful or meaningless, yet infinitely intimate and utterly breathtaking and simply…

well, THIS what ever it looks or feels like, as there is no THAT, and this feels like love to me, that is why love songs pour from these fingers and being a health professional feels like a beautiful way to share the love. not mine not yours, love is, well unavoidable and unreachable and includes all and everything and nothing at all

only in loving you do I seem to appear... 

may we have this dance? the moon is rising and the crickets still sing, autumn beckons…

Nancy Neithercut 

Nieuwe vertaling naar Nederlands van Prior to Consciousness van Nisargadatta Maharaj

Hier een nieuw gratis boek in het Nederlands vertaalt van Nisargadatta Maharaj! De Godfather van de Nederlandse Advaita. 

Vertaling vanuit het Engels naar de Nederlandse taal, van Prior To Conciousness van Nisargadatta Maharaj, door W. Simmers

Wij zijn hem verschrikkelijk dankbaar. 

Speciaal voor u. En gelijk maar de gratis vertaling van I Am That, het wereldboek toegevoegd, vertaalt door Wolter Keers.

En een aantal voorgelezen hoofdstukken voor mensen die niet goed meer kunnen lezen. 

Klik hier om de bestanden te kiezen.

Voorbeeld tekst:

4 april 1980 

Bezoeker: Zou Maharaj willen praten over de zegen van de goeroe? 

Maharaj: Het is de intensiteit van het geloof dat je hebt in de woorden van de goeroe, die het belangrijkst is. Als dat er eenmaal is, stroomt de zegen automatisch. Het geloof in de goeroe is gebaseerd op het bewustzijn dat je met je meedraagt, het geloof in je Zelf. De liefde voor het Zijn probeer ik naar een hoger niveau te brengen. Wat blijvend is, is deze liefde voor het Zelf waarop tempels zijn gebouwd. Dit Christus bewustzijn, is dit geloof in een persoon? Als mens werd Christus gekruisigd, maar het univer 

sele bewustzijn dat hem eigen was leeft voort.

Vertalers 

Hoewel Maharaj me (W.S.) buitenom de dagelijkste sessies met toehoorders weleens in het Engels heeft aangesproken, moet als laatste nog worden vermeld dat hij tijdens de bijeenkomsten enkel sprak in zijn eigen taal, Marathi. Hij had vaste vertalers die de vragen van de buitenlanders voor hem vertaalden en vice versa. In de gesprekken die hieronder volgen merk je dat soms aan de manier waarop sommige vragen worden gesteld (zou Maharaj iets kunnen vertellen over…) en hoe de antwoorden zijn geformu 

leerd. 

W. S. 

Jij bent de stroom. Vandaag verscheen het laatst geschreven boek van Guy Eugène Dubois.

Vandaag verscheen het laatst geschreven boek van Guy Eugène Dubois.

Het is een bloemlezing van artikelen, bijdragen, annotaties en commentaren die hij de laatste jaren gepubliceerd heeft op de websites van SuttaCentral; het Boeddhistisch Centrum Ehipassiko Antwerpen/Mechelen; de Ehipassiko Academie Yatha-bhuta; het Boeddhistisch Dagblad; de Stichting Buddho; Samita; Boeddhisme (NL/BE); The Universal Sangha; The Vipassana Group; Buddhism Dharma Study en Buddhism Stack Exchange.

Klik hier om het boek gratis te downloaden

Laten we onszelf geen illusies maken ... (Dick Verstegen)

Dick – Vrij van illusies

13 augustus 2022 door Dick Verstegen 2 Reacties

Laten we ons geen illusies maken. Ook niet over ons eigen bodhisattvaschap. Als mijn hart vrij is van plaatjes en beperkende denkbeelden, staat er het volgende ogenblik weer een totem van eigendunk op mijn weg en heb ik mijn ‘prul’ minstens een gouden jasje aangedaan. Niet zo erg, maar stellig een rotstekening of een merkteken op een pilaar langs mijn levensweg. Zo gaat het dus vaak. Illusies kunnen makkelijk weer vat op ons krijgen. Geen nood. Doorgaan en niet-weten zou Soen Sa Nim zeggen.

Klik hier voor de rest

Niets heeft een eigen wezen of werkelijkheid (Nagarjuna)

Hans van Dam, weer van het Niet-Weten.nl

De Madhyamaka, Sanskriet voor middenweg, is het hoofdwerk van de Indiase filosoof Nagarjuna, waarin deze zijn filosofie van de leegte uitwerkt. De Madhyamaka probeert het midden te houden tussen het hooggebergte van essentialisme en de afgrond van nihilisme.

Volgens Nagarjuna heeft niets een eigen wezen, werkelijkheid of werking, ook al lijkt het op het eerste gezicht van wel. In feite hangt alles onontwarbaar met alles samen. Niets bestaat op zichzelf. Schijnbaar autonome entiteiten blijken knooppunten in een eindeloos netwerk. Alles is veranderlijk, vergankelijk en afhankelijk van al het andere. Essentie is een illusie, illusie is een bron van geestelijk lijden, de illusie doorzien maakt een einde aan dit lijden.

Via de niet-kennis naar nergens ....

Ook al uit de eerste eeuwen van onze jaartelling dateert de Vimalakirtisoetra. Hoofdstuk 8 is een regelrechte beeldenstorm. Daarin legt een dertigtal bodhisattva's aan kroonprins Vimalakirti uit wat volgens hen de poort naar non-dualiteit is. De voorlaatste spreker, Manjusri, merkt op:

"Mijne heren, u heeft het prachtig uitgelegd. Helaas zijn uw verklaringen zelf dualistisch. Geen leer hebben, niets uitdrukken, niets uitleggen, niets verklaren, nergens naar verwijzen – dat is de poort naar non-dualiteit."

Overgenomen (behalve de titel) van niet-weten.nl

Wat is vrijheid (Hans van Dam)

Moeilijke woorden heb ik niet, behalve de jouwe.

Moeilijke antwoorden heb ik niet, zelfs geen makkelijke.

Mijn enige antwoord is een wedervraag, maar die geef ik dan ook graag.

Dit bij wijze van inleiding, ik hoop dat je erdoorheen kwam. De rest is een eitje uit een scharrelbatterijtje.

Groot is de vrijheid van wie het ego doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Zelf doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het vele doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Ene doorziet.

Groot is de vrijheid van wie de vorm doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook de Leegte doorziet.

Groot is de vrijheid van wie samsara doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook Nirwana doorziet.

Groot is de vrijheid van wie de tijd doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Nu doorziet.

Groot is de vrijheid van wie de leugen doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook de Waarheid doorziet.

Groot is de vrijheid van wie de illusie doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook de Werkelijkheid doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het worden doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Zijn doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het doen doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Niet-Doen doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het oordelen doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Niet-Oordelen doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het weten doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het niet-weten doorziet.

Hoe groot is de vrijheid van wie zijn vrijheid doorziet?

Vrijheidsbeeld met kogelgaten.

Vrijheidsbeeld om op te schieten.

Hans van Dam