Populaire berichten

dinsdag 28 november 2017

Gesprek met Ivo Wantola part 1 door Victor Hooftman van Advaita Nederland

Een interview met Ivo Wantola over Advaita. Afgenomen door Victor Hooftman van Advaita Nederland (op Facebook, Blogger en Youtube). In Leiden bij Ivo thuis. Ivo Wantola is tot inzichten gekomen via de lijn van Ramana Maharshi.

https://youtu.be/jFNB7y4AfZs

dinsdag 14 november 2017

Niets en de Leegte, Ivo Wantola vertaalt Hafiz

Een gedicht vertaald van Hafiz door Ivo Wantola voor in zijn nieuwe boek; het Niets en de Leegte:

Ik heb die reis gemaakt in het Niets
Ik heb die lamp aangestoken
Die geen olie nodig heeft

Ik heb grote rivieren gehuild
Van smaragden kristallen
Op mijn geschaafde knieën, smekend om liefde

Om nooit meer van enige wereld te horen

Het geluid van mijn eigen naam
Zelfs al kwam het uit goddelijke inspiratie

Of om de pen te zien die jij mij hebt gegeven, God
In de begaafde hand van de zon of de hemel
Schrijvende
Dat er iets anders is dan het woord
‘Eén’

Ik heb die reis gemaakt in het Niets
Ik ben die vlam geworden
Die geen brandstof nodig heeft

Geliefde
Welke behoefte is er nu nog om
Hafiz ooit te roepen?

Want

Als je dat zou doen
Zou ik gewoon uit Jou stappen

Hafiz

vrijdag 10 november 2017

Gelukt met Roy Rodgers

Hieronder een interview met Roy Rodgers uit Dordrecht. Een prachtig mens met een bijzonder verhaal met heldere inzichten in de non-dualiteit.

Druk op de link (niet op de foto!).

https://youtu.be/EIWCMGQUEis

zaterdag 4 november 2017

The mountain yogi (film)

Mooie film over een yogi in de Himalaya met fraaie beelden en inzichten.

https://youtu.be/vgFm2I3lnRU

Deze film heeft Engelse ondertiteling. Via NPO uitzending gemist met nederlandse ondertiteling (zolang als die daarop blijft staan):

http://www.uitzendinggemist.net/aflevering/398321/Bodhitv.html

Zelf deze link in de bovenbalk kopiƫren.


woensdag 1 november 2017

Zolang er in zekere zin een weg is moet je die wel gaan (Douwe Tiemersma)


Advaitagesprek met Douwe Tiemersma, retraite Schiermonnikoog, 22 juni 2011

Zolang er in zekere zin een weg is moet je die wel gaan

De retraiteweek vordert al aardig. Misschien merk je dat er een beweging is waarin de zuivering, het ruimer worden en het open komen zich steeds verder ontwikkelen. Wanneer je ’s morgens vroeg op moet staan voor de meditatie, kun je daar best even een weerstand tegen voelen. Maar wanneer je gewoon doorzet, merk je dat er effecten komen. Dat is het principe van yoga: wanneer je dit doet, krijg je de effecten die daarbij horen. Als je het niet doet, krijg je die effecten niet. In het algemeen geldt dat voor iedere spirituele weg. Zolang er in zekere zin nog een weg is, moet je die wel gaan. De meeste mensen hebben wel een idee van hoe het eigenlijk zou moeten zijn, maar ze komen er niet toe om ook zelf in die richting te gaan, ze beoefenen het niet. Dan blijven de problemen. Als die serieuze beoefening er niet is, blijft het gerommel. Wanneer je een klein beetje een besef hebt in welke richting het gaat, komen er zomaar middelen op je pad die je in die richting brengen. Wat het beste werkt kan voor iedereen verschillend zijn. Wees, bijvoorbeeld, zo verstandig om af en toe de trein van je gedachten en activiteiten gedurende de dag te onderbreken. Wanneer je iedere ochtend begint met een kwartiertje staande roeien, zoals we vanmorgen gedaan hebben, dan kan je situatie al sterk veranderen. Je raakt heerlijk open en leeg. Er ontstaat een goede energie, omdat met de uitademing de energie naar beneden gaat. Wanneer dit vaker doet, kom je echt een stapje verder: er is stabiliteit en helderheid in je eigen energetische sfeer, er zijn geen storende gedachtenpatronen meer. Wanneer je dit ook duidelijk gaat zien, kost het geen moeite meer om in die richting door te blijven gaan. Dat is dan het belangrijkste. Als je dat consequent blijft doen kan die ontwikkeling heel snel gaan.
Nuttig zijn vooral de oefeningen om vaste mentale en lichamelijke patronen te doorbreken. De meeste lichamelijke patronen zijn diep verankerd: de oriëntatie van je lichaam in de ruimte, boven en onder, links en rechts, de afmetingen van je lichaam, de vorm van je lichaam. De yoga-asana’s kunnen behulpzaam zijn om die patronen te doorbreken, vooral wanneer je ze wat langer aanhoudt. Er gaat iets gebeuren wanneer je bijvoorbeeld een paar minuten in een omgekeerde houding blijft, bijvoorbeeld de halve kaarshouding. Je bent gewend dat je voeten beneden zitten. Als ze langere tijd boven zijn gaat dat schema kantelen, eigenlijk is boven dan ook beneden. Je komt vrij van die vaste schema’s en je kunt ervaren dat dit op een dieper lichamelijk-gevoelsmatig vlak vrij komt. Wat boven en beneden, links en rechts, voor en achter is, is niet meer eenduidig. Het denken stopt. Wat blijft er over? Je ervaart jezelf. Het is een zelfgevoel maar ook een zijnsgevoel, een gevoelsmatig zijn. De hele wereld kan kantelen, zodat je niet meer weet wat boven en onder is, maar dat zijnsgevoel blijft. Allerlei patronen vallen weg en dat zijnsgevoel blijft steeds zuiverder over.
Je eigen zijn komt steeds meer vrij van versluieringen, de kosha’s. Je vindt deze leer van de kosha’s al in de oude Upanishaden. De buitenste sluier is die van de materialiteit; daarbinnen zitten de meer vitaal-energetische sluier, de sluier van gevoelsenergieën, emoties, de mentale sluier, de inzichtssluier. Er is dan al heel veel ruimte maar het is nog steeds een sluier die het zuivere zelfzijn versluiert omdat het niet totaal vrij is, omdat er nog condities zijn. Terugkerend naar het zuivere zelfzijn spelen die sluiers steeds minder een rol. Het zuivere zelfzijn is er natuurlijk altijd al, het is al helemaal aanwezig, ook al ervaar je het in omsluiering, maar het gaat om de bewustwording, de realisatie daarvan. Dat is de realisatie van het zelf, van datgene wat je werkelijk bent.
Het is als het pellen van een ui. Als je steeds meer laagjes afpelt, blijft er leegte over. In alle fasen is het zelfzijn het belangrijkste, dus ook in die beperkte vormen van een ego. Dat ego is natuurlijk ook het zelfzijn. Dus het ego is niet alleen maar slecht. Het is het zelfzijn dat versluierd is door die sluiers van het mentale en het gevoelsego. Als die sluiers wegvallen blijft het zuivere zelfzijn over. Daarom is het zo belangrijk om terug te keren naar je zelfgevoel en hoe meer je terugkeert naar je eigen bron, des te zuiverder is dan het zelfzijn. Die beweging kan doorgaan met behulp van oefeningen als ‘je laten zakken in de oceaan’ of ‘ je steeds langer laten worden’, of ‘steeds meer de lucht ingaan’. Allerlei versluieringen vallen dan weg, compleet met alle zwaarte die er in zit. Wanneer je in de buurt komt van het echte zelfzijn vallen je problemen en trauma’s weg. Wanneer het puur is dan zijn er geen sluiers meer. In dit model van de kosha’s ben je dan in het centrum. Daar ben je jezelf in zuivere zin en komt het helemaal open. Het is natuurlijk ook maar een model, maar het is wel een zinnig model, omdat je er iets van kunt ervaren. Wanneer je met een intern bewustzijn helemaal terugzakt in de ontspanning, merk je dat steeds meer van die lagen wegvallen totdat elke conditionering is verdwenen en het onuitsprekelijke zich volledig manifesteert.


donderdag 12 oktober 2017

Etty Hillesum in de oorlog

In de oorlog en concentratiekamp je helderheid en inzichten hebben en krijgen. Bijzonder.

Etty Hillesum

Citaten
Van Etty zijn vele citaten bekend. Veertig hiervan staan hier in chronologische volgorde opgesomd.

We geven ze graag aan u mee. Kennis is macht, maar alleen wijsheid is vrijheid.
(Klicken Sie hier bitte für die Deutsche Übersetzung)

1.  15 maart 1941:

En al zou er nog maar één fatsoenlijke Duitser bestaan, dan zou die het waard zijn in bescherming genomen te worden tegen de hele barbaarse bende en om die éne fatsoenlijke Duitser zou men dan niet zijn haat mogen uitgieten over een geheel volk.

2.  15 maart 1941:

Kennis is macht, maar alleen wijsheid is vrijheid.

3.  19 juni 1941:

Waar het om gaat is van het kleine ik los te komen, naar het werk, naar de andere mensen. Ik ben weer eens hoogst ontevreden over je. Je bedrijft weer te veel luxe met je ziel. Je hebt jezelf weer niet onder discipline.

4.  5 oktober 1941:

Je moet meer leren vertrouwen op je eigen ervaringen en waarnemingen en intuïtie en niet denken, dat je alles uit de boeken moet halen.

5.  7 oktober 1941:

Ontwikkeling rekent niet met tijd.

6.  21 oktober 1941:

Mijn studeren is ook eigenlijk niet het verzamelen van kennis, maar het zoeken naar dingen achter de dingen, heel bescheiden en eenvoudig gezegd: het zoeken naar het raadsel van het leven. Waar waarschijnlijk ieder mens op zijn manaier naar zoekt. En het raadsel van het leven bestaat niet.

7.  22 oktober 1941:

Wanneer dit werkelijk tot een vaste levensbeschouwing wordt: wat is één enkel leven waard, terwijl ze toch ieder ogenlik bij duizdenden sterven, dan pas is de vernietiging volkomen.

8.  30 november 1941:

En het zware en het lichte, het moet toch alles geaccepteerd worden, als zijnde de verschillende kanten van m’n wezen

9.  19 december 1941:

Soms lopen er van die prozazinnen in me, rechtop en bijna volwassen, maar waar ze naar toe wandelen, mag de hemel weten.

10.  19 december 1941:

De genade moet bij haar schaarse komsten een welvoorbereide techniek aantreffen.

11.  22 december 1941:

Laat de nacht de nacht en de dag de dag zijn en behandel de ene niet onrechtvaardig door de goede herinnering aan de ander en laat ieder moment van een vriendschap zich ontplooien in z’n eigen waard, niet vergeleken, gekleineerd en geremd in z’n ontwikkeling door de herinnering aan een ander moment.

12.  23 december 1941:

Bestendig, gestadig, geduldig.

13.  23 december 1941:

Waar houdt de tolerantie op en begint de karakterloosheid?

14.  29 december 1941:

Eenvoud, die alleen maar oppervlakkigheid is en eenvoud, verworven door alle gecompliceerdheden heen.
Het is heus niet zo eenvoudig met de eenvoud.

15.  14 januari 1942:

Ik heb zogezegd de moed om fouten te maken en behoud daar toch m’n zelfvertrouwen bij.

16.  27 februari 1942:

Ik zal door vele landen reizen en de gezichten der mensen zal ik als even zovele landschappen bereizen. Vanuit alle hoeken der wereld, waar ik zijn zal, zal ik iets te zeggen hebben tegen de mensen, op mijn eigen bescheiden wijze, maar ik hèb iets te zeggen op mijn eigen wijze.

17.  8 maart 1942:

Trouw, werkelijk trouw aan zichzelf en aan de waarden, die men hoogschat en de moed hebben zich ter wille van die trouw onbemind te maken bij anderen.

18.  8 maart 1942:

En dan luisteren, overal luisteren, tot op de grond der dingen luisteren

19.  28 maart 1942:

Men kan niet relatief genoeg zijn in datgene, wat men eist van anderen en niet absoluut genoeg inde eisen, die men aan zichzelf stelt.

20.  28 maart 1942:

Dit verdriet moet je in jezelf alle ruimte en onderdak verschaffen, die het toekomt en op die manier zal het verdriet in de wereld misschien verminderen, als iedereen draagt, eerlijk en loyaal en volwassen draagt wat hem wordt opgelegd, Maar als je het verdriet niet het eerlijke onderdak verleent, maar de meeste ruimte openstelt voor haat en wraakgedachten, waaruit weer nieuw verdriet voor anderen geboren zal worden, ja dan neemt het verdriet nooit een einde in deze wereld en zal zich steeds vermeerderen.

21.  29 maart 1942:

Men moet ondanks de vele mensen, de vele vragen, de veelzijdige studie, altijd een grote stilte met zich meedragen, waarin men zich steeds terugtrekken kan, ook temidden van het grootste gewoel en midden in het intensiefste gesprek.

22.  1 april 1942:

En zeer, zeer bescheiden zijn …. En steeds eenvoudiger worden. … Niet alleen voor je zelf, in je stille en beste momenten die eenvoud en wijdte in je voelen, maar ook in je dagelijkse leven, geen sensaties om je heen uitstrooien, niet interessant willen zijn.

23.  24 april 1942:

De wereld is toch zeker voor ieder mens afzonderlijk wel eens vergaan en toch bestaat ze nog steeds.

24.  30 april 1942:

Nooit resigneren, nooit vluchten, alles verwerken, dan maar lijden, dat is ook niet erg, maar nooit, nooit resignatie.

25.  18 mei 1942:

Die innerlijke geconcentreerdheid richt hoge muren om mij heen op, waarin ik mezelf weer terugvind, me uit alle verstrooiingen weer bijeenraap tot één geheel.

26.  24 mei 1942:

En dit hoort geloof ik ook bij het bewustzijnsproces: z’n toestanden onderkennen en blijven overzien en begrijpen en relativeren en niet te absoluut nemen.

27.  29 mei 1942:

Aan deze wereld, die zo vol dissonanten is, zou men niet de kleinste dissonant mogen toevoegen.

28.  29 mei 1942:

Een slordig bureau vol boeken en papieren, dat van mij alleen is, zal ik altijd weer verkiezen boven het ideaalste en harmonischte huwelijksbed.

29.  2 juni 1942:

Het zal in latere jaren onze trots en onze overwinning zijn, dat iedere vernietigende slag, die men ons heeft willen toebrengen, in zijn tegendeel is omgeslagen en onze kracht en onze ontwikkeling slechts bevorderd heeft.

30.  3 juni 1942:

Maar ik weet, dat het leven altijd bestaan zal uit opstaan en slapen gaan en enige maaltijden per dat en dagelijkse plichten en daartussendoor moet men zien klaar te komen met de grote dingen, waarvan men meent dat het om gaat.

31.  5 juni 1942:

De woorden moeten eigenlijk het zwijgen accentueren. … Het zal dan gaan om de juiste verhouding van woorden en woordeloosheid, een woordeloosheid, waarin meer gebeurt, dan in alle woorden, die men bij elkaar vinden kan.

32.  10 juni 1942:

Soms is het me of er in me een grote werkplaats is, waar hard gewerkt wordt, gehamerd en god-weet-wat.

En soms is het me of ik van binnen van graniet ben, een stuk rots en er beuken onophoudelijk sterke waterstromen tegen die rots en hollen haar uit. Een granieten grot, die steeds meer uitgehold wordt en waar contouren in gebeiteld worden en vormen. En misschien staan de vormen op een goede dag kant en klaar met scherp omlijnde omtrekken en hoef ik alleen maar na te tekenen, wat ik in me vind?

33.  10 juni 1942:

En het hoort bij de cultuur, bij de vorming of hoe je het noemen wilt, dat je geen woorden, aan jou gericht, in de ruimte laat verwaaien.
Daar waar het zin heeft en waar je het nodig vindt, moet je op het geringste appél antwoorden.
Ik denk, dat er vele onbeantwoorde en hulpeloze vragen door het luchtruim zweven, tussen de mensen heen en weer en wanneer iedereen op zijn eigen wijze en naar eigen vermogen beginnen zou die vragen uit hun zoek en hulpeloosheid te verlossen, waarvoor hij een antwoord, een onderdak heeft, dan zouden er niet zo vreselijk veel dakloze vragen zijn.

34.  10 juni 1942:

Wanneer die inzichten, die ik me achter m’n bureau, in omgang met de edelster geesten, verover, niet doordringen tot in de kleinste dingen van het dagelijkse leven, wanneer niet iets van het grote besef over menselijke waarden … doordringt, dan heeft dat ‘geestelijke leven’ … geen zin.

35.  11 juni 1942:

Men hoeft zijn onrust en zijn treurigheid niet te verstoppen, men moet ze dragen en verdragen, maar men moet zich er niet zo geheel aan overgeven, alsof er niets anders op de wereld meer bestaat.

36.  11 juni 1942:

En zo moet het toch zijn? Dat men z’n eigen somberheid, treurigheid of wat ook niet wreekt op anderen door onvriendelijkheid? Wanneer wij lijden, hoeven we anderen toch niet mee te laten lijden? Wanneer op dit punt eens de opvoeding der mensheid ter hand genomen werd.

37.  17 juni 1942:

Wanneer men de kracht voor de kleine dingen heeft, heeft men ze ook voor de grote.

38.  21 juni 1942:

Al blijft ons één nauwe straat, waardoor we mogen gaan, boven die straat staat toch de héle hemel.

39.  2 oktober 1942:

Vruchten en bloemen dragen op elke plek grond waar men geplant is, zou dat niet de bedoeling zijn? En moeten wij er niet aan meehelpen deze bedoeling te verwezenlijken?

40.  13 oktober 1942:

Men zou een pleister op vele wonden willen zijn.

Etty Hillesum

zondag 8 oktober 2017

Er is geen pad (Wouter van Oord)

Geen enkel pad leidt naar de veronderstelde bestemming, behalve in de droom van 'ik ben'. Daar is arriveren een drukte van jewelste. Aankomen in het moment. "Ik leef in het moment!"
"Ik leef in het nu!" "Ik ben hiernu!" De kracht van het NU wordt volmondig gepropageerd als het paradijs op aarde. De ware destinatie van de menselijkheid. De goddellijke bestemming.
Maar hoe kan de 'iemand' die niet bestaat existeren in 'iets' anders, het NU, wat evenmin bestaat? Arriveren in het moment is de onmogelijke truc. Binnen de ervaring van 'ik ben' kan er wel een notie zijn van leven van moment tot moment. Een soort spiritueel schotsje springen zonder einde. Maar dit is altijd de 'ervaring' van een schijnbare getuige, 'mij'. Doorgaans zijn dit de ervaringen van zogenaamde 'spiritueel-verlichte-ontwaakte, en schijnbaar gerealiseerde ikken. Er is in die ervaringen altijd op de achtergrond een 'lurker in the dark', een ongrijpbaar fantoom wat schijnbaar meekijkt. Er is nog 'iemand' aanwezig. 


Het spirituele pad gaat nergens heen. De spirituele reis blijft altijd onvervuld omdat er altijd een 'mij' is die meereist in de rugzak. Wees dus eerlijk! 'Jij' bestaat niet!  Ik natuurlijk ook niet. Er is geen uitweg uit de droom van 'ik ben'.Dat is ook niet nodig.
Niemand heeft iets nodig. Niemand is geinteresseerd in een eindbestemmig. Er is geen noodzaak voor iets om te gebeuren. Er gebeurt ook niets. Er is alleen maar heelheid.Vrijheid van betekenis, bestemming, aandacht en bedoeling. Wat IS is alles  wat er IS. Puur mysterie van schoonheid en genoegen. Alles slechts verschijnsel. Hologram. Niet werkelijk. Zonder substantie. Een ontzagwekkend onbekende. Een machtig 
ZIJN wat schijnt als tijdloze zon voor niemand.
Is dat niet geweldig?




dinsdag 19 september 2017

De oude Cheng, 3 de dag avond, door Alexander Smit

https://1drv.ms/u/s!Aq3UHKDpFq_PnC_tJoU4R_XJFJt-

Het ruisen van het riet (Wouter van Oord)

Alle ideeen over wie of wat je bent zijn onwaar. Alles wat je hebt van horen zeggen of aangenomen als waarheid kan weg.
Zelfs de taal die immers betekenis geeft aan waar naar  wordt verwezen is niet meer dan gemompel van meeuwen in een donkere nacht. Feitelijk weet je niet wat je zegt. Consensus over de inhoud van het verhaal over wereld en mensheid is collectief verzonnen en wordt in gang gehouden door en meer en meer gemompel van meeuwen in de nacht. En de nacht is lang......
Er is geen waarheid om in te geloven...alles is verzonnen....niet gelogen, want dat zou opzet zijn. Er is geen opzet in Zijn.
Niets doet Zijn. En Zijn doet niets. Het speelt. Het zingt. Het fluistert poezie. En dat gebeurt allemaal vanzelf. Voor niemand. Wind die door bamboes raast en kleine groene kikkertjes die in vijvers springen.....plons...plons ....plons! Geluid als contrast voor Stilte....eeuwig onmiddellijk het ruisen van riet...Ah!  DIT!

woensdag 13 september 2017

Wat er is (Wouter van Oord)

Wat er IS is DIT Onmiddellijke Zijn waarvan het centrum nergens is en de omtrek overal. Absolute eindeloze grenzeloosheid. DIT! Los daarvan is Niets. DIT wat pure spontane aanwezigheid IS is DAT wat (zichzelf) ziet als we ernaar zoeken. Het is echter niet te vinden in de objecten. Wezenlijk zijn er geen objecten. Noch is er een subject. De subject-object dichotomie lost op in de stille  explosie die ontwaken wordt genoemd. De paradox is dat niemand ontwaakt. Dit is het mysterie. De Boeddha natuur.

WVO.

(Foto: Irene Kapinga)