Advaita en Nisargadatta MAHARAJ, de kern door Douwe Tiemersma

Advaitapost augustus 2021

Verschenen in InZicht. Nisargadatta's onderricht, deel 1 (Inzicht 14 nr. 2 (mei 2012), p. 9-11. zie ook website advaitacentrum “teksten van Douwe”

De directe weg en de psychologische kennis

Velen zijn bekend met het onderricht van Nisargadatta Maharaj. Toch lijkt het goed om de belangrijkste elementen van zijn onderricht nog eens aan de orde te stellen. Daardoor kan een scherper inzicht in de essentie van advaita en in de eigen situatie ontstaan.

Een eerste punt is het onderscheid van niveaus van realisatie die vaak stappen zijn op het pad naar de realisatie van de hoogste non-dualiteit. De kennis van deze geografie is nodig voor de bewustwording van de plaats waar je zelf zit en geeft de mogelijkheid verdergaande stappen te herkennen.

 

De getuige

De eerste stap is de inkeer naar het standpunt van de waarnemer waarop je blijft kijken naar alles wat zich toont. Die inkeer betekent achteruit gaan en zo afstand nemen. Daardoor komt er een groter waarnemingsveld open waarin ook meer van jezelf zichtbaar wordt. Allerlei indrukken, gevoelens en beelden van het eigen lichaam zijn nu zichtbaar als verschijnselen in het veld vóór je.  Eerst zag je de wereld vanuit het standpunt van je lichaam met je ogen. Je was je ogen! Ze hoorden tot jezelf als subject van de waarneming. Nu, na de terugkeer, ervaar je de ogen als objectverschijnselen, daar op een bepaalde plaats. Dan is het duidelijk dat je niet met die ogen samenvalt, dat jij die ogen niet bent. Zo is het duidelijk dat je niet samenvalt met het lichaam dat je zonet nog helemaal was, dat je niet samenvalt met je mentale activiteit en zelfbeeld waarmee je zonet nog vanzelfsprekend identiek was. Wat ben je dan wel? De waarnemer die moeiteloos alles gadeslaat, de getuige die zonder verstrengeling met het waargenomene alles ziet, een gewaarzijn dat alles registreert.

 

Ik-ben

Hoe zit het dan met de non-dualiteit? De waarnemer is duidelijk gescheiden van wat kan worden waargenomen. Dat is aanvankelijk ook belangrijk om de identificatie met het waargenomene te doorbreken. Die identificatie zorgde voor een wereldse dualiteit ‘ik ben dit lichaam en niet dat’, ‘ik ben deze persoon en dat is iemand anders’. Op het niveau van afstandelijke waarnemer is er, laten we zeggen, een kosmische dualiteit van waarnemer en wereld. Voor een universele non-dualiteit zal de afstand waarnemer-waargenomene op universele schaal moeten verdwijnen. Daarbij is het duidelijk dat jezelf als waarnemer nog een soort lichaam hebt. Ook al is veel van het lichamelijke verdwenen, er is nog de conditie van een bepaalde plaats met een bepaald perspectief en een energetische concentratie.

Deze concentratie van jezelf als bewust-zijn kan verdwijnen. Zie maar de ruimte overal rondom je, draai je om en laat je ontspannen. Dan komt er een oneindige uitbreiding van je bewust-zijn waarbij alles wordt opgenomen in één universele non-dualiteit zonder centrum. Die zelfsfeer heeft niet alleen de kwaliteiten van zijn en bewustzijn, maar ook die van liefde. De universele uitbreiding kan alleen maar in liefde plaatsvinden, want het betekent dat je alles en iedereen ook gevoelsmatig accepteert als jezelf. Zo is die oneindige sfeer van zijn-bewustzijn ook gelukzaligheid, hemelse ananda. Het is de sfeer van universeel zelfzijn waarbij dit er-zijn niet verder wordt ingevuld, een kosmisch aanwezig zijn zonder vormen. Er is de vaststelling dat ‘ik er ben’ als universeel zijn-bewustzijn. Daarin zit geen ik centrum, geen enkele structuur. Als er zich verschijnselen voordoen in een proces van differentiatie, blijf je zelf op bewuste wijze universeel en blijft alles inclusief deze universaliteit. Daardoor blijft er een non-dualiteit van jezelf met alles en iedereen.

 

Het absolute

De kwaliteiten van het universele zijn-zelfzijn kunnen bewust worden. Blijkbaar ga je als bewust-zijn ook daarin niet op. Als die bewustwording plaatsvindt en verder gaat, lossen de laatste kwaliteiten op, ook ik-ben. Dan is er de laatste en volledige overgave. Waarin alles oplost en waaraan je je ten slotte overgeeft is iets waarover niets te zeggen valt, want Dat heeft geen eigenschappen. Het is het absolute, een grondeloze openheid waarin de laatste beperkingen van zijn-zelfzijn verdwijnen. Dat is de uiteindelijke bevrijding (moksha) uit de condities waarin het zelfzijn was verwikkeld. Deze bevrijding is in een zijnservaring zonder ‘ik ervaar’ duidelijk, hoewel er ook de vaststelling is dat de waarheid van de uiteindelijke openheid er altijd al was.

Dan is er ook de kennis van het begin van de schepping. De grondeloze openheid is de grondslag van het ontstaan van het bewust-zijn ik-ben in universele zin, van waaruit de beperkte vormen van zelfzijn en de ontelbare vormen van de wereld verschijnen. Als je bewust aanwezig blijft op de rand van het absolute, zonder in de kwaliteit ik-ben en in een bepaalde vorm te schieten, blijft er non-dualiteit van het absolute en het betrekkelijke, de wereld. Zonder dualiteit is er geen conflict en geen lijden.

Boeken van Douwe

Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen. 

En het boek bij dit artikel is natuurlijk 'de Bron van het Zijn'. Een boek samengesteld en vertaald uit het Engels door Douwe Tiemersma (en een bepaald deel vertaald door Jan Koehoorn). Een niet te dik boek waar je toch lang mee doet. Van de grote meester Nisargadatta MAHARAJ.

https://uitgeverij-advaita.vrijeboeken.com/cart?noproductlink=1&reference=9789077194072 Naar het boek.

Ben je slechts een concept? Wouter van Oord

Hoe kun je niet slechts een concept zijn?!

 Dat kan niet!

 Jij bent dat!

 Goeroes zullen je hetzelfde vertellen.

JIJ BENT DAT! 

 Maar wat ze daarmee bedoelen is iets heel anders.

 Ze zeggen dat jij de absolute enige ongerepte Realiteit bent.

 Volgens de goeroes ben je DAT wat voorafgaat aan wat verschijnt als lichaam - denken

 - voelen. 

Jij bent de onaantastbare, tijdloze/onsterfelijke getuige die op de loer ligt in de afgrondelijke oneindigheid voorbij de Maya-rand.

 Al duizenden jaren is dit het dominante dogma in de esoterische spiritualiteit.

 In een diepgaande verschuiving in perceptie wordt dit paradigma echter ontkracht.

 Plots wordt het zonder enige twijfel duidelijk dat je bent wat je bent zonder dat je dat hebt of kan ervaren, en dat alles wat er is, is wat schijnbaar gebeurt, zonder te weten of te begrijpen wat het is, of dat het echt bestaat.

 Zonder kennis ben je naakt in de orkaan, volkomen kwetsbaar, zonder enige

 zekerheid van overleven.

 Dit is het armageddon dat je wegvaagt en je doodt, om nooit meer op te staan ​​als een vorm van aanwezigheid.

 Het scenario dat goeroes presenteren is er een van het zoeken naar en het realiseren van een absolute Onsterfelijke innerlijke kern.  Het Zelf.

 Het alomtegenwoordige.

 De gelukzaligheid van onwetendheid van eeuwig, absoluut leven.

 Wat nu als jij de conceptuele overlay van de hersenen bent?! 

 Overweeg het argument van niets anders dan denken te zijn.

 Hoe zou je je voelen als alles wat je dacht te zijn verbeelding blijkt te zijn, en de totale configuratie van je persoonlijke beeltenis  een verhaal is en totaal onbestaand en volkomen  betekenisloos? 

 Je wereld zal instorten en verdwijnen, er blijft niets over dat je jezelf zou kunnen noemen.

 Zou jij het lef hebben om in zo'n leegte terecht te komen?!

 Je staat dan op het punt je verstand te verliezen en gek te worden.

 Een afgrond van stilte verslindt je en je verdwijnt in een helse draaikolk.

 Dit is het punt van geen terugkeer.

 De poortloze poort.

 De kwantumsprong in de adembenemende helderheid van onwetendheid.

Het huwelijk van hemel en hel.

 Wouter van Oord.

Naastenliefde en Advaita (deel 1) , Douwe Tiemersma

Naastenliefde en Advaita (deel 1) 
 
Douwe: Heeft de Advaita Vedanta weinig oog voor het praktische samenleven en de naastenliefde daarin? Sommigen beweren dat, en dat is begrijpelijk, maar het is een misverstand. Het is de moeite waard om preciezer hiernaar te gaan kijken.
 
Je terugtrekken
De Advaita Vedanta is een stroming die teruggaat op de Upanishaden, de laatste onderdelen van de Veda’s. Zij zijn geschriften met het essentiële onderricht van goeroes aan besloten groepen van leerlingen. Het essentiële onderricht betreft de meditatie bij vuuroffers, maar vooral de identiteit van het echte zelf-zijn (Âtman) met de wereldgrond (Brahman). De realisatie van deze identiteit betekent bevrijding (moksa).

Daarop waren de mensen in die besloten groepen gericht. Zij waren uit de maatschappij gestapt om zich hieraan volledig te wijden. In India is er nog steeds een duidelijke, geaccepteerde plaats voor mensen die zich volledig toeleggen op dat wat ze zien als het essentiële. Iets dergelijks is er in het Westen ook, namelijk bij de monniken voor zover zij zich in kloosters terugtrekken. Dat er dan minder contact is met het alledaagse samenleven in de familie, het dorp, het land ligt dan voor de hand.

De terugtrekking uit de maatschappij stond in dienst van een spirituele weg. Talrijk zijn de benaderingen van het hoogste Brahman in de Upanishaden vanuit het fysieke, bijvoorbeeld via de energie (prâna), de geest, de goden en het zelf-zijn. Dit betekent een inkeer en meditatie die zover gaat dat alle verschijnselen met naam en vorm (nâmarûpa) worden overschreden. Pas in de realisatie van het absolute, Âtman-Brahman zonder eigenschappen, komt de beweging tot rust. Ten opzichte van dit hoogste is de wereld een erg betrekkelijke werkelijkheid van verschijnselen. Als men op deze wijze gericht is op het hoogste, is er weinig aandacht voor het concrete leven met andere mensen. De critici van Advaita Vedanta lijken gelijk te hebben.
 
Openkomen
Toch is er iets anders aan de hand. Laten we precies gaan kijken wat er gebeurt, als je je richt op het hoogste Zijn-Zelfzijn. Het is een meditatieve inkeer in de richting van de bron van zelf-zijn. Dit inkeren lijkt een zich afkeren van de wereld, maar wat gebeurt er werkelijk? Heel wonderlijk: hoe verder je naar binnen gaat, des te opener je wordt. Deze twee dingen lijken in tegenspraak met elkaar te zijn, maar dat is het niet. Verder naar binnen gaan is een ontspanning, waardoor het zelf-zijn ruimer wordt. In die grotere ruimte is er meer ruimte voor de anderen, voor de wereld. De inkeer is ontspanning; ontspanning is open komen. Daarom is het woord Openheid als een van de weinige woorden geschikt om het hoogste aan te duiden: niets wordt uitgesloten; alles wordt geaccepteerd als het eigene.
Deze beweging heeft een duidelijk bewustzijnsaspect. De inkeer is een bewustwording. De inkeer kan beschreven worden als een onderzoek, een onderzoek van je zelf-zijn, waardoor je zelf verandert. Er is de herkenning van een ruimer zelf-zijn dan de verkrampte vorm van het egocentrische zelf, een bewustwording van de openheid waarin zelf-zijn en het zijn van anderen niet verschillend zijn.

Gevoelsmatig vindt er hetzelfde plaats. Je wordt je bewust van je gevoelens, van je gevoelsmatige energie, van je hartenergie. In het alledaagse egocentrische leven wordt deze voor een groot deel vastgehouden in een ik-kern (ego). Dit ego is niets anders dan een brok energie die in een punt wordt geconcentreerd. Bij het naar binnen gaan is er ontspanning en hierdoor komt je gevoelsenergie vrij. Deze gevoelsmatige zelf-energie - die ben je zelf - kan dan naar buiten stromen. Dat is liefde naar anderen toe. Je houdt je zelf-zijn niet vast in een centrum, maar bent gedecentreerd, in alle andere levende wezens gestroomd. Het zelf-zijn van jezelf valt dan samen met het zelf-zijn van de anderen. Zelf ben je de ander zelf. Je ziet je zelf in alles en alles in je zelf.
 
In de Ishâ Upanishad 6 staat
‘Wie al wat hier op aarde leeft en beweegt en is,
ziet als in het eigen zelf,
en dat zelf weer levend in al wat is,
die kent geen haat of afkeer meer.’

In de Bhagavadgîtâ is te lezen (6.29):
‘Degene wiens zelf een geheel is geworden door yoga, ziet
zichzelf in alle wezens en alle wezens in zichzelf ...’
Is dat niet de betekenis en de volledige honorering van het tweede grote gebod van de christenen: ‘Heb uw naaste lief als uzelf’? (Matteüs 22.39) Dat liefhebben is niet mogelijk in een dualiteit, als je zelf losstaat van de ander: ik ben ik en de ander is een ander. Het is alleen mogelijk voor zover je eigen zelf ook het zelf is in de ander. Dan is liefde een vanzelfsprekendheid.
 
Yâjñavalkya zegt: “Het is niet om de man dat de man dierbaar (priya) is, maar om Âtman is de man dierbaar; het is niet om de vrouw dat vrouw dierbaar is, maar om Âtman is de vrouw dierbaar,” enzovoort (Brhadâranyaka Upanishad 4.5.6). Liefde is geen ding dat je kunt geven; het is de sfeer laten ontstaan waarin er geen gescheidenheid meer is tussen het eigen zelf-zijn en het zelf van de ander. De tweeheid is dan overgegaan in een non-dualiteit (a-dvaita).
Dat geldt ook voor het eerste grote gebod uit hetzelfde bijbelboek: ‘Heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand’. ‘God is liefde’ en ‘Ieder die liefheeft is uit God geboren en kent God.’ (1 Johannes 4.7-8). Gods liefde blijft dan in hem of haar, en hij/zij in God als liefde. Er zijn veel culturele verschillen tussen het hindoeïsme en het christendom, en er zijn veel teksten over het moeizame of zondige alledaagse leven, maar in de essentie gaat het om hetzelfde.

“I WRITE BOOKS ABOUT ACCEPTANCE...BUT I JUST CANNOT ACCEPT THIS” (Jeff Foster) (Zie de Nederlandse vertaling achter de Engelse tekst!)

“I WRITE BOOKS ABOUT ACCEPTANCE...

BUT I JUST CANNOT ACCEPT THIS”. 

 

A Confession.

 

1st May 2021

 

 

Dear Friends,

 

Once again, I am writing to thank you for your deeply compassionate messages and emails of love and support. Even if I cannot reply personally to all of you right now, as my energy is so limited, please know that I do read every message and so deeply appreciate your extraordinary kindness. And once again, to those of you who have sent donations, I thank you from the bottom of my heart. I never truly knew how many of you cared so deeply about me and my well-being on such a personal level. I am sending so much love to every single one of you. Thank you for allowing me into your life. 

 

And my sincere apologies for any spelling mistakes or other errors in this newsletter. My attention, focus and editing skills are not as sharp as they used to be! ;) 

 

 

 

 

I am in a strange place right now, friends.

It’s hitting me hard: I am physically and cognitively disabled.

At least for now. At least for... a while. Maybe for the rest of my life. Nobody can say. Nobody.

 

I am living in the Unknown. We all are, truth be told.

 

Compared to where I was last year, and every year before that, it’s a shock each day to find myself like this. It’s been utterly devastating – DEVASTATING - to lose certain physical and cognitive functions and abilities seemingly overnight, with no promise they will ever return, or at least fully return to what they were before.

I am in a strange place, friends, somewhere between a vague hope and utter, near-unbearable devastation.

(Again, I don’t want this to be all about “me”. So many people around the world are suffering right now, far more deeply than I. But I do think that by sharing my own struggle, opening up about my own present health challenge, there may be some transmission of truth into the collective. I’m sure many of you can relate, in your own way…)

 

Do I turn towards where I am, and face the fact of my disability, my present limitations as a body-mind? Face the devastation and part decimation of the old life, the old plans, the old health, the old cognitive function, the old livelihood, fully grieve what I have lost, and grieve what I have yet to lose? Can I even know what I have "yet to lose"? Can we ever know? What am I grieving, exactly? Can I mourn a lost unknown future? Can I sink into my tears, fully let in the loss and the ruin and the yearning, let it all break me open, and give up all hope of tomorrow?

 

Is hope real, or based in fantasy?

Do I keep striving, fighting, hoping, waiting for healing, for some cure, for the ‘answer’, for some magic healing potion?

Do I accept where I am today, or do I hold to hope of improvement, even remission, tomorrow, when the remission rate for this condition is statistically so low, and when nobody on Earth can promise me that?

Will I be one of the lucky ones? Can I somehow control the fates, manifest a wanted outcome?

Should I ignore all the objective “facts” of this condition, and just believe?

Or is it all ultimately in the hands of the gods, no matter what I do?

These questions are as old as the mind itself, as old as thought.

 

Acceptance of “the way it is”, or hope for “how it could be”?

Of course, in reality, these two energies can co-exist.

And we can hold this primal paradox - of accepting where we are right here right now, discomfort and pain and limitations and heartbreak and all, whilst at the same time, imagining a better, brighter future, and doing all we can to work towards that. Deep acceptance and profound change do not contradict each other, they are reflections of each other, lovers, very old friends. Our divinity and our humanity are One. Imperfect and perfect, broken and whole. 

Resting in the ache, leaning into the ache, bowing to the ache, while not giving up on the healing. At least not completely. At least not now. At least not today. 

Holding these twin energies as our two beloved children. Not children that oppose each other’s existence, but children that are equally loved and welcome in our wide open arms.

 

Having said all this, it’s not easy. Some days I just want the discomfort to end. It feels edgy to admit this publicly, being a “spiritual teacher” and all (whatever the hell that means), but yeah, some days I just want it all to end, the suffering, the discomfort, the brain fog. Does that make me a coward, to long for relief in the midst of discomfort and loss? I don’t think so. It makes me human.

I have written books on deep rest, acceptance, loving the present moment, fully embracing life’s devastations.

I have written poetry and perhaps thousands of Facebook posts over the years to remind you that you were never broken, to help you remember the joy of “falling in love with where you are”.

I have taught countless retreats and workshops around the world inviting people to deeply inquire into their present experience, to bring loving awareness to pockets of resistance, to get in touch with deeply held-in feelings, to grieve, to let go of the ‘shoulds’ of life, to expose and melt hidden shame, to surrender to what is.

 

 

And I humbly admit, I am failing right now to accept my condition. I feel broken. I am not in love with where I am. I cannot “rest” with this shattering new reality.

But.... Maybe there is grace in this failure. Maybe there is a deeper self-love that allows us to be utterly imperfect, a hot mess on life’s cross, and true “success" is really this kind of self-love.

The love that never lets you fail, no matter how low you sink, for the lowest is the highest in this love, and the weakest are the strongest.

The love that loves you, even in the pit and the darkness and the unspeakable hell realms.

The love that holds you as you take your last breath, as it held you while you gasped for your first.

 

When I’m panting, sweating, out of breath, dizzy, dissociated, having to sit down after walking only five minutes to the grocery store. When the “brain fog” is so bad (as I shared in my last email, I have a complex and multi-system medical syndrome called POTS, a form of autonomic dysfunction where not enough blood and therefore oxygen reaches the brain…) that I can hardly string a sentence together, or remember my friend’s name, or find my way home from that grocery store, or finish a single string of thoughts in my head, or remember what I’m doing, or why, or where, or how, or…. When all sense of time disappears, and the outside world disappears, and I’m lost in what feels like a bad drug trip all day, dementia-like and “timeless” (but not in the liberating spiritual way, more like in a terrifying dissociated way). When I have a beautiful, passionate, honest conversation with a dear friend on the phone… and then crash energetically for hours - or days - afterwards because I expended too much energy, just talking and listening.

 

When all this is going on... it's just really, really hard. 

(God, at least I can still write. Even if it takes me a few days to write a piece that would have previously taken just a few hours...)

 

As Awareness I am unlimited. We all are. 

But as a physical body and mind, I am more limited than ever now, and it’s utterly shattering.

This is not how I expected my life to be, at 40 years of age. After four decades of basically good health, and after some of the very happiest years of my life in the last few years, and with so many wonderful things I was looking forward to, so many things left to do, books to write, retreats to lead, creative projects to explore, friends to share precious moments with, to have my physical body crash like this, with no doctor or therapist or healer so far able to give me a prognosis or remedy any of the symptoms - to live like this each day is utterly devastating.

I am still in shock, if truth be told.

I never saw this coming.

“How was I to know? How are we ever to know?”. (My favourite line from one of my favourite Sondheim musicals, ‘Into The Woods’.)

Ugh, I was so naïve, bless my heart. I thought these kinds of illnesses happen to other people.

I thought I was immune, because I had done so much work on myself, or because I had healed so many of my childhood wounds, or because I felt so relaxed and alive so much of the time, or because I experienced so little stress in my life, or because, well, I was “really really spiritual” or something like that.

The arrogance. The hubris. The audacity. The privilege. The innocence, too.

All of it. Just… all of it.

 

 

Some days I feel I just cannot accept what’s happening to me. It all feels like a bad dream, like I’m living the wrong life, like something’s gone awry, like this shouldn’t be happening.

 

Of course, deep down, I know, there is no “wrong” life, and there is only LIFE, and this is the way it is, and there is no “should”, and I am not to blame, and none of us are to blame, ever. This illness was not of my choosing. And I did nothing to “deserve” this, and it is no punishment, and there is no sin. I know that, deep down in my bones. 

Sometimes we just get sick and it comes out of nowhere and it makes no damn sense and that's just the way it is, like it or not, accept it or not, trust it or not. Our lives are shattered. Our children die. Our loved ones leave us. Our careers come to an abrupt end. We lose our money, our status, our livelihood, our physical abilities. Cars and planes crash. Tsunamis destroy entire villages, cities. Meteors, comets, asteroids crash into Earth, wiping out entire species, perhaps all species in one day. Our wonderful plans and philosophies crumble to dust. Great leaders fall from their thrones. The ground opens up and swallows cars, entire roads, buildings. Triumph and tragedy are so damn close, the veil between life and death is so thin. Sometimes the reality of the chaos of the relative world, and our ultimate lack of ability to control it, just smacks us in the face. Crisis shakes us awake from our dream of “things going so well”. Unwanted pain pushes us to the edge of our capacities. And we are utterly confounded, dumbfounded, unable to find any kind of reason for this sudden change, tragedy and loss.

“Why me?!”, we cry.

 

And our cry fades into the vast silence and maybe there is an answer there in the echo and perhaps it’s possible to hold it all. Yes, all of it. The hope and the hopelessness. The known and the unknown. The pain and the longing. The ache and the wish for the end. The problem and the prayer for renewal.

Perhaps it’s possible to hold all of life in our tender hearts.

At least for a moment.

At least for the duration of the next… precious… breath.

 

And so, I keep going. I keep grieving the old life, the old capacities, the things I used to love doing that I just cannot do anymore. (Anymore? For now? For ever? For weeks, months, years? I do not know, and who can say for sure.)

For now, I have moments where I can be with ‘what is’, and moments where I want it all to go away.

Moments of “Namaste”. Moments of “F**k This Sh*t”.

Moments where I’m a Buddha. Moments where I’m a mini-Hitler to myself.

Moments that I never expected, anyway.

Moments of a life being lived, moment by moment.

 

 

 

 

I wanted to share this with all of you. 

Not to ask for pity, but to be raw and honest and authentic about what I’m going through, as I’m going through it. I feel that you deserve nothing less from me now than the raw truth. I do not want to hide what I'm going through. 

And I want to further shatter the image of the perfectly calm, deeply accepting spiritual teacher (I have never met any, by the way). The one who never suffers. The one who isn’t touched by worldly things and takes everything in their stride. The one who has transcended the relative world.

No, I asked to be deeply touched by this world, but I never imagined it would touch me so deeply, in this particular way.

I have worked through much suffering and unravelled much trauma in my life, been willing to move through many profoundly difficult feeling states, had so many breakdowns and ecstatic breakthroughs, healing crises and joyous awakenings, been able to hold so much life, but this… this is something else.

I wanted to share all of these reflections in the hope that some of you will be able to relate, that some of my words will bring comfort or healing or warmth or courage to you out there. That you’ll be reminded that you’re not alone in your pain and confusion and heartache, and that many of your brothers and sisters are going through a shattering of their own right this very moment. The shattering will come to us all in the end; none of us are spared, no matter how ‘awakened’ or ‘healed’ we imagine ourselves to be. 

 

I pray to great and Mysterious forces that we all come through these times, humbled, stronger.

And, if I’m honest… I sincerely hope that I myself can make it through this particular challenge.

Sometimes I wonder if I have the courage or the strength to keep going through this bodily discomfort, these shattering new physical limitations and the disorienting cognitive fog this condition brings - the confusion, the problems with planning, focus, attention, short-term memory loss. 

I question my own ability to face this kind of devastation at this point in my life.

I know I am not as courageous as some of you.

I do not know what lies ahead on the road of my life.

How are we ever to know.

 

 

Does all this make me a ‘fraud’? A failed spiritual teacher?

Maybe. Maybe not.

I don’t suppose it matters at all.

 

Maybe it does make me more human, more rooted in the blood and the mud and the flesh and the ache of mortal, worldly existence, and that is far more precious, and real, than any other prize… even if I fail this test (and there is no failure in love, and no test, anyway.)

 

Yes, this is no test and so I - we - cannot fail.

 

I am holding you all in my heart, you who find yourselves in this same strange place as I.

Now, say it with me:

“Namaste. F**k this sh*t!”

 

 

Jeff xxx ❤️❤️

Nederlandse vertaling door Google en Victor

Lieve vrienden,

 

   Nogmaals, ik schrijf u om u te bedanken voor uw diep medelevende berichten en e-mails van liefde en steun. Zelfs als ik jullie op dit moment niet persoonlijk kan antwoorden, omdat mijn energie zo beperkt is, weet dan alstublieft dat ik elk bericht lees en je buitengewone vriendelijkheid zo enorm waardeer. En nogmaals, aan degenen onder u die donaties hebben gestuurd, dank ik u uit de grond van mijn hart. Ik heb nooit echt geweten hoeveel van jullie op zo'n persoonlijk niveau zo veel om mij en mijn welzijn gaven. Ik stuur zoveel liefde naar jullie allemaal. Bedankt dat je me in je leven hebt toegelaten.

 

   En mijn oprechte excuses voor eventuele spelfouten of andere fouten in deze nieuwsbrief. Mijn aandacht, focus en redactionele vaardigheden zijn niet meer zo scherp als vroeger! ;)

 

   Ik ben nu op een vreemde plek, vrienden.

   Het raakt me hard: ik ben lichamelijk en cognitief gehandicapt.

   Tenminste voor nu. Tenminste voor even. Misschien voor de rest van mijn leven. Niemand kan het zeggen. Niemand.

 

   Ik woon in het onbekende. Dat zijn we allemaal, eerlijk gezegd.

   Vergeleken met waar ik vorig jaar was, en elk jaar daarvoor, is het elke dag een schok om mezelf zo te vinden. Het is volkomen verwoestend - VERWOESTEND - om bepaalde fysieke en cognitieve functies en vermogens schijnbaar van de ene op de andere dag te verliezen, zonder de belofte dat ze ooit zullen terugkeren, of in ieder geval volledig terugkeren naar wat ze voorheen waren.

   Ik bevind me op een vreemde plek, vrienden, ergens tussen een vage hoop en een volslagen, bijna ondraaglijke verwoesting.

   Maar ik denk wel dat door het delen van mijn eigen strijd, en mij open te stellen voor mijn eigen huidige gezondheidsuitdaging, er enige overdracht van waarheid naar het collectief kan plaatsvinden. Ik ben er zeker van dat velen van u zich op uw eigen manier kunnen verhouden tot wat ik zeg.)

   Draai ik me naar waar ik ben, en zie ik het feit van mijn handicap, mijn huidige beperkingen als lichaam-geest, onder ogen? De verwoesting en gedeeltelijke decimering van het oude leven, de oude plannen, de oude gezondheid, de oude cognitieve functie, het oude levensonderhoud onder ogen zien, volledig betreuren wat ik heb verloren, en treuren om wat ik nog te verliezen heb? Kan ik zelfs weten wat ik "nog moet verliezen"? Kunnen we het ooit weten? Waar rouw ik precies om? Kan ik rouwen om een ​​verloren onbekende toekomst? Kan ik in mijn tranen wegzinken, het verlies en de ondergang en het verlangen volledig binnenlaten, me helemaal laten openbreken en alle hoop voor morgen opgeven?

 

   Is hoop echt, of gebaseerd op fantasie?

   Blijf ik streven, vechten, hopen, wachten op genezing, op genezing, op het ‘antwoord’, op een of ander magisch genezingsdrankje?

   Accepteer ik waar ik vandaag ben, of hoop ik op verbetering, zelfs remissie, morgen, terwijl hA

et remissiepercentage voor deze aandoening statistisch zo laag is, en wanneer niemand op aarde me dat kan beloven?

   Zal ik een van de gelukkigen zijn? Kan ik op de een of andere manier het lot beheersen, een gewenst resultaat manifesteren?

   Moet ik alle objectieve "feiten" van deze toestand negeren en gewoon geloven?

   Of is het allemaal uiteindelijk in handen van de goden, wat ik ook doe?

   Deze vragen zijn zo oud als de geest zelf, zo oud als het denken.

   Acceptatie van "zoals het is", of hopen op "hoe het zou kunnen zijn"?

   In werkelijkheid kunnen deze twee energieën natuurlijk naast elkaar bestaan.

   En we kunnen deze oerparadox vasthouden - van accepteren waar we hier nu zijn, ongemak en pijn en beperkingen en liefdesverdriet en zo, terwijl we ons tegelijkertijd een betere, mooiere toekomst voorstellen en er alles aan doen om daar naartoe te werken. Diepe acceptatie en diepgaande verandering zijn niet in tegenspraak met elkaar, het zijn weerspiegelingen van elkaar, geliefden, zeer oude vrienden. Onze goddelijkheid en onze menselijkheid zijn één. Onvolmaakt en perfect, gebroken en heel.

   Rustend in de pijn, leunend in de pijn, buigend voor de pijn, zonder de genezing op te geven. In ieder geval niet helemaal. Tenminste niet nu. In ieder geval niet vandaag.

   Deze tweeling-energieën vasthoudend als onze twee geliefde kinderen. Geen kinderen die tegen elkaars bestaan ​​zijn, maar kinderen die even geliefd en welkom zijn in onze wijd open armen.

   Dit alles gezegd hebbende, is het niet gemakkelijk. Sommige dagen wil ik gewoon dat het ongemak stopt. Het voelt gespannen om dit publiekelijk toe te geven, omdat ik een "spirituele leraar" ben en zo (wat dat ook betekent), maar ja, op sommige dagen wil ik gewoon dat het allemaal stopt, het lijden, het ongemak, de hersenmist. Maakt dat me een lafaard om te verlangen naar verlichting te midden van ongemak en verlies? Ik denk het niet. Het maakt me een mens.

   Ik heb boeken geschreven over diepe rust, acceptatie, liefde voor het huidige moment, de verwoestingen van het leven volledig omarmen.

   Ik heb in de loop der jaren poëzie geschreven en misschien wel duizenden Facebook-berichten om je eraan te herinneren dat je nooit gebroken bent, om je te helpen herinneren aan de vreugde van "verliefd worden op waar je bent".

   Ik heb talloze retraites en workshops over de hele wereld gegeven en mensen uitgenodigd om diepgaand onderzoek te doen naar hun huidige ervaring, om liefdevol bewustzijn te brengen in bakken van weerstand, om in contact te komen met diepgewortelde gevoelens, om te rouwen, om de 'zou moeten' van het leven, om verborgen schaamte bloot te leggen en te laten smelten, om zich over te geven aan wat is.

   En ik geef nederig toe dat ik er momenteel niet in slaag mijn toestand te aanvaarden. Ik voel me gebroken. Ik ben niet verliefd op waar ik ben. Ik kan niet "rusten" in deze verpletterende nieuwe realiteit.

   Maar ... Misschien zit er genade in deze mislukking. Misschien is er een diepere eigenliefde die ons in staat stelt volkomen onvolmaakt te zijn, een hete puinhoop aan het kruis van het leven, en echt 'succes' is echt dit soort zelfliefde.

   De liefde die je nooit laat falen, hoe laag je ook zinkt, want de laagste is de hoogste in deze liefde en de zwakste is de sterkste.

   De liefde die van je houdt, zelfs in de put en de duisternis en de onuitsprekelijke helse rijken.

   De liefde die je vasthoudt terwijl je je laatste adem uitblaast, zoals het je vasthield terwijl je naar adem snakte naar je eerste adem.

   Als ik hijgend, zwetend, buiten adem, duizelig, gedissocieerd, moet gaan zitten na slechts vijf minuten lopen naar de supermarkt. Wanneer de 'hersenmist' zo erg is (zoals ik in mijn laatste e-mail heb gedeeld, heb ik een complex en multi-systeem medisch syndroom genaamd POTS, een vorm van autonome disfunctie waarbij niet genoeg bloed en dus zuurstof de hersenen bereikt ...) dat ik nauwelijks een zin aan elkaar kan rijgen, of de naam van mijn vriend onthouden, of de weg naar huis vinden vanaf die supermarkt, of een enkele reeks gedachten in mijn hoofd afmaken, of onthouden wat ik aan het doen ben, of waarom, of waar, of hoe , of…. Wanneer alle tijdsbesef verdwijnt, en de buitenwereld verdwijnt, en ik verdwaal in wat voelt als een slechte drugstrip de hele dag, dementie-achtig en 'tijdloos' (maar niet op de bevrijdende spirituele manier, meer op een angstaanjagende gedissocieerde manier). Als ik een mooi, gepassioneerd, eerlijk gesprek heb met een dierbare vriend aan de telefoon ... en daarna urenlang - of dagen - energiek neerstort omdat ik te veel energie heb besteed, alleen maar praten en luisteren.

 

   Als dit allemaal aan de hand is ... is het gewoon heel erg moeilijk.

  (God, ik kan tenminste nog schrijven. Ook al kost het me een paar dagen om een ​​stuk te schrijven dat voorheen slechts een paar uur zou hebben geduurd ...)

 

   Als Bewustzijn ben ik onbeperkt. We zijn allemaal.

   Maar als fysiek lichaam en geest ben ik nu beperkter dan ooit, en het is volkomen verpletterend.

   Dit is niet hoe ik had verwacht dat mijn leven er op 40-jarige leeftijd zou uitzien. Na vier decennia van in wezen goede gezondheid, en na enkele van de meest gelukkigste jaren van mijn leven van de afgelopen jaren, en met zoveel geweldige dingen waar ik naar uitkeek, zoveel dingen te doen, boeken om te schrijven, cursussen te leiden, creatieve projecten om te verkennen, vrienden om kostbare momenten mee te delen, mijn fysieke lichaam zo te laten crashen, zonder dat er tot nu toe nog geen dokter, therapeut of genezer is die me een prognose kan geven of een van de symptomen kan verhelpen - om zo te leven elke dag, is volkomen verwoestend.

   Ik ben nog steeds in shock, als de waarheid wordt verteld.

   Ik heb dit nooit zien aankomen.

   'Hoe moest ik dat weten? Hoe kunnen we dat ooit weten? ”. (Mijn favoriete regel uit een van mijn favoriete musicals uit Sondheim, ‘Into The Woods’.)

   Ugh, ik was zo naïef, zegen mijn hart. Ik dacht dat dit soort ziekten andere mensen overkwamen.

   Ik dacht dat ik immuun was, omdat ik zoveel aan mezelf had gewerkt, of omdat ik zoveel van mijn kinderwonden had genezen, of omdat ik me zo vaak ontspannen en levend voelde, of omdat ik zo weinig stress ervoer in mijn leven, of omdat, nou ja, ik was "echt heel spiritueel" of zoiets.

   De arrogantie. De overmoed. De brutaliteit. Het privilege. De onschuld ook.

   Alles. Gewoon ... alles.

   Sommige dagen heb ik het gevoel dat ik gewoon niet kan accepteren wat er met me gebeurt. Het voelt allemaal als een nare droom, alsof ik het verkeerde leven leid, alsof er iets mis is gegaan, alsof dit niet zou moeten gebeuren.

 

   Natuurlijk, diep van binnen, ik weet het, er is geen "verkeerd" leven, en er is alleen LEVEN, en dit is zoals het is, en er is geen "zou moeten", en ik kan het niet kwalijk nemen, en niemand van ons heeft de schuld, ooit. Deze ziekte heb ik niet gekozen. En ik heb niets gedaan om dit "te verdienen", en het is geen straf, en er is geen zonde. Ik weet dat, diep in mijn botten.

   Soms worden we gewoon ziek en komt het uit het niets en het slaat nergens op en zo is het, of je het nu leuk vindt of niet, accepteer het of niet, vertrouw het of niet. Onze levens zijn verbrijzeld. Onze kinderen gaan dood. Onze dierbaren verlaten ons. Onze carrières komen abrupt tot een einde. We verliezen ons geld, onze status, ons levensonderhoud, onze fysieke capaciteiten. Auto's en vliegtuigen crashen. Tsunami's vernietigen hele dorpen, steden. Meteoren, kometen, asteroïden botsen op de aarde en vernietigen hele soorten, misschien wel alle soorten op één dag. Onze prachtige plannen en filosofieën brokkelen af ​​tot stof. Grote leiders vallen van hun tronen. De grond gaat open en verzwelgt auto's, hele wegen, gebouwen. Triomf en tragedie zijn zo verdomd dichtbij, de sluier tussen leven en dood is zo dun. Soms slaat de realiteit van de chaos van de relatieve wereld, en ons ultieme gebrek aan controle erover, ons gewoon in het gezicht. Crisis schudt ons wakker uit onze droom "het gaat zo goed". Ongewenste pijn duwt ons naar de rand van onze capaciteiten. En we zijn volkomen verbijsterd, stomverbaasd, en kunnen geen enkele reden vinden voor deze plotselinge verandering, tragedie en verlies.

   “Waarom ik ?!”, huilen we.

   En onze kreet vervaagt in de uitgestrekte stilte en misschien is daar een antwoord in de echo en misschien is het mogelijk om alles vast te houden. Ja, allemaal. De hoop en de hopeloosheid. Het bekende en het onbekende. De pijn en het verlangen. De pijn en de wens voor het einde. Het probleem en het gebed om vernieuwing.

   Misschien is het mogelijk om al het leven in ons tedere hart te houden.

   In ieder geval voor een moment.

   In ieder geval voor de duur van de volgende… dierbare… adem.

 

   En dus blijf ik doorgaan. Ik blijf rouwen om het oude leven, de oude capaciteiten, de dingen die ik vroeger graag deed en die ik gewoon niet meer kan. (Anymore? Voor nu? Voor altijd? Weken, maanden, jaren? Ik weet het niet, en wie kan het zeker zeggen.)

   Voor nu heb ik momenten waarop ik kan zijn met ‘wat is’, en momenten waarop ik wil dat het allemaal weggaat.

   Momenten van "Namaste". Momenten van "F ** k This Sh * t".

   Momenten waarop ik een Boeddha ben. Momenten waarop ik een mini-Hitler voor mezelf ben.

   Momenten die ik sowieso nooit had verwacht.

   Momenten van een leven dat van moment tot moment wordt geleefd.

   Ik wilde dit met jullie allemaal delen.

   Niet om medelijden te vragen, maar om rauw en eerlijk en authentiek te zijn over wat ik doormaak, terwijl ik er doorheen ga. Ik heb het gevoel dat je nu niets minder van mij verdient dan de rauwe waarheid. Ik wil niet verbergen wat ik doormaak.

   En ik wil het beeld van de volkomen kalme, diep accepterende spirituele leraar verder verbrijzelen (ik heb er trouwens nog nooit een ontmoet). Degene die nooit lijdt. Degene die niet wordt geraakt door wereldse dingen en alles op zich neemt. Degene die de relatieve wereld heeft overstegen.

   Nee, ik vroeg om diep geraakt te worden door deze wereld, maar ik had nooit gedacht dat het me zo diep zou raken, op deze specifieke manier.

   Ik heb door veel leed heen gewerkt en veel trauma's in mijn leven ontrafeld, was bereid geweest om door vele zeer moeilijke gevoelsstaten heen te gaan, had zoveel instortingen en extatische doorbraken, genezende crises en vreugdevol ontwaken, kon zoveel leven vasthouden, maar dit ... dit is iets anders.

   Ik wilde al deze overwegingen met u delen in de hoop dat sommigen van u het zullen kunnen vertellen, dat sommige van mijn woorden u daarbuiten troost of genezing of warmte of moed zullen brengen. Dat u eraan zult worden herinnerd dat u niet de enige bent in uw pijn en verwarring en hartzeer, en dat veel van uw broers en zussen op dit moment hun eigen vernietiging doormaken. Het verbrijzelen zal ons uiteindelijk allemaal overkomen; niemand van ons wordt gespaard, hoe ‘ontwaakt’ of ‘genezen’ we ons ook voorstellen.

   Ik bid tot grote en mysterieuze krachten dat we allemaal nederig en sterker door deze tijd komen.

   En, als ik eerlijk ben ... ik hoop oprecht dat ik zelf deze specifieke uitdaging kan overleven.

   Soms vraag ik me af of ik de moed of de kracht heb om door dit lichamelijke ongemak heen te blijven gaan, deze verpletterende nieuwe fysieke beperkingen en de desoriënterende cognitieve mist die deze toestand met zich meebrengt - de verwarring, de problemen met planning, focus, aandacht, verlies van kortetermijngeheugen.

   Ik twijfel aan mijn eigen vermogen om dit soort verwoestingen op dit punt in mijn leven het hoofd te bieden.

   Ik weet dat ik niet zo moedig ben als sommigen van jullie.

   Ik weet niet wat mij te wachten staat op de weg van mijn leven.

   Hoe kunnen we het ooit weten.

 

   Maakt dit alles mij tot een ‘fraudeur’? Een mislukte spirituele leraar?

   Kan zijn. Misschien niet.

   Ik denk niet dat het er helemaal toe doet.

   Misschien maakt het me menselijker, meer geworteld in het bloed en de modder en het vlees en de pijn van het sterfelijke, wereldse bestaan, en dat is veel kostbaarder en reëler dan welke andere prijs dan ook ... zelfs als ik niet slaag voor deze test (en er is geen mislukking in de liefde, en hoe dan ook geen test.)

 

   Ja, dit is geen test en dus kan ik - wij - niet falen.

   Ik houd jullie allemaal in mijn hart, jullie die jezelf op dezelfde vreemde plek bevinden als ik.

   Zeg het nu met mij:

   'Namaste. F ** k this sh * t! "

Een vrolijke mijmering ...(Wouter van Oord)

Een vrolijke mijmering.... 

(Over imaginaire grenzen van het oneindige en de kunstenaar-psychonaut die daar schijnbaar vertoeft). 

De dingen benoemen als zijnde manifestaties van het Bewustzijn, is een manier van uitdrukken die eigen is aan het Indische denken. Advaita Vedanta.

Feitelijk gaat het gewoon over de natuurlijke Werkelijkheid. (Houthakken en water halen). 

Er zit niets achter die verschijning.

Er gaat niets vooraf aan wat er is. 

Alles is wat schijnbaar gebeurt. 

Het is niet iets secundairs wat op een tweede plaats komt in een volgorde van verschijnen. 

Bewustzijn is iets dat verzonnen is in spirituele kringen. (Bron onbekend!) 

Er moet blijkbaar perse iets zijn wat verborgen ligt achter de schijn der dingen. 

Er moet immers een ingrond zijn waaruit we als bloemen zijn ontsproten. 

Maar is dat ook zo?! 

Wat verschijnt is alles wat er onmiddellijk is! 

Er is niets anders dan dat! 

Niemand ziet dat! 

Wat is Bewustzijn nou eigenlijk? 

Wat wordt ermee aangeduid? 

Het is het ongedifferentieerde vormloze, het onzichtbare, het ongrijpbare, de zwangere ruimte van oneindig scheppend potentieel. 

Het is wat Vincent van Gogh zag toen hij zijn linker oor had afgesneden. 

Het noumenon. 

Das Ding An Sich.

Het ongemanifesteerde Zijn.  

Niet Twee. 

Nondualiteit. 

DAT. 

DIT. 

Er zijn vele benamingen voor. 

Het is het belevendigende element in wat zich achter de manifestatie lijkt te verschuilen en er tevens de bron van is. 

Zonder 'Bewustzijn' is er kennelijk geen manifestatie mogelijk. 

Dat is het axioma. 

De algemene opvatting. 

De aanname.

De fuck up. 

Zo wordt het begrepen. 

Maar is het waar?! 

Of is het papagaaien gekwetter?

Is Bewustzijn niet gewoon het ordinaire droomverhaal van schijnbaar aanwezig zijn als Jantje of Marietje? 

Vrijwel alle vormen van Oosterse en Westerse spiritualiteit erkennen het bestaan van 'Bewustzijn' als de grondslag van het kennen van de verschijnselen.

Kennendheid die je voor de lol ook 'spaghetti' zou kunnen noemen. 

Wie maakt het wat uit?!

What the fuck! 

Er is kennelijk geen waarnemen mogelijk zonder het Bewustzijn (Spaghetti). 

"Ik denk (ik ben bewust) dus ik ben (zelfbewust)." Sprak Descartes. 

Eerst moet jij er zijn om dat 'er zijn' te kunnen bevestigen. 

Vanwaar toch steeds die stomme volgorde? 

Eerst Bewustzijn en dan jij pas! 

Het is de droom van afscheiding! 

"Ik ben hier en Bewustzijn is daar!" 

"Bewustzijn ervaart dat ik een lichaam heb!" 

Dat is pas echte schizofrenie! 

Maar toch gaat Bewustzijn volgens de goeroes aan alles vooraf. 

Verdomd als het niet waar is!

Onder die hypnose leven we al duizenden jaren! 

Ik zeg dat het niet waar is! 

Bewustzijn is een mythe!

Er gaat niets vooraf aan iets anders. 

Niets verschijnt in iets anders. 

Er is niets anders dan wat er is 

Er is geen opeenvolging. 

Geen continuïteit. 

Geen oorzaak en gevolg. 

Geen voor en na. 

Wat gebeurt als wat verschijnt is onverdeeld. 

Het een IS het ander simultaan. 

Er is geen afstand. 

Het is nergens. 

Er gebeurt helemaal niets! 

Er is nooit iets gebeurd. 

Er is geen verleden. 

Er is geen toekomst. 

Er is geen tijd.

Er is geen ruimte. 

Er is helemaal niets! 

Dit kan niet worden begrepen.... 

Daar is ook geen noodzaak toe. 

Er is niemand om iets te begrijpen. 

Wat is, is wat het is en wat het niet is.

En niets anders dan dat! 

Dat is totaal onbegrijpelijk. 

Even onbegrijpelijk als waarom een bal rond is. 

(Een vierkant is ook rond!) 

Er is geen waarom! 

Ook geen waarom niet?! 

Er is niets te begrijpen. 

Dit is geen kromme redenering! 

Einstein zei dat de ruimte kromt. 

Daarom is recht altijd krom! 

En krom altijd recht. 

En dat allemaal terwijl recht niet bestaat in het echt! 

Hoe zou dat komen?! 

Het antwoord is in de waarnemer. 

En die is er niet! 

Er is niets dat ziet. 

Er is geen astronaut. 

Geen psychonaut. 

En toch lijken de planeten rond. 

En alles lijkt oneindig. 

Nul. 

Zonder grenzen en randen. 

Zonder een absoluut Point Zero. 

Het Universum zit in het hoofd. 

Er is niets daarbuiten. 

Noch iets ergens binnen. 

Het brein is God. 

En die bestaat niet! 

God is leegte. 

Wat een raadsel! 

Volkomen krankzinnig. 

Absurd. 

Geen begin. Geen einde. 

Geen niets. Geen Zijn.

Geen alles! 

Niemand heeft de sleutel tot de kern van de zaak. Er is geen kern! 

En ook helemaal geen raadsel!

Waarom zijn bananen krom?

Omdat Einstein helder zag dat er geen rechte lijnen bestaan?!

Heb je je wel eens afgedroomd wat de droom werkelijk behelst? 

Hoe diep was je in slaap toen je grote teen jeukte en je vinger feilloos dat plekje wist te vinden? 

Kun je dat Bewustzijn noemen? 

Aandacht die naar een grote teen gaat?

Zonder aandacht is er niets.

Zeker niet als aandacht in zichzelf oplost en onthult wat evident is, voor niemand! 

Dat is de grote magische truuk! 

Die wordt verkocht als Verlichting.

In de spirituele marktplaats. 

Wouter van Oord.

Teksten en artikelen over Advaita Vedanta om te downloaden

Al surfend op de megabytegolven van de oneindige digitale oceaan die het internet is, kwam ik deze fraaie collectie gratis Advaita Vedanta downloads tegen, wellicht dat die deze of gene verlichting of vreugde geven, dus ik dacht die deel ik even!

Otqc Shoshone

Gij zijt dat ... maar wat betekent dat dan eigenlijk, zijn die Mahavakyas ook nu nog geldig?? (J. Krishnamurti)

Blz. 41:

Swamiji: Wat vindt u ervan? Zijn die Mahavakyas ook nu nog geldig? Of moeten ze herzien en vernieuwd worden? 

Krishnaji: Die spreuken, zoals dat ben ik', "Tat-Tvam Asi' en 'Ayam Atma Brahma' bedoelt u?

Swamiji: Dat wil dus zeggen: 'het Bewustzijn is Brahman'. 

Krishnaji: Bestaat er geen gevaar, Swamiji, dat we iets herha len zonder te weten wat het precies betekent? 'Ik ben dat.' Wat betekent het in feite?

Swamiji: "Gij zijt dat.'

Krishnaji: Goed, 'Gij zijt dat'. Maar wat betekent het? Je zou kunnen zeggen 'ik ben die rivier'. Die rivier heeft een overweldigende stuwkracht, hij stuwt zich rusteloos en nooit aflatend voort door vele landen. En dan kan ik zeggen 'ik ben die rivier' en dat zou net zoveel geldigheid hebben als 'Ik ben Brahman'.

Swamiji: Zeker, zeker.

Krishnaji: Maar waarom zeggen we 'ik ben dat? Waarom niet 'ik ben de rivier' of 'ik ben de arme', de man zonder talent of intelligentie, die traag van geest is - en wiens traagheid door erfelijkheid, door armoede, door vernederingen en wat al niet meer is veroorzaakt! Waarom zeggen we nooit 'dat ben ik ook’? Waarom hangen we onszelf altijd op aan iets dat we als het hoogste beschouwen? 

Bestaat non-duaal bewustzijn van Peter Sas

Bestaat er zoiets als puur, non-duaal bewustzijn?

Er zijn tegenwoordig nogal wat mensen die uit de Neo-Advaita voortkomen en die zeggen dat het hele idee van zuiver non-duaal bewustzijn (of “gewaarzijn”) onzin is: een verzinsel van goeroes om discipelen aan zich te binden, de zoveelste wortel die je voor de neus wordt gehouden zodat je blijft rennen, de laatste stuiptrekking van het ego dat zichzelf tot goddelijke, kosmische proporties opblaast (het Zelf, het Alomvattende Bewustzijn), een laatste wanhoopspoging om zin te geven aan een bestaan dat in essentie zinloos is…

Laten we om te beginnen vaststellen dat het idee (beter: de ervaring) van zuiver, non-duaal bewustzijn centraal staat in alle vormen van non-duale spiritualiteit die in het Oosten zijn ontstaan, dus niet alleen de Advaita Vedanta, maar ook het Boeddhisme (wat met name duidelijk wordt in tradities als Dzogchen en Zen waar ook gesproken wordt over het “Grote Zelf”), ook de Tantra van het Kashmir Shaivisme en ook de Klassieke Yoga van Patanjali. Wat dat betreft bestaat er dus een enorme eensgezindheid in al deze tradities, die dan ook -- zoals Philip Renard treffend zegt -- beter gezien kunnen worden als variaties binnen de ene “Grote Traditie” van de non-duale spiritualiteit. Er zijn wel verschillen tussen die variaties, maar dat zijn details, oppervlakte-verschillen in terminologie en praktische benadering (verschillende soorten spirituele oefening). In de kern is er een grote overeenstemming over het bestaan van non-duaal bewustzijn, over de aard ervan en over de bevrijdende werking van inzicht in het non-duale bewustzijn als je eigen essentie. 

Ik vind het dan ook tamelijk lachwekkend en ook een beetje zielig als er mensen opstaan die zeggen dat ze het beter weten, die eigenlijk zichzelf belangrijk willen maken -- zichzelf willen opwerpen als een nieuw soort (anti-)goeroe -- door vanuit hun luie stoel te roepen dat die hele traditie van non-duale spiritualiteit onzin is, dat er helemaal niet zoiets is als zuiver non-duaal bewustzijn. Dus je denkt dat je het beter weet dan de Boeddha? Je denkt dat je het beter weet dan de wijzen van de Upanishads? Je denkt dat je het beter weet dan Shankara? Je denkt dat je het beter weet dan al die generaties van Boeddhistische wijzen die de beoefening van non-duale meditatie hebben geperfectioneerd? Je denkt dat je het beter weet dan genieën als Abhinava Gupta en Patanjali?... 

Zou het misschien niet zo kunnen zijn dat deze mensen -- die tegen 2500 jaar van non-duale spiritualiteit ingaan en zeggen dat non-duaal bewustzijn “onzin” is -- gewoon tekort hebben geschoten in hun spirituele ontwikkeling, dat het ze niet gelukt is om hun ego te overwinnen en dat ze daarom denken dat non-duaal bewustzijn niet bestaat? Misschien zit er zelfs wel een flink stuk ressentiment in, dat ze het niet kunnen uitstaan dat ze nooit hebben mogen ervaren wat al die talloze wijzen wel hebben ervaren en dat ze daarom van de weeromstuit maar gaan roepen dat die hele non-duale spiritualiteit onzin is… wat misschien ook het vitriool verklaart waarmee deze mensen hun volstrekt onbeargumenteerde meningen spuien.

Maar goed, dat terzijde, laten we op de inhoud ingaan en ons afvragen: wat wordt er precies bedoeld met “non-duaal bewustzijn”? Dit is eigenlijk supersimpel. Normaal, in de “duale toestand”, denken we: ik, deze persoon van vlees en bloed, ben de waarnemer, en de wereld buiten mij is het waargenomene. Anders gezegd, we denken dat bewustzijn een eigenschap, een vermogen, is van de individuele persoon. Filosofisch gezegd: de individuele mens wordt gezien als het subject van het bewustzijn… Non-duale spiritualiteit, in al de bovengenoemde tradities, gaat om het inzicht dat deze alledaagse manier van denken en ervaren radicaal onjuist is: het individu kan niet het ware subject van het bewustzijn zijn want het individu wordt immers zelf ook ervaren, het is zelf een van de objecten die in het bewustzijn verschijnen. 

Jij als individuele persoon bent dus niet degene die zich bewust is van objecten, nee ‘jij’ bent zelf een van die objecten. En als je dat inziet, dan zie je meteen ook in dat het bewustzijn voorafgaat aan het individu, dat het bewustzijn niet ‘in je hoofd’ zit maar dat het precies omgekeerd is: je hoofd zit in het bewustzijn. En dat bewustzijn, waar zowel ‘jezelf’ qua individu als je buitenwereld, in of aan verschijnen, dát is het non-duale bewustzijn. Het is non-duaal in die zin dat het voorbij gaat (of beter gezegd: voorafgaat) aan de dualiteit van subject en object, van ego en buitenwereld. Zodra dit ingezien wordt, verschuift je zelf-beleving: je gaat jezelf minder identificeren met de persoon die je dacht te zijn en meer met het non-duale bewustzijn waarin die persoon verschijnt… En dat is bevrijding… 

Ik wil hier een passage citeren van Jan Geurtz die dit perfect uitlegt, een passage die ook meteen een cruciaal argument aangeeft waarom we niet onder deze conclusie uit kunnen:

“Zie je dat onze volledige werkelijkheid niet alleen uit een subjectieve en een objectieve component bestaat, maar dat er een derde factor is, namelijk het vermogen om deze tweedeling waar te nemen? Deze derde factor is zelf geen waarneembare vorm of entiteit. Immers, als dat wel zo zou zijn, zou weer een vierde factor er de waarnemer van moeten zijn? En als die waarnemer zelf waarneembaar zou zijn, zou iets anders daar weer de waarnemer van moeten zijn, en zo tot in het oneindige… Dit allesoverziende gewaarzijn heeft geen vorm, geen afmeting, geen begrenzing: het is dus eigenlijk ‘niets’ en lijkt daarmee een beetje op wat we met het woord ‘ruimte’ aanduiden… gewaarzijn [is] een onbegrensde ruimte die gewaar is van alles wat zich in die ruimte afspeelt: ons ik-bewustzijn met zijn gedachten en gevoelens, en de materiële werkelijkheid waar die ‘ik’ in rondloopt.” (Geurtz, Verslaafd aan denken, p.44-45)

Nu gaat het er natuurlijk om dit niet alleen verstandelijk te begrijpen maar om dit te ervaren. Bewustzijn is als een kaarsvlam die alles verlicht wat in het licht ervan verschijnt. Maar zoals een kaars niet alleen z’n omgeving verlicht maar ook zichzelf, zo is bewustzijn ook onmiddellijk van zichzelf bewust, het is “zelf-verlichtend” (“self-luminous”). Het is dit onmiddellijke, pre-reflectieve, pre-conceptuele zelf-bewustzijn dat het non-duale bewustzijn van zichzelf heeft, dat in de Advaita Vedanta wordt aangeduid als het besef “Ik ben” en in het Boeddhisme wordt aangeduid als de Boeddha-natuur die ‘in’ alle bewuste wezens aanwezig is. Het is dit inherente zelfbewustzijn van non-duaal bewustzijn dat het bereiken van verlichting mogelijk maakt.

Mensen die zeggen dat non-duaal bewustzijn niet bestaat, lopen dus blijkbaar deze zelf-ervaring van het non-duale bewustzijn mis, omdat ze te vastgeroest zijn in het dualistische ego. Hoe kun je nou deze mensen overtuigen dat het toch bestaat? Hier geeft de bovenstaande passage van Jan Geurtz een belangrijke aanwijzing. En criticus van de non-duale spiritualiteit zou namelijk kunnen vragen: Waarom moet ik een apart bewustzijn aannemen dat voorafgaat aan mij als individu? Waarom kan ik als individu niet de waarnemer zijn die niet alleen de buitenwereld maar ook zichzelf waarneemt? Want dat is eigenlijk wat iemand zegt die beweert dat er geen non-duaal bewustzijn is, namelijk dat de individuele persoon wél het uiteindelijke subject van bewustzijn is…

Zoals Jan Geurtz in het bovenstaande citaat aangeeft: datgene wat waarneemt kan zelf niet waarneembaar zijn, want anders zou er een oneindige regressie van zelf-waarnemingen plaatsvinden. In een andere passage legt Geurtz dit glashelder uit:

“Zodra een waarnemende entiteit zichzelf waarneemt, ontstaat er een lus (in het Engels: loop). Dit gebeurt bijvoorbeeld als een camera op zijn eigen beeldscherm gericht wordt, als twee spiegels recht tegenover elkaar staan, of als een microfoon te dicht bij zijn eigen luidspreker komt… Bij een waarnemingsloop zien we het beeld in een oneindige reeks verdwijnen. Als onze meest fundamentele waarnemingsfactor een entiteit, een ‘ding’ zou zijn, dan zouden we er een oneindige reeks van moeten waarnemen, allemaal ‘zelfjes’ die zichzelf waarnemen. Dit is niet het geval, vandaar dat onze meest fundamentele waarnemingsfactor zelf geen waarneembare entiteit kan zijn.” (Verslaafd aan denken, p.244, n.23)

Met andere woorden: de individuele persoon kan niet de ultieme waarnemer zijn, want dan zou er een oneindige regressie van zelf-waarnemingen moeten plaatsvinden en dat is niet het geval. Ergo: de ultieme waarnemer gaat vooraf aan zowel de individuele persoon als diens buitenwereld en is dus non-duaal bewustzijn…

Dit is een bijzonder sterk argument dat Jan Geurtz hier geeft en het verbaasde mij eigenlijk dat je het niet vaker tegenkomt in de diverse tradities van de non-duale spiritualiteit. Waarschijnlijk is dat omdat het daar uiteindelijk niet gaat om argumenten maar om het direct zelf ervaren van het non-duale bewustzijn in de verlichtingservaring. Toch is er ook nog een andere bron waar dit argument (heel beknopt) te vinden is, namelijk de Yoga Sutra van Patanjali: 

“Als de mind waargenomen zou worden door zichzelf in plaats van door het (non-duale) bewustzijn, dan zou de reeks van dergelijke waarnemingen tot in het eindige doorgaan en het geheugen exploderen.” (4.21)

De overeenkomst met het argument van Jan Geurtz is opmerkelijk. Ik heb aan Jan gevraagd of hij misschien in zijn argument beïnvloed is door Patanjali maar hij zegt dat hij er helemaal zelf op gekomen is, wat hem nog eens in mijn achtig doet stijgen… Enfin, het punt is duidelijk, lijkt me. Het is volstrekt logisch dat non-duaal bewustzijn bestaat. Meer nog dan dat, het is onmiddellijk door iedereen ervaarbaar dat het bestaat… En dat is waar het in bevrijding om gaat.

Douwe Tiemersma ook in het Arabisch

کوردی، العربية، English.

   ٫٫سروشتی و درووستکراو،،

(ئاخافتنێک لەگەڵ داوە تیمەریسما مامۆستای ئەدڤایتا، ٤ ڕەشەمێ ١٩٩٨)

كاتێك مەسەلە سەبارەت بەوەیە کە ئەبێت وازبهێنین لە دروستکراوەکانی (من)، دەبێ شتێکی بنەڕەتی ڕووبدات. ئەو ڕوودا بنەڕەتیەش دارووخانی گەردوونی منە. ئەمەش ڕوودەدات و پاش ماوەیەک ئەیبینیت. ئەبینیت ئەو ژیانەیە هەمیشە سەرقاڵی بوویت.

گەوهەری ژیانی خۆت ئەبینیت لە سەر زەوی. ئەبینیت کە هەوڵی هەموو جۆرە شتێکتداوە، هەوڵی ئەوەتداوە هەموو جۆرە شتێک ئەنجامی بدەیت، شتی چاک و خراپ. ئەوە ژیان بوو..تۆش دەیبینیت و لەبەرئەوەی دەیبینیت، بۆت دەردەکەوێت کە دووريەك هەيە لە نیۆان تۆ وەکوو بینەرێک و ژیانت لەسەر زەوی وەکوو منێک. ئەزموونی ئەو دووریەش دەکەیت و بۆت دەردەکەوێت کە تۆ ئیتر خۆت پێناس ناکەیت بەو ژیانەو و بۆت دەردەکەوێت کە هەموو بونیاتەکانی (من) دارووخاون.

ئەمە مانای شلبوونێکی مەزنە. کاتی ئەزموون کردنی ئەم شلبوونە، ئەم بارە نوێیە بە دڵنیایی وەک باری سروشتی خۆت ئەناسیتەوە. ئەمەیە خودبوون. ئەمەش لە خۆبەخۆ لە متمانەدا ڕوودەدات. وازهێنان لە (من) بە شێوەیەکی خۆبەخۆ ڕوودەدات، بەڵام هێشتنەوەی پێویستی بە هەوڵدانە. ئەگەر ئاوڕبدەیتەوە، دەتوانی بەڕوونی بیبینیت چەند هەوڵدانت پێویست بوو بۆئەوەی ئەو ڕۆڵانە ببینیت. ئێستاش دیسان زۆر بە وریاییەوە هەوڵەدەدەیت دووبارە لە ڕێی هەوڵدانێکی زۆرەوە یەکێک لە وێنەکانی خودی خۆت بپارێزی. ئەمە پێویستی بە چەنێک ووزە نەبووە، بە چەنێک هەوڵدان نەبووە و چەنێک توانای ویستوە بۆئەوەی بتوانیت دووبارە خۆت بپەستێویتە ناو شێوەیەک لە شێوەکان؟ وازهێنان لەمە وازهێنانە لە گرژی و ئەمەش خۆبەخۆ ڕوودەدات. لەبەرئەوەشی کە خۆبەخۆ ڕوودەدات، هەستئەکەیت کە گەیشتویتە بە بارە سروشتیەکەی خۆت. لەناو ئەم بارەدا هیچ بونیادێکی درووستکراو نیە، چونکە پێویستی بە هەوڵدان نییە. واز لە هەموو شتێک بێنە، هەموو شتێک لە خۆیەوە ئەگەڕێتەوە بارە سروشتیەکەی خۆی. ئینجا ئەبینیت هەموو دروستکراوەکانی (من) نامێنن. بەتەواوی وازبێنە لە هەموو شتێک و بەتەواوی لێیگەڕێ و ڕێبدە ئەمە بەردەوامبێت تا ئەوکاتەی ئەو بارە سروشتیە خۆیت بۆ دەردەخات. تۆ بە بێ دەنگی لێرە دانیشتبووی، بەڵام با کەمێک بگەڕێینەوە بۆئەوەی ببینین لەوەپێش بارەکە چۆن بووە؟ چی ڕووی ئەدا؟ با بەوردی دیقەتی ئەوە بدەین کە ڕوویدەدا. لە سەرەتادا سەرنجت دابووە دەرەوە و خەریکی قسەکردن بوویت لەگەڵ خەڵکی، دوای ئەوە بێدەنگ بوویت و سەرنجت خستە سەر ژوورەوە و زۆر لەو گرژیەی پێتەوە دیاربوو نەما. وادەردەکەوێت جۆرێک گرژی هەیە لە قسەکردنتا لەگەڵ خەڵک. کاتێک خەڵک بەجێ دەهێڵێت و دەچیتە ناو خۆت، ئەم گرژیە نامێنێت. زۆر بە ڕوونی بە ئاگابە لەم گرژیە، بۆت دەردەکەوێت کە درووستکراوە و داهێنراوە. هەندێجار ئەم درووستکراوە بە شێوەیەک ئاشکرایە تا ئەو سنوورەی هەموو کەسێک زۆر بە ڕوونی جیاوازی نێوان سروشتی و خۆڕس و هاوئاهەنگ لەگەڵ درووستکراو و داهێنراو دەبینێت. هەندێک کەس حەزدەکەن بە شێوەیەکی زۆر جوان و سەرنجڕاکێش دەرکەون، ئینجا لەبەرئەمە بەجۆرێکی زۆر گرژ و ناڕاستقینە هەڵسوکەوت دەکەن. باشترە لە سەرەتا لەمە وردبینەوە، لەبەرئەوەی جیاوازیەکەی لەگەڵ بارە سروشتیەکە زۆر ڕوونە. کاتێک ئەمە بە جوانی دەبینیت، بگەڕێنەوە بۆ ئەو جۆر و ئەو شێواز و شێوانەی کە لە تواناتدایە بیان ناسیتەوە و ئەزموونیان بکەیت، بارەکە چۆنە لەوێدا؟ لەوانەیە ئەو حاڵەتانە بێنەوە یادت کە گرژ بوویت تێیدا کاتێک حەزت کردبوو جوانتر دەرکەویت لەوەی کە لە کەتواردا هەیت، بەتایبەت کاتێک کە لە بۆنەیەکی گرینگدایت. ئەوکاتە هەوڵەدەیت بە باشترین شێوە دەرکەویت، بەڵام پێویستە لە دەرەوەی ئەم بۆنە و بارە تایبەتانەشداە باش جیاوازی بکەیت لە نێوان درووستکراو و سروشتی لە ناو خۆتدا. لەبەرئەوە بگەڕێوە بۆ خودی خۆت، ئەو خودەی کە دەتوانی هەستی پێبکەیت، بۆ ئەو ئاستە ناسکە لە خود کە زۆر بە ئاسانی زۆرجار ێیدەپەڕێنیت. کاتێکی لەگەڵ خەڵک دەدوێیت، دەتوانیت بەئاگابیت بەو شێوازەی کە قسەیان لەگەڵ دەکەیت.

           "الطبيعي والمصطنع "

مقدمة ومحادثة مع معلم الأدفايتا داوة تِمٓرِسما 4 فبراير 1998.

    عندما يتعلق الأمر بالتخلي عن كل ما بناە الأنا، فلا بد أن يحدث شيء جذري. هذا الحدث الجذري هو انهيار كون الأنا. سيحدث هذا و ستشاهد بقاياه: " إنها الحياة التي كُنتُ دائما منشغلًا بها."

 سترى جوهر حياتك على الأرض و سترى بأنك سعيت وراء شتى الأشياء ، سعيت جاهدًا بالقيام بكل الأشياء الممکنة ، الأشياء الجيدة و السيئة، تلك كانت الحياة. أنك تراها و تحديدا لأنك تراها، ستجد بأن هناك مسافة بينك كمشاهد و بين حياتك على الأرض كأنا. ستختبر تلك المسافة وستلاحظ بأنك لم تعد تنسب نفسك إلى تلك الحياة و ستلاحظ بأن كل بنى الأنا قد تهاوت. و هذا يعني إسترخاء عظيم. فعند تجربة هذا الاسترخاء ستتعرف على هذه الحالة الجديدة و ستتأكد بأنها هي حالتك الطبيعية و هذا هو كيان الذات. هذا يحدث تلقائيا من خلال الثقة.

  إن التخلي عن الأنا يأتي بشكل تلقائي. بينما الاحتفاظ بها يتطلب جهدا.

 فإذا نظرت إلى الوراء ، يمكنك أن ترى بوضوح كل تلك الجهود التي كان يجب عليك أن تبذلها لكي تلعب أدوارك و مرة ثانية، ستظل حريصًا لكي تبذل الكثير من الجهد للحفاظ على صورة معينة عن نفسك. كم من الطاقة لم يتطلب كل هذا و كم من الجهد لم يتطلب و ما مقدار القوة التي كان عليك أن تستثمرها لكي تجبر نفسك في سبيل أن تحشرها مرة أخرى في شكل من الأشكال؟

  إن التخلي عن هذا هو التخلي عن التوتر و هذا يحدث من تلقاء نفسه. و نظرا لحدوثه التلقائي هذا، فإنك ستشعر بأنك وصلت إلى حالتك الطبيعية. في داخل هذه الحالة لا توجد إنشائات وبنى مصطنعة، لذلك لا يحتاج منك أن تبذل جهدا من أجلها.

 أترك كل شيء و كل شيء سيعود تلقائيًا الى حالته الطبيعية. ثم سترى بأن كل ما أنشأه الأنا قد تلاشى.

  دع كل شيء، اتركه تمامًا و دع هذا يستمر حتى تكشف الحالة الطبيعية لك عن نفسها. فليس هناك ما هو أسهل من هذا، لأنها هي أصلا حالتك الطبيعية التي أنت عليها!

 لقد كُنتٓ جالسا هنا بصمت، لكن فلنعد أولا لنرى كيف كان الوضع قبل ذلك؟ ما الذي كان يحدث؟ انظر بدقة إلى ما كان يحدث. في البداية كنت موجها أهتمامك إلى الخارج و تتحدث إلى الآخرين، ثم أصبحت صامتا و وجهت إهتمامك نحو الداخل، ثم فقدت الكثير من التوتر الذي كنت تحمله معك. فكما يبدو أن هناك بعض التوتر في حديثك مع الآخرين. إن هذا التوتر يتلاشى عندما تترك العالم و تتوجه نحو الداخل.

راقب هذا التوتر بوضوح شديد، ستجد بأنه مصطنع و مفتعل . أحيانًا يكون التصنع واضحًا جدًا، إلى درجة بحيث يرى الجميع فيها التباين بين الطبيعي و العفوي و المتناغم من ناحية، و بين المصطنع و المفتعل من الناحية الأخرى. إن بعض الناس يرغبون بالظهور بمظهر جميل جدًا أو بمظهر مثيرٍ للاهتمام، وبالتالي يتصرفون بطريقة متوترة و مصطنعة. من المستحسن أن ننظر إلى هذا أولاً، لأن إختلافه عن الحالة الطبيعية يكون واضحًا جدا. فعندما ترى هذا بوضوح، عُد حينها إلى الأشكال والأنماط التي يمكنك أن تتعرف عليها و تختبرها في نفسك، كيف كان الوضع هناك؟ ربما تتذكر المواقف التي كنت فيها متوترا، عندما أردت أن تكون أكثر جمالا مما أنت عليه في واقع الأمر. خاصة عندما تكون في مناسبة مهمة، فأنك تبذل كل ما بوسعك لكي تظهر على أحسن وجه ممكن. ولكن أيضًا خارج تلك المناسبات الخاصة و المواقف المحددة، سيتعين عليك فهم وتمييز ما هو طبيعي عن ما هو مصطنع فيك. لذلك، عد إلى نفسك، الى نفسك المحسوسة، إلى ذلك المستوى اللطيف الذي يمكنك أن تتغاضى عن رؤيته أو ملاحظته بكل سهولة، لأنه عندما تتحدث مع الآخرين، يمكنك أن تكون واعيا بأسلوبك في التحدث معهم.

"The natural and the artificial"

( A conversation with Advaita teacher Douwe Tiemersma, February 4, 1998)

 So when it comes to letting go of the I constructions, something fundamental will have to take place.This fundamental event is the collapse of the cosmos of the ego.

That happens and you see the remnant: "That's the life where I've always been so busy."You see the core of your life on earth, that you have strived for all kinds of things, striving in doing all kinds of things, good things and bad things. That was life. You see it and precisely because you see it there is a distance between yourself as a seer and the life of your ego on earth.

You experience the distance and notice that you are no longer identified with that life, that all the constructions of the ego have fallen away.

 That means great relaxation. When you experiencing that relaxation, you recognize the new state and establish that it as your natural state. That is Self-being.

It happens by itself in confidence.

Letting go of the ego comes naturally. Holding it takes effort. Looking back, you can clearly see the efforts you had to make to play your roles. You will be careful to put in so much effort again to maintain a certain image of yourself. How much energy does that not take, how much effort does it not take, how strongly you have to force yourself to do so in a certain form.To let go is to let go of the tension and that goes by itself. Precisely because it happens automatically, you experience that you come into your natural state. There is no artificial production in it, so you don't have to spend energy. Let go of everything and everything will automatically go into a natural state. All constructions of the ego have then disappeared. Let go of everything really, completely let go. Let this continue until the natural condition reveals itself. Nothing could be easier, because you already are!

You sat down here in silence. What happened then? Look exactly at, what took place? First you turned outward when you talked to others, then you turned inward. A lot of tension was lost. Apparently there is a certain tension in your talking in the world. It disappears when you let go of the world and go in. See very clearly how your tension is. This is artificial, an artificial tension. Sometimes the artificiality is very clear. Everyone then experiences the contrast between the natural, spontaneous, harmonic on the one hand, and the artificial, the made on the other. Some people want to appear very beautiful or interesting and therefore they behave in a tense and made way, in a strongly constructed way. It is good to look at this in the first instance, so that the difference with naturalness is clear. When you see that clearly, you go back to the shapes and patterns that you can experience in yourself. How about there? You probably remember situations when you were tense, when you wanted to be more beautiful than you really are. Especially when it's an important occasion, you do your best to appear good. But even outside those specific situations you will have to understand what is natural and artificial in you.

Therefore, go back to yourself, to your emotional self, to the subtle plane that you can easily overlook. When you talk to others you can become aware of the way you talk to them.

108 Upanishaden, free download

Click here for free wisdom

En klik hier voor uitleg over Upanishaden.

Paul Smit. Van rode baret naar guru en neuromarketier. Een podcast met een van de populairste en meest gevraagde sprekers van dit moment

Foto: gemaakt door Guido Weijers

Paul Smit. Van rode baret naar guru en neuromarketier. Een podcast met een van de populairste en meeste gevraagde sprekers van dit moment. In deze podcast over Advaita in gesprek met Victor Hooftman van Advaita Nederland.

Ik appte Paul of ik kon langskomen, praten over Advaita. En dat kon. Dus hier de podcast. Zoals gewoonlijk praat ik weer veel te veel maar ik hoop dat het toch leuk is te luisteren. Paul is in vorm en weer helder als altijd. Veel plezier. 

Klik hier om de podcast te beluisteren! (Via Mixcloud)

Klik hier om de podcast te beluisteren via YouTube

En Paul is de beste verkocht Nederlandstalige Advaita schrijver. Hieronder de afbeelding van zijn nieuwe boekje.

Klik hier voor de link van het boekje

Sam Harris & Rupert Spira debate the primacy of consciousness (excerpt)

Wat is bewustzijn?

What is consciousness?

Een discussie over bewustzijn tussen heren die denken het te weten.

A discussion between two gentlemen who think they know. Click here.

‘Zen is eigenlijk leren luisteren’, Ton Lathouwers

 Volgens de zenmeester hoeft het niet stil te zijn om stilte te vinden

Zenmeester Ton Lathouwers: ‘Zen is eigenlijk leren luisteren’.Beeld Jörgen Caris

Hoe helpt spiritualiteit bij het omgaan met onzekerheid? In de Maand van de Spiritualiteit vertellen mensen uit verschillende stromingen welk houvast hun overtuiging biedt. Vandaag: zenmeester Ton Lathouwers (88), die nog altijd zenretraites geeft.

“Ik ben streng katholiek opgevoed, met een vreselijke angst voor God en verdoemenis. Mijn angst voor de hel was groot: ik was ervan overtuigd dat ik het nooit goed genoeg kon doen, dus dat mij uitzichtloos lijden boven het hoofd hing. In 1970 – ik was toen hoogleraar Slavische letterkunde in Leuven – ging ik voor het eerst naar Japan. Ik had wel eerder gelezen over zen en meditatie, maar dat was boekenwijsheid. In Japan ontmoette ik mijn leraar Masao Abe en heb ik mij werkelijk op het zenpad begeven.

Zen is een stroming in het boeddhisme met een sterke nadruk op meditatie. Het gaat om stil worden, opmerken hoe die mallemolen in je kop maar doorgaat en luisteren naar wat er diep in je opkomt. Dat kan van alles zijn: een grenzeloos verlangen, twijfel, verwondering. Naar dat gevoel moet je luisteren, zelfs als het tegen je eigen logica ingaat. Zen is dus eigenlijk leren luisteren. Als dat je lukt, kun je als het ware opengaan. Het heeft ervoor gezorgd dat ik innerlijke rust heb gevonden, dat ik bevrijd ben van die enorme angst die ik in mij droeg.”

Anker

“Zen laat je inzien: stop met najagen. Dat drukt de houding van zen ook uit. Het gaat om wachten en waken, niet om grijpen en begrijpen. Het houvast zit niet in je ergens actief aan vastklampen, maar in openstaan om te ontvangen. Want het wonder is dat wanneer je stil en aandachtig bent, er iets naar je toekomt. Een verandering, een rust, een vertrouwen. Hoe dat precies werkt, valt niet te verklaren. En dat moet je ook niet willen. Je zou kunnen zeggen dat God dat Adam en Eva ook al probeerde duidelijk te maken: ‘Luister nou eens, geniet je te pletter, maar kijk uit dat je niet alles gaat verklaren want dan is het uit met het genieten. Dan wordt het leven koud en kil. Dan versteent het.’

Zaken als verwondering en liefde moet je niet stukpraten. Maar als ik toch een woord zou moeten geven aan wat ik in de zen gevonden heb, dan zou dat ‘genade’ zijn. Dat is een christelijk woord, maar het kent een oosters equivalent: prasadh. Dat betekent zowel ‘genade’ als ‘oneindig vertrouwen’, is dat niet prachtig? Prasadh gaat over wat niet meer uit je ‘ik’ komt. Dan zijn we geneigd te zeggen: dan is het dus ‘de ander’ of ‘het andere’. Maar als je dat zegt, zit je nog steeds in je ‘ik’ vast. Terwijl het bij prasadh juist niet meer om ik, maar ook niet om de ander gaat. Dat valt niet logisch te snappen. We kunnen hoogstens iets stamelen. En dan noem ik het maar ‘genade’.”

Citaat

“De eerste gelofte van het boeddhisme is: ‘Hoe talloos de levende wezens ook zijn, ze worden allen bevrijd’. Die onvoorwaardelijke solidariteit van de redding heeft mij zeer geraakt. Je vindt die gedachte trouwens ook op andere plekken, zoals bij Martin Buber en Dostojevski. Niemand zal achterblijven. Als de goeden al gered worden, dan worden de anderen zeker gered; voor hen heeft de Boeddha deze gelofte afgelegd. Met redden bedoel ik: de vervulling van ons verlangen om thuis te komen, innerlijke vrijheid te vinden.

In de zen noemen we dat ook wel ‘de vrede van het hart’. Die is niet alleen voor jou bedoeld, maar voor alles en iedereen. Het wordt nooit egoïstisch: als ik maar gered word. Nee, iedereen verdient dat. Tijdens mijn eerste gesprek met Masao Abe voelde ik me moreel mislukt, had ik innerlijk geen enkel houvast en voelde ik me nergens aanvaard. En toen zei hij tegen mij: ‘Je bent aanvaard, precies zoals je bent, precies hier en nu’. Die woorden hebben grote indruk op mij gemaakt. Het was een volledige acceptatie, met alle brokstukken erbij. Een acceptatie die zelfs ‘ja’ zegt tegen de onmacht, de verlorenheid, de verscheurdheid. Dat is een vorm van heelheid waarin het woord ‘heel’ nog oplicht in zijn oorspronkelijke betekenis: als ‘heil’.”

Tip

“Probeer elke dag even de stilte in te gaan. Ik mediteer zelf ’s ochtends en ’s avonds een half uur. Maar je kunt ook, op het moment dat je merkt dat je je op sleeptouw laat nemen door die computer in je hoofd, even één, twee, vijf minuten stilzitten en focussen op je adem. Het zal altijd iets met je doen, ook als je niets van zen afweet. Onthoud daarbij: om stilte te vinden, hoeft het niet stil te zijn.

Innerlijke stilte is altijd in jou te vinden, ook midden in de stad met lawaaiige buren. Mijn eerste meditatiesessie in Kyoto vond plaats onder een brug waar elke vijf minuten een metro overheen denderde. Dus probeer het maar eens. En als het niet meteen lukt om rust te vinden in de stilte: blijf vooral glimlachen.”

Meer Dag Hammarskjöld

 

Van Dag Hammarskjöld

 Van Dag Hammarskjöld