Ramana’s and Nisargadatta’s Differing Concepts of Self-Realization

10 August 2013

Ramana’s and Nisargadatta’s Differing Concepts of Self-Realization--AMENDED Aug. 14

Ramana Maharshi and Nisargadatta Maharaj were contemporaries in the wisdom tradition known as Advaita Vedanta. However, both entertained profoundly different philosophy of Self, and of what exists, otherwise known as ontology.

Many people believe that all enlightened people have exactly the same experience and merely express it differently depending on their background, education, and the people around them. However, this is just an assumption. No one can really know the mind of another or the experience of another except by speculation, or in the cases of some very empathic individuals, by direct experience. However, even if I were to have a direct experience of Ramana Maharshi’s experience, it would still be filtered through my body-mind apparatus, and therefore would never be pure Ramana.

Instead of assuming that both of these two great gurus spoke identically in terms of ontology, or more importantly, about the Self, or “Truth,” let us look at what they actually said.

The keywords in exploring the ontology of both of these teachers are as follows: ‘I’, ‘self’, ‘Self’, ‘Consciousness’, ‘Turiya’, and ‘Turiyatata’.

One of the key differences between Nisargadatta and Ramana, was that for Ramana there was only Consciousness. For Nisargadatta, there was Consciousness and the witness behind Consciousness, the absolute, the noumenal, which was entirely separate from Consciousness. Sometimes it appears he uses "witness" almost like  pointer towards an entity. However, and entity would have to be in existence or Consciousness.  At other times, he refers to it as the "principle" that knows both knowingness and non-knowing, or nothingness.

For Ramana there were two I’s, the I of the mind that is destroyed by self inquiry, and the “true” I of the heart, which is experienced when the mind is silent and one rests in one sense of presence in the area of the heart in the body. The locus of concentration/energy, drops from the brain, face, and mouth into the thorax and heart area, entirely quieting the mind. This is called abiding in the Self.

For Nisargadatta, in essence, there were three I’s: the I thought; the I of Atman or the witness of the three states of Consciousness found in Turiya; the absolute witness, the noumenal Self, the Self that does not exist in Consciousness, and therefore “exists” prior to Consciousness.

For Nisargadatta, following the lead of his teacher Siddharameshwar, enjoined the student practitioner to focus on the inner sense of I am, which usually is first experienced as energy in the area of the heart, and with concentration thereon, grows into a sense of presence.

Nisargadatta has the student focus on the sense of I am, then turn around and rests in the sense of I am or abides there in the sense of I am, with a sense of love and acceptance of that I am sense.

Eventually, Nisargadatta states that that sense of I am, almost as a physical presence, disappears, leaving one in the absolute, which is beyond Consciousness, and is the ultimate witness of Consciousness.

Ramana somewhat differently has the student concentrate on the I-thought, watching where it arises and where it passes away.

If one actually practices this way for a long time, one will actually see the thought as an entity arising out of emptiness and disappearing into emptiness, which he calls Self, Turiya, or the real I as opposed to the false I of the I-thought.

That is, for Ramana, the real I is the ground state, feeling of Turiya, which is the basic essence of sentience, or the conscious life force. I believe this is what Nisargadatta calls “beingness.”

If we meditate deeper, and watch that I thought disappear into the emptiness, one will find that emptiness is really filled with knowingness, sentience, or a sense of presence. It appears as a lighted presence within oneself, within the empty space that is our inner void, and which, after a time, one takes to be oneself. Ramana calls this the true I.

For Nisargadatta, at least in his experience, even Ramana’s true I of Consciousness is illusory, and his true I is the witness which is entirely beyond Consciousness, and which is the noumenal, the absolute, and which can never know itself as object. In other words, the true I is entirely a mystery, and the source from which all of Consciousness arises and passes away.

For Ramana, it is different. For him there is only Consciousness.

Ramana stated after he had an experience of death and realized that the body dies but Consciousness is not touched by death:

“I” am immortal Consciousness. “I” [that is the true I or Self] was reality, the only reality in this momentary state. All conscious activity that was related to my body flowed into this “I.” From that moment all attention was drawn as if by powerful magic to the I or “Self.” The fear of death was permanently extinguished. From this time I remain fully absorbed in the “Self.”

You have to realize that Ramana did not actually die. He pretended to die. A fear of death came to him and instead of running from the fear, decided to introspect into it, and pretended to die. He held his breath. He clenched his eyes. I he laid down as a corpse and imagined it was ready to be burned in the fire of cremation.

Then it dawned on him that the full power of his own beingness continued to exist unabated. He realized in this moment the separation of Consciousness from the body, and that Consciousness had its own separate life force from the body. It is because of his terrible fear that this experience that “ordinary Consciousness” was so meaningful. Other people find out that they are not their bodies in other ways, and with somewhat different experiences.

For Ramana there was only Consciousness. It was not conceivable to him that there was a noumenal unknowable witness that existed prior to Consciousness. For Ramana there was only Satchitananda, existence-knowledge-bliss. There was nothing outside of existence-knowledge-bliss. That is there was no prior to Consciousness; all that there was, was Consciousness.

Nisargadatta would agree that all that there is, is Consciousness. But he would posit the existence of a principal beyond Consciousness that was aware of the coming and going of Consciousness, which he called the Absolute, or the Witness, equivalent to the Western concept of noumena, the unknowable subject of existence, which was not in existence, but beyond it, or prior to it.

One might use an analogy of en entity from another dimension who stuck his head into our 4-dimensioanl universe, witnessed it, but was not of it.

In his life as a matter of fact, Nisargadatta retreated more and more into this witness state the older and sicker he got, but he stated that for the aspirant who wants to attain Jnana, one cannot ignore Consciousness, which he called “knowingness.”

On page 53 of Consciousness and the Absolute he states:

     “the absolute state cannot be explained by words. You are that absolute, the unchanging.

     “Consciousness, or the knowingness, is homogeneous and one only. When you were in that state of Consciousness, it is all one, all the same, only the expressions are different.

     “Everything which gets consumed, exhausted, is unreal. Your knowingness will, in due course, be consumed, will disappear, so it can’t be real; but you can’t just dismiss it, you must understand it fully.”

In other words, Nisargadatta is saying that Consciousness is unreal in the sense of being temporary, and also dependent on the existence of the body, and becomes burnt up by life after period of time, but for the purposes of Jnana, self-realization, it cannot be ignored, for it is the gate to awakening.

Self-realization for Nisargadatta meant something entirely different from self-realization for Ramana. For Ramana self-realization is the recognition that you are the entirety of Consciousness arising from your recognition that your essence is the Satchitananda of the Turiya “state,” and also all experiences that arise from and disappear into Turiya. In other words, you are that expanded sense of presence that comes from dwelling in the silence of the heart with the mind held silent, the beingness or presence that experiences everything, and which remains during sleep, waking and dream states. For Ramana everything in the world, everything in your body and mind, reside in that sense of presence, Satchitananda or the real I, or Turiya.

But not for Nisargadatta. He identifies himself with the witness of Consciousness, the witness of I am. In a sense he appears to be identifying with the witness or the real I that Ramana calls Turiya, but Nisargadatta objectifies Consciousness, the object, while the absolute is the noumenal subject.

Concerning this, Robert Adams rejected Nisargadatta’s assumption of the split between the absolute and Ramana’s real I of Turiya, saying that Nisargadatta added unnecessary complications to Ramana’s pure theory.

Nisargadatta’s absolute in a sense is initially a speculation based on the assumption that there must exist a principal which recognizes Consciousness and also the absence of Consciousness which is beyond Consciousness. One can never experience this prior to Consciousness “existence” because it is entirely outside of Consciousness. As Nisargadatta states, one can never witness the witness, one can never witness the absolute, one can only be the absolute. Therefore there can never be any experiential proof of the Absolute, but only a conviction.

When one becomes that witness for Nisargadatta, one has attained a level beyond existence and nonexistence, which he states as is one’s true nature, and it is this which he called self-realization.

(In fact, as I explain elsewhere, it is more than         conviction. One develops a faith that is beyond the intellect, beyond conviction because of the continuity of Se;f even through unconsciousness states.  Ramesh Balsekar called with "apprehension.")

For Ramana on the other hand, self-realization is the experience of Satchitananda, or identification or immersion in Turiya, the real Self, “the only reality.” He stated that “all conscious activity that was related to my body flowed into this I (Turiya). From that moment, all attention was drawn as if by powerful magic to the “I” or the “Self.”

For Ramana, self-realization was entirely experiential. He felt the power of the self within, of Turiya, of Satchitananda, and from that moment on was always aware that he was the self. This was the true I. The I did not dissolve as for Nisargadatta, although the false I of the mind did. All things in the world arose from and  subsided into the Self. For Nisargadatta, all things arose from and disappeared into the absolute, the noumena.

One reconciliation is possible between these two concepts of self-realization is to join them both together, and make Turiya the flip side of the absolute witness, and the absolute witness the flip side of Turiya or essence of Consciousness.

Nisargadatta appears to be suggesting the same in Consciousness and the Absolute.  In one paragraph he calls the ‘Self’ the “feeling ‘I-Am’,” which is love to be, while in another paragraph he says the ‘I’ is the Absolute unmanifested, while Consciousness is the manifested world, Consciousness, which is experienced the same by all.

      Nisargadatta: Now, understand the subtle difference, what are you and what do you understand to be you? The body is not you. The body is the food you have consumed, the taste of the body is the knowledge "I Am". That is Self, the feeling "I Am", that is the love to be. That love to be is all-pervading.

     Everything happens out of our own Self. Thi consciousness is spontaneously felt in the Self only. This "I" is not an individual. What is, is the Absolute unmanifested. What appears, as if in a dream, is the manifested, relative world, and this experience of the dreamlike state is the same, an identical state, for everyone.

In fact, for me this is an essential assumption to explain my own experiences, the first of which was to experience myself as totally separate from the states of Consciousness which came to me, and enveloped me, but did not touch me. This is what Robert Adams acknowledged as self-realization in me.

In this experience I myself was unknowable; all that “I” knew was the coming and going of states of Consciousness. Without the coming and going of states of Consciousness there would be no awareness of myself as the absolute, apart from Consciousness. It was only through witnessing Consciousness that I had an existence as a total mystery, as some principle or thing beyond Turiya.

In my third awakening experience, I felt an explosion of life force, energy, and bliss arising from within my presence in a constant eruption, with a deep, deep knowing that this was my Self. There was utter and total certainty that this energy, light, bliss and self-recognition was myself. The knowledge was unshakable. Because of the simultaneous presence of visual light, bliss, a sense of profound grace, self-acceptance, surrender, and love, I call this Christ or Krishna Consciousness. This is the complete opposite of my second awakening stated in the previous paragraph.

In the second awakening I identified with the untouchable absolute witness just observing Consciousness. In the third awakening, I became the explosion of the light force, of Turiya, Satchitananda, Consciousness on steroids. And I found this awakening far more powerful, riveting, and “enlightening” than either my first or second awakening recognized by Robert Adams.

However, exploring Nisargadatta’s works, one reads his first book, Self-Knowledge and Self-Realization, and finds that he is a true Bhakta, filled with love, devotion, and divine energies, and experiences Krishna Consciousness. In fact he talks about Satchitananda and the constant feeling of bliss, surrender to his group, love of his guru, and love of that basic life in a state which he calls the child Consciousness.

Thus it may well be that Nisargadatta originally experienced the same awakening as Ramana to the life force, to Turiya with all of his attention fixated on it, and eventually it disappeared, and his identification was no longer with Consciousness, but more and more with the absolute experienced as a profound conviction (apprehension).  He did strongly feel the lessening of his own life force along with the severe pain of his cancer, and practically begged Consciousness to leave him.  Not so Ramana.

This may be the case, or it may be the case that Nisargadatta was just tired of life in the world and chose to begin to ignore Consciousness and the happenings in Consciousness, and cleaved to the conviction/apprehension of That which knew the coming and going of Consciousness which was prior to Consciousness, and which was immortal.

     Nisargadatta: My present state is such that this consciousness and all this physical suffering are unbearable. I am prepared to dispose of it right now. Nevertheless, people come here and these talks emanate out of the consciousness. I am addressing you as consciousness; you are the Godly consciousness. 

     I am telling you about the consciousness. In my true state, if I had been aware of consciousness at the moment the body formation was taking place, I would have rejected it. But at that highest state such knowledge is not there and this body formation and consciousness are both spontaneous.

For me, I think I have come to express in my own teachings the primacy of Ramana’s saying YES to Consciousness and the life force, as opposed to Nisargadatta more or less dismissing Consciousness and fading away into the noumena, into the hypothetical subject beyond Consciousness.

For me, the constant burning explosive awareness that runs through my sense of presence and my body is so powerful, so commanding and inviting at the same time, that my previous existence up until two years ago, and which included 15 years of awakening in a Nisargadatta style, was all just a dream.

Only now when I burn and explode with life energies, my body is acutely attentive to everything, my sense of presence fills my body and the space around me with a different kind of knowing, a knowing through the heart directly rather than through the mind and the brain. To me this is true awakening peace that passeth all understanding, far beyond the (almost unbearable/almost annoying) bliss.

This nakedness we share, this aloneness, this longing to touch... (Nancy Neithercut)

this nakedness we share, this aloneness, this longing to touch... is love... this is who we are and it is all encompassing…

infinitely intimate is this life, feeling deeply, passionately and sometimes not... no right or wrong way to live or love or die... 

poems are love songs hidden and revealed, clothed in nakedness, where words form your lips and bathe your heart in waves of storm and calm, in tides of light and dark, in echoes of sound and silence that reverberate an earthly heavenly music that feels like a center less center, a beginning and end to the spiral that billows and recedes…

this breath, this heartbeat, this undeniable feeling of aliveness that cannot be separated from the sensorial rush of perception, all complete without edges

…no where to bleed, love bleeds into itself

…and the scarlet and orangy skies fade into purpling, and the darkness creeps so gradually, you can see in the darkest night, as your breath lingers on the last notes of moon songs drifting over the canyon walls, casting its reflection into another's eyes, another world beyond the horizon where dawn waits for your eyes, your heart, your body to rejoice to play to sing the day to dance this lover’s dance, whirling madly, going nowhere, the hush that saturates this that is without meaning or non meaning

…simply the joy of being, the joy of feeling deeply, and the bliss of not being separate from what life looks or feels like as all is life, yet there can be caring deeply… ahhhh… this very life this very breath this very heart beat, this very kiss…

the beauty of love is that it has no boundaries, no definition, and cannot be found or lost, and the desperate attempt to find it to capture it is it…

how beautiful this center less spinning, this delicate weave and unravelling of threads of diaphanous thought, of moonlight blushing into a garment of nakedness, and this ache to clothe others, to hold them and tell them that they are beautiful, that they are love

…but not the love they are used to thinking about, like lacking and then fulfilled, as all is full, all is bursting!

can’t you feel your heart singing as dawn slides through the window after a long moonless night, rain splashing away your night time dream, and the trailing tail lights meandering down the wet lonely highway looking for a moon you seemed to lose, long ago when you closed the curtains trying to hide from the searing light, the penetrating love, the indelible song that you are and can never escape…

love cannot be run away from, the running is love, the finding is love, the losing of love, ...is love

Ik ben niet verlicht, ik ben verduisterd, 22 oktober 2022 door Hans van Dam

Ik ben niet verlicht, ik ben verduisterd

22 oktober 2022 door Hans van Dam

Deel 1 van een interview in 13 delen over de onzienlijke lichtheid van niet-weten en de weidsheid voorbij alle wijsheid.

Claire: Zou jij jezelf verlicht noemen?

Hans: Verlicht? Mij niet gezien. Niet-mij ook niet. Lichter misschien, opgelucht, jawel, maar verlicht?

Claire: Wat is daar mis mee?

Hans: Daar is niets mis mee. Verlichting is geen handelsmerk en ‘verlicht’ is geen beschermde titel. Iedereen mag zich zo noemen, van vuurvlieg tot gloeipeer.

Claire: Terecht, lijkt mij, het schijnt dat iedereen al verlicht is.

Hans: Het schijnt ook dat er eerst nog even iets moet gebeuren, al hoeft dat geen seconde te duren en is verlichting zelfs voor luie mensen binnen handbereik.

Er schijnen ook vijfhonderd wedergeboortes vol kommer en kwel nodig te zijn voor je uitgedoofd en wel de opiumkit van het nirwana wordt binnengereden, en dan moet je je al die tijd nog fatsoenlijk hebben gedragen ook.

Je ziet, er schijnt heel wat te schijnen in deze contreien; alleen al daarom is ‘verlicht’ mijn woord niet.

Claire: Wat is jouw woord wel?

Hans: Als ik mezelf per se iets moet noemen, dan maar verduisterd. Al is dat mijn woord niet.

Claire: Verduisterd?

Hans: Laat ik het maar meteen bekennen. Het is niet dat mijn derde oog is opengegaan en het Levende Licht heeft aanschouwd, of de Heilige Geest, de Waarheid, de Werkelijkheid, de Wijsheid Voorbij Alle Wijsheid, een Weten Zonder Woorden, de Kennis Zonder Leraar, of wat dan ook.

Claire: Jou is niets geopenbaard.

Hans: Ik ben alle inzichten kwijtgeraakt. Ze liggen in mijn bovenkamer opgebaard.

Claire: Geldt dat alleen voor jou of voor iedereen?

Hans: Geldt het voor jou?

Claire: Soms vraag ik me af of verlichting wel bestaat.

Hans: Het bestaat, als je verlichting definieert als het einde van dit soort vragen, van dit soort denken, van de zichtbare en onzichtbare onderscheidingen en aannames waarvan het is doordrenkt. Dan ben ik een levend voorbeeld.

Claire: Is dat hoe jij verlichting definieert?

Hans: Het is hoe ik niet-weten definieer.

Claire: Denk jij dat er aan anderen wel iets is geopenbaard?

Hans: Vraag maar aan anderen. Ik spreek alleen voor mezelf.

Claire: En als je voor jezelf spreekt?

Hans: Dan ben ik meteen uitgepraat. Ik weet het allemaal niet meer. Tot in de n-de graad. Dat gaat ver hoor. Niet-weten is een spel zonder grenzen. Ik weet niet eens meer of ik het allemaal niet meer weet. En ook niet of dat het toppunt van niet-weten is of het einde.

Claire: Je zit er tot over je oren in.

Hans: Ik ben er wel uit, ik kom er niet uit.

Claire: Het spelletje is uit.

Hans: En daar kan ik maar niet over uit.

Gloeilamp met blinddoek.

Uit: De onzienlijke lichtheid van niet-weten.

Milo Clark, A Day with Maharaj

"A Day with Maharaj," by Milo Clark

"Maharaj," to me, was just a temporal title of an Indian potentate until I met this lineage holder of a spiritual title [in the Navnath sampradaya], which, in this man's case suggests nothing regal, encompassing no estates, grants no domain. His physical circumstances are very simple yet apparently lacking nothing to him. The bulk of his being is entrusted to a small room, perhaps 10 by 15 feet in size, and filled with objects related to his being there as Sri Nisargadatta Maharaj. The entitlement brought no affectations, only some objects related to the linkage which he did not seek. Along with the other tenants of Vanmali Bhavan (the name of the building on Tenth Lane in the Khetwadi district of Bombay, where Maharaj lives with his family), he walks down the long hall to the far end of the building to use the communal toilet faculties. With a mischievous twinkle rarely absent from his unusually bright eyes, he scoffs at all the guru business and trappings. With a sweeping wave of his hands, he says that when he goes about he is just an old man out for a walk so nobody bothers him and he can go as he pleases.

Maharaj, as most of the Westerners in attendance called him, holds court in his little room much of the day and evening. The room is reached by a small, steep ladder which looks like a fold-up attic ladder from the Indian equivalent of Sears Roebuck. He will be found near the top—to the right side in the morning and to the left later in the day. On approaching a spiritual master of a Hindu tradition, one customarily touches head to floor in respect for the tradition bearer. Given the space involved and the immediate proximity of Maharaj to the top of the ladder, a rather adept maneuver is required to bring this off with some sense of grace and proportion. A visitor learns to keep legs in the stairwell and to execute the bow on emerging. Any alternative method requires a suppleness of spine worthy of an inchworm.

The space is no more than six feet high and was created many years ago by dividing the front room of this two-room suite in half vertically. There are numerous opportunities to impale one's head. A heavy central beam, at least six by six inches, has three heavy books for hanging large bells during ceremonies. On the side of the beam facing Tenth Lane, there is a metal rod, perhaps half an inch in diameter, extending from one side of the room to another. From this rod, at its easternmost end toward the outside wall of Vanmali Bhavan, hangs a heavy brass with a base diameter of about six inches. This bell would swell the chest of any respectable yachtsman. We shall hear more about this later.

I do not know how long Maharaj has been in this space, but it feels like a very long time. Maybe as long as 50 years, since this is also the location of his beedie shop, now boarded up below, which was his business before his spiritual enlightenment and, I understand, for some years afterwards. Beedies are very potent Indian cigarettes with an acrid, quite vile-smelling smoke. They are made by rolling some crumbled tobacco in a small leaf finished off with a wisp of colored string which also clues the addict as to which end to light while holding the whole thing together. In honor of his former trade or, perhaps more accurately, in testimony to the addictive powers of the beedie, Maharaj chain-smokes the little devils. It was hinted that Maharaj still helps out on beedie rolling now and then. His son carries on the family trade in a tiny alcove shop just down the alley to the east before the tea shop on the corner.

Maharaj states his age (at the time of my visit) as 82 years of suffering in this body. He says so or, more correctly, is translated as having said so in his native Marathi, with a wry smile and toss of his eyebrows, hinting that it may not have been all that bad.

The room has a patina and shine coming from much rubbing and wiping on its objects and surfaces. The floor is covered with a collection of rugs and carpets typical of the "as-is" section of a Goodwill store. My guess, nevertheless, is that a shrewd rug merchant would be delighted with some of them.

There are two low windows, one to the south facing Tenth Lane and the other in the eastern wall about two thirds back into the room. This latter opening is to a narrow space between buildings. The view includes a bit of rusted-through, corrugated roofing fallen from the adjacent building, some crumbling masonry, and various metal-reinforcing rods festooned with bits of cloth of indeterminate ancestry and circumstance. The windows are masked on the inside by heavy wire mesh. Both walls, what little is uncovered, and wire mesh were painted the same bilious green once dear to American hospitals. On opposite sides of the room about three feet or so back from the front wall along the longer side walls are two quite old appearing but once fine mirrors now losing their silvering here and there. By carefully placing oneself, there are reflections of a multitude of self-images.

At the far interior end of the room is a wooden case and chest of drawers laden with important-looking articles and secret recesses containing items for ceremonies and Maharaj's personal needs. Toward the side and above the low windows can be found a set of cushions, a backrest and two folded animal skins lined with velvet cloth. I have not seen this group of articles used during my visits, and sense that these were used during the late-night sessions, which were attended primarily by Maharaj's Indian devotees and conducted in Marathi with no translation offered.

By the center of the wall, also on top of the case mentioned above, is an elaborate (for these circumstances) altar arrangement backed by a large, silver-framed picture or a stern-visaged Indian of apparent importance garbed in a richly decorated uniform of Western cut. My impression was that this was a previous lineage holder of the Maharaj title now held by Nisargadatta. The altar itself has many silver pieces of differing sizes and shapes. A small flame burns continuously in a tall stand centered on the picture. There are two impressive lions on duty flanking the altar and heavy drapings along the edges of the frame. The base and panels are deeply embossed silver of complex designs and reliefs. There is no doubt that this altar arrangement holds significance to those who regularly attend Maharaj in this space.

Around the perimeter, in those areas not occupied by mirrors, altar and throne cushions, a wainscoting runs along about four feet above the floor. Oh, yes, I must also mention two formidable oil paintings of the current Maharaj. One is placed to the interior side of the altar arrangement mentioned. Under this portrait and between the altar case and a big dark wooden armoire is a tiny square of floor that became my refuge and support during the painful hours spent on that hard floor. The second portrait hangs on the interior (western) wall between the mirror and the front wall. Against the opposite wall lies a pile of cushions. Upon and above the wainscoting is a collection of framed representations of human faces and bodies, mostly photographs of various vintages. I recognized several that would be of Maharaj, and one of Ramana Maharshi. Another, more a drawing than a photograph (but who is to know?), conveys the impression of Babaji, the Avatar dear to Yogananda (Founder of the Self-Realization Fellowship). The others were unknown to me and ranged from additional figures in fancy dress similar to the distinguished gentleman over the altar to those in simple dhoti or loincloth pictured in various yogic poses with faces composed in samadhi or spiritual rest. When, during a slack moment, I ventured to ask the translator whom some of these visages may represent, Maharaj (who purports to know no English) sternly wagged his finger at me, fixed me with one of his dark looks of great import and let lose a torrent of words which were translated as, "When you know who you are, you will know who they are!" That was followed instantly, if not simultaneously—so quick are his changes—by the kind of merry twinkle old Saint Nick is supposed to have given before laying finger to nose and disappearing up the chimney with a "Merry Christmas to all, and to all a good night."

Minor details abound. There is a trap door with counter-weight which folds up to the interior wall. Above the trap door is a small railing to warn the unwary. At the head of the ladder, high on the wall right under the central beam, is a round, brass-cased doorbell button. This button, when pushed, rings a buzzer down in the living quarters below. Maharaj, at the start of bhajans (the chanting ceremonies), would stalk about the room banging cymbals mightily and glaring at the head of the ladder in expectation of the desired attendance of his family. They would hardly ever put in an appearance, but Maharaj would scowl and go over to push many times upon the button. Sometimes his [last surviving] daughter would come up and join in and, satisfied, Maharaj would go back to intent concentration on his cymbals.

To the front left are some small shelves with items related to housekeeping. You should also know that Maharaj sleeps in this room. The pile of cushions in the eastern corner conceals the bedding and frame which are brought out and assembled by his daughter for the afternoon nap and nighttime sleep. And, on the two window sills, both about eight inches deep (the thickness of the walls), are flower vases, water pitchers, metal stands, trays, and ashtrays. Yes, holy ashtrays (sounds like something from "L'il Orphan Annie" or "Batman" comics). Maharaj's endless succession of beedies comes out of a silver box kept by his side. The silver looks almost worn through to the wood of the box. He seemingly is involved with lighting a beedie or new stick of incense almost all the time. He used one of those Ronson type coffee-table butane lighters (given to him by some admirer) with a childlike fascination in its workings yet carried off with a casual aplomb. 

I was there during a better part of the year, I was told, yet the air in Bombay, at least during my visit, averaged a stage-two smog alert by Los Angeles standards. Maharaj carefully keeps ten or more sticks of incense burning from his seven incense holders. His favorites seemed to be "pacholi" and "Everest." At times other than discourses—i.e., bhajans, readings, puja (worship)— additional incense would be lit before the altar and at other places in the room. As though that were not enough, ritual camphor was burned at least three times daily. All of this contributes richly to the patina constantly applied and dutifully rubbed. Needless to say, the reek of Maharaj's omnipresent beedies was well camouflaged.

- Milo Clark, A Day with Maharaj

Groetjes uit Shambhala ...

Weer een nieuwe 'groetjes uit shambhala'. Over fictieve geloven deze keer.

Klik hier voor de podcast.

Nobelprijs voor aantonen dat werkelijkheid niet bestaat

Wetenschapper wint Nobelprijs – toont aan dat werkelijkheid niet echt is

14 oktober 2022 door de redactie van het BD

De wetenschapper Alain Aspect heeft deze week de Nobelprijs gewonnen voor het experimenteel bewijzen dat de echte wereld… niet echt is. En ook al is de fysieke wereld niet echt, toch kreeg Aspect de Nobelprijs voor Natuurkunde, samen met twee andere wetenschappers op hetzelfde onderzoeksgebied.

Aspect is verbonden aan het Hong Kong Institute for Advanced Study aan de City University. Hij maakt deel uit van een team van mondiale topwetenschappers dat regelmatig Hongkong bezoekt.

Wat hebben hij en zijn collega’s eigenlijk ontdekt? Om die vraag te beantwoorden, moeten we een eeuw terug naar de jaren twintig van de vorige eeuw. Er ontstond een ruzie tussen Einstein en de’ vaders van een nieuw wetenschapsgebied’, de kwantumfysica.

In 1935 zei Einstein dat de ontdekkingen over de aard van de basisdeeltjes waaruit alles in de wereld bestaat, inclusief mensen en voorwerpen en de ruimte zelf, fundamenteel onjuist waren. De kwantumfysica als theorie werkte alleen als de deeltjes niet onderworpen waren aan de regels van tijd en ruimte. Het zou betekenen dat op een fundamenteel niveau niets onderworpen was aan de regels van tijd en ruimte. Niets was echt. Probeer die stelling maar eens te verdedigen, daagde Einstein zijn tegenstanders uit.

De kwantumvaders gaven toe dat Einsteins punt correct was – maar ze hielden vast aan hun bevindingen, en gaven zelfs toe dat ze daardoor als mystici overkwamen. Ze merkten zelfs op dat hun theorie gelijkenis vertoonde met oude oosterse gezegden als “de werkelijkheid is een droom in de geest van God”.

Het geschil bleef tientallen jaren onopgelost. Einstein werd gezien als de leider van de kant die zei dat de werkelijkheid echt was, terwijl de kwantumvaders, onder leiding van Niels Bohr, zeiden dat de werkelijkheid een illusie was. Ten tijde van Einsteins dood in 1955 bleef de kwestie in wezen onopgelost. Maar in de jaren 1960 en 1970 werkten verschillende wetenschappers degelijke experimentele manieren uit om na te gaan of de deeltjes fysisch “echt” waren of niet. De bevindingen waren duidelijk. Ze leken aan te geven dat de kwantumvaders gelijk hadden.

Met andere woorden, de fysieke werkelijkheid – de 3D-wereld waarin wij bestaan en ons bewegen – is een illusie of een projectie. Dit is nu het standaard standpunt in de natuurkunde.

Zijn het de hersenen, is het bewustzijn, is het bewustzijn? (Nancy Neithercut)

velen proberen dit vast te pinnen, zijn het de hersenen, is het bewustzijn, is het bewustzijn?

 is er een 'het'?

 Ik heb er nog nooit een gevonden!

 dat er geen rand is aan wat er aan de hand is, is duidelijk, maar de meesten proberen het te vangen ... waarom? omdat ze weten dat het leven kostbaar is en ze weten dat de dood wacht, en degenen voor wie het idee van eeuwig of een leven met god of reïncarnatie nooit echt wordt geloofd, proberen deze kostbare edelsteen vast te houden spontaan van nature perfect, zoals alle deze.

 is het echt perfect, is het liefde? zoals ik al zei, er is geen 'het'.

 daarom is er geen greep, en dit is de schat, dit is de schoonheid, dit is, nou ja, het leven terwijl het tegelijkertijd explodeert en implodeert, net zoals dit...

 onvermijdelijk, onbereikbaar, ongrijpbaar... liefde in al haar rijkdom en pracht... en hoe wonderbaarlijk je tranen, je menselijkheid, hoe mooi en kostbaar je bent...

 niemand schrijft me meer, en dat doen ze al jaren niet meer. maar we hebben wel mooie zoom meetings en die gaan niet over non-dualiteit. het zijn mensen die hun mooie leven delen, dat zijn verhalen, zoals wij verhalen zijn, en in het delen dat we elkaar worden, is het echt een liefdesfeest.

 Ik heb het gevoel dat niemand niet weet wat ik zing, maar ja, om te horen dat het 'gewoon dit' is als je vader op sterven ligt kan moeilijk zijn, maar eigenlijk is dat toch duidelijk niet?

 Ik kan mensen zien die proberen te leven in het moment waarop dat proberen het onontkoombare ongrijpbare moment is, ik kan mensen zien die proberen eraan te ontsnappen, en dat proberen eraan te ontsnappen het is... Ik hoor over conflicten en ruzies tussen niet-dualiteitssprekers en Nou, is dat niet gewoon een deel van de dans?

 een populaire spreker vertelde een tijdje geleden in een non-dualiteitsbijeenkomst (volgens een vriend) dat zijn hond was overleden en dat dat 'slechts' een verhaal was, en ik kan zien dat de luisteraars zouden denken, 'oh, ik wou dat ik kon schouderophalen van mijn leven zo, en niet schelen' en dus, nou ja, hij zal meer en meer klanten krijgen. gegarandeerd!

 maar weet je, we ZIJN verhalen, en dat we verhalen zijn is een verhaal!

 verhalen zijn alles wat we hebben, ze zijn alles wat we kennen, of het nu sprookjes of horrorshows zijn, en sommige verhalen gaan over het achtervolgen van draken, of het najagen van regenbogen, of het najagen van dat ongrijpbare onkenbare doel dat verlichting heet...

 niets slecht of beter, niet persoonlijk of niet-persoonlijk, niet zinvol of zinloos, maar toch oneindig intiem en volkomen adembenemend en eenvoudig ...

 wel, DIT hoe het er ook uitziet of aanvoelt, want er is geen DAT, en dit voelt als liefde voor mij, daarom stromen liefdesliedjes uit deze vingers en een gezondheidsprofessional voelen als een mooie manier om de liefde te delen. niet de mijne niet de jouwe, liefde is, nou ja, onvermijdelijk en onbereikbaar en omvat alles en alles en helemaal niets

 alleen door van je te houden lijk ik te verschijnen...

 mogen we deze dans houden? de maan komt op en de krekels zingen nog steeds, de herfst lonkt...

Nancy Neithercut 

many try to pin this down, is it the brain, is it awareness, is it consciousness?

is there an ‘it'?

I have never found one!

that there is no edge to what is going on is obvious yet most are trying to catch it... why? because they know that life is precious and they know that death is waiting, and those for whom the idea of eternal or a life with god or reincarnation never really are believed, seeking to hold this precious gem is spontaneously naturally perfect, as is all of this.

is it really perfect, is it love? well as I said there is no ‘it’.

that is why there is no grasping, and this is the treasure, this is the beauty, this is, well, life as it explodes and implodes simultaneously, just like this…

unavoidable, un-reachable, ungraspable... love in all its richness and splendor…and how marvelous your tears, your humanness, how beautiful and precious you are...

no one writes me anymore, and they haven't for years. but we do have beautiful zoom meetings and they are not about non duality. they are people sharing their beautiful lives, which are stories, as we are stories, and in the sharing we become each other, it is truly a love fest. 

I feel that no one does not know that of which I sing, but yes, to be told it is 'just this' when your father is dying can be hard, but actually that is obvious is it not?

I can see people trying to live in the moment when that trying is the inescapable ungraspable momentary, I can see people trying to escape it, and that trying to escape it is it... I hear about conflicts and arguments between non duality speakers and well, ain't that just part of the dance?

a popular speaker shared in a non duality meeting a while ago (according to a friend) that his dog had died and that that was 'just' a story, and I can see that the listeners would think, 'oh, I wish I could just shrug off my life like that, and not care' and so, well, he will get more and more customers. guaranteed!

but ya know, we ARE stories, and that we are stories is a story!

stories are all we have they are all we know, whether fairytales or horror shows, and some tales are about chasing dragons, or chasing rainbows, or chasing that elusive unknowable goal called enlightenment…

none bad or better, not personal or non personal, not meaningful or meaningless, yet infinitely intimate and utterly breathtaking and simply…

well, THIS what ever it looks or feels like, as there is no THAT, and this feels like love to me, that is why love songs pour from these fingers and being a health professional feels like a beautiful way to share the love. not mine not yours, love is, well unavoidable and unreachable and includes all and everything and nothing at all

only in loving you do I seem to appear... 

may we have this dance? the moon is rising and the crickets still sing, autumn beckons…

Nancy Neithercut 

Nieuwe vertaling naar Nederlands van Prior to Consciousness van Nisargadatta Maharaj

Hier een nieuw gratis boek in het Nederlands vertaalt van Nisargadatta Maharaj! De Godfather van de Nederlandse Advaita. 

Vertaling vanuit het Engels naar de Nederlandse taal, van Prior To Conciousness van Nisargadatta Maharaj, door W. Simmers

Wij zijn hem verschrikkelijk dankbaar. 

Speciaal voor u. En gelijk maar de gratis vertaling van I Am That, het wereldboek toegevoegd, vertaalt door Wolter Keers.

En een aantal voorgelezen hoofdstukken voor mensen die niet goed meer kunnen lezen. 

Klik hier om de bestanden te kiezen.

Voorbeeld tekst:

4 april 1980 

Bezoeker: Zou Maharaj willen praten over de zegen van de goeroe? 

Maharaj: Het is de intensiteit van het geloof dat je hebt in de woorden van de goeroe, die het belangrijkst is. Als dat er eenmaal is, stroomt de zegen automatisch. Het geloof in de goeroe is gebaseerd op het bewustzijn dat je met je meedraagt, het geloof in je Zelf. De liefde voor het Zijn probeer ik naar een hoger niveau te brengen. Wat blijvend is, is deze liefde voor het Zelf waarop tempels zijn gebouwd. Dit Christus bewustzijn, is dit geloof in een persoon? Als mens werd Christus gekruisigd, maar het univer 

sele bewustzijn dat hem eigen was leeft voort.

Vertalers 

Hoewel Maharaj me (W.S.) buitenom de dagelijkste sessies met toehoorders weleens in het Engels heeft aangesproken, moet als laatste nog worden vermeld dat hij tijdens de bijeenkomsten enkel sprak in zijn eigen taal, Marathi. Hij had vaste vertalers die de vragen van de buitenlanders voor hem vertaalden en vice versa. In de gesprekken die hieronder volgen merk je dat soms aan de manier waarop sommige vragen worden gesteld (zou Maharaj iets kunnen vertellen over…) en hoe de antwoorden zijn geformu 

leerd. 

W. S. 

Jij bent de stroom. Vandaag verscheen het laatst geschreven boek van Guy Eugène Dubois.

Vandaag verscheen het laatst geschreven boek van Guy Eugène Dubois.

Het is een bloemlezing van artikelen, bijdragen, annotaties en commentaren die hij de laatste jaren gepubliceerd heeft op de websites van SuttaCentral; het Boeddhistisch Centrum Ehipassiko Antwerpen/Mechelen; de Ehipassiko Academie Yatha-bhuta; het Boeddhistisch Dagblad; de Stichting Buddho; Samita; Boeddhisme (NL/BE); The Universal Sangha; The Vipassana Group; Buddhism Dharma Study en Buddhism Stack Exchange.

Klik hier om het boek gratis te downloaden

Laten we onszelf geen illusies maken ... (Dick Verstegen)

Dick – Vrij van illusies

13 augustus 2022 door Dick Verstegen 2 Reacties

Laten we ons geen illusies maken. Ook niet over ons eigen bodhisattvaschap. Als mijn hart vrij is van plaatjes en beperkende denkbeelden, staat er het volgende ogenblik weer een totem van eigendunk op mijn weg en heb ik mijn ‘prul’ minstens een gouden jasje aangedaan. Niet zo erg, maar stellig een rotstekening of een merkteken op een pilaar langs mijn levensweg. Zo gaat het dus vaak. Illusies kunnen makkelijk weer vat op ons krijgen. Geen nood. Doorgaan en niet-weten zou Soen Sa Nim zeggen.

Klik hier voor de rest

Niets heeft een eigen wezen of werkelijkheid (Nagarjuna)

Hans van Dam, weer van het Niet-Weten.nl

De Madhyamaka, Sanskriet voor middenweg, is het hoofdwerk van de Indiase filosoof Nagarjuna, waarin deze zijn filosofie van de leegte uitwerkt. De Madhyamaka probeert het midden te houden tussen het hooggebergte van essentialisme en de afgrond van nihilisme.

Volgens Nagarjuna heeft niets een eigen wezen, werkelijkheid of werking, ook al lijkt het op het eerste gezicht van wel. In feite hangt alles onontwarbaar met alles samen. Niets bestaat op zichzelf. Schijnbaar autonome entiteiten blijken knooppunten in een eindeloos netwerk. Alles is veranderlijk, vergankelijk en afhankelijk van al het andere. Essentie is een illusie, illusie is een bron van geestelijk lijden, de illusie doorzien maakt een einde aan dit lijden.

Via de niet-kennis naar nergens ....

Ook al uit de eerste eeuwen van onze jaartelling dateert de Vimalakirtisoetra. Hoofdstuk 8 is een regelrechte beeldenstorm. Daarin legt een dertigtal bodhisattva's aan kroonprins Vimalakirti uit wat volgens hen de poort naar non-dualiteit is. De voorlaatste spreker, Manjusri, merkt op:

"Mijne heren, u heeft het prachtig uitgelegd. Helaas zijn uw verklaringen zelf dualistisch. Geen leer hebben, niets uitdrukken, niets uitleggen, niets verklaren, nergens naar verwijzen – dat is de poort naar non-dualiteit."

Overgenomen (behalve de titel) van niet-weten.nl

Wat is vrijheid (Hans van Dam)

Moeilijke woorden heb ik niet, behalve de jouwe.

Moeilijke antwoorden heb ik niet, zelfs geen makkelijke.

Mijn enige antwoord is een wedervraag, maar die geef ik dan ook graag.

Dit bij wijze van inleiding, ik hoop dat je erdoorheen kwam. De rest is een eitje uit een scharrelbatterijtje.

Groot is de vrijheid van wie het ego doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Zelf doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het vele doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Ene doorziet.

Groot is de vrijheid van wie de vorm doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook de Leegte doorziet.

Groot is de vrijheid van wie samsara doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook Nirwana doorziet.

Groot is de vrijheid van wie de tijd doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Nu doorziet.

Groot is de vrijheid van wie de leugen doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook de Waarheid doorziet.

Groot is de vrijheid van wie de illusie doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook de Werkelijkheid doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het worden doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Zijn doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het doen doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Niet-Doen doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het oordelen doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het Niet-Oordelen doorziet.

Groot is de vrijheid van wie het weten doorziet.

Groter de vrijheid van wie ook het niet-weten doorziet.

Hoe groot is de vrijheid van wie zijn vrijheid doorziet?

Vrijheidsbeeld met kogelgaten.

Vrijheidsbeeld om op te schieten.

Hans van Dam

Nog eens 'het lichaam'. Douwe Tiemersma

Gouda 17 jan, 2007

zie ook de website advaitacentrum “teksten van Douwe”

Nog eens 'het lichaam'

De innerlijke ervaring van je lichaam kan je misschien helpen bij de universele zijnservaring van non-dualiteit. Als je je ogen dicht doet, kun je echt niet vaststellen waar je lichamelijke sfeer, dus je zelfsfeer, ophoudt. Als je niet gaat denken: waar heb je dan je grenzen?

Vraag.

Maar het lichaam valt toch onder dezelfde noemer als het ik. Dan hoef je toch niet zo bewust te zijn van je lichaam?

Antwoord

Was dat maar waar. Op lichamelijk vlak ben je niet zomaar vrij. Op diverse niveaus van subtiliteit zit je nog in een lichaam. Op het niveau van het bovenpersoonlijke inzicht heb je een inzichtslichaam. Dus ook hier geldt weer: wees maar bewust van je lichamelijke zijn. Je stelt dan vast dat die sfeer steeds minder definieerbaar wordt.

Vraag

Dan bedoel je dus niet die ananda, gelukzaligheid?

Antwoord 

Ja ook. Dan ga je nog even verder terug naar de bron van jezelf. Dan zit je niet meer in je inzichtslichaam, maar heb je een lichaam van universele gelukzaligheid.

Lees verder .... Klik hier voor de rest.

Als het licht lichter wordt ..

Als het licht lichter wordt

En het groen groener

Als de zon feller schijnt

En de maan met haar concurreert

Als je glimlach breder wordt

En je hart juicht

Als je ziet dat de zaadjes uitkomen

Om bloemen te worden

Dan, is er wat gebeurd

Doe niets en laat het zo

Om vreugde in jezelf te vinden ... (Ananda meditatie)

 

29 januari 2007 te Gouda Zie ook de website advaitacentrum “teksten van Douwe” Ananda-meditatie Alle mensen willen gelukkig zijn. De meeste mensen vinden dat hun geluk afhangt van externe omstandigheden. Dat hoeft niet zo te zijn, als je ervaart dat je zelf geluk in je hebt en dat zelf bent. Als je dat niet zo ervaart, is het de moeite waard te kijken of je dat geluk en die vreugde in jezelf kunt vinden. Om vreugde in jezelf te vinden zul je met je aandacht terug moeten gaan naar jezelf, naar je eigen sfeer van concrete ervaring. Het gaat om de ervaring, niet om het denken erover. Je zult het geluk moeten voelen. Velen kennen de hartmeditatie en die helpt hierbij. Word je bewust van je standpunt in je lichaam. Als dat het hoofd is, laat je dan letterlijk zakken naar je hartstreek. Daar in die hartenergie is meteen de zijnservaring van vreugde, liefde en geluk. Ook al is die ervaring nog niet sterk, innerlijk iets van geluk ervaren is het begin van de meditatie op ananda. Zijn er mensen die dit niet zo kunnen ervaren? Je moet wel even glimlachen, hoor. Ja, je hebt dan al direct een vreugdevolle uitdrukking. De uitdrukking en de ervaring van vreugde en geluk gaan samen. Dus heel concreet is er iets of ietsje van vreugde, liefde en geluk in je. Je hoeft dan niets anders te doen dan daarbij te blijven. Dan merk je dat dit zijnsgevoel zich gaat versterken. Is het bij iedereen zo, dat het sterker wordt? Blijf daarbij. Het is een eigen zijnservaring van geluk, een innerlijke ervaring van jezelf. Zelf ben je geluk, ananda. Blijf intern gericht op de vreugde, de liefde, het geluk. Ook al is er eerst nog een afstand tussen jou en het geluksgevoel, deze afstand gaat verdwijnen als je je er meditatief op richt. Langzamerhand kom je steeds meer terecht in die sfeer van geluk. Je wordt steeds meer dat wat het object van meditatie was: geluk. Dus wanneer die geluk sfeer dichterbij komt, ga je er steeds meer in op, val je er langzamerhand mee samen. Op hartniveau werkt dat het snelste, maar het gebeurt ook als je je ruimte open laat. Voor zover je in de sfeer van geluk bent, kun je vaststellen dat die sfeer geen ruimtelijke grens heeft, dat hij oneindig is. De ervaring van een stukje geluk is de top van de berg van geluk die je zelf bent. Blijf bij en blijf in de essentie van geluk. Dan gaat het geluk zich intensiveren en wordt het oneindig. Het is de grootste gelukzaligheid. Blijf in deze essentie van geluk, vreugde, liefde. Als je ze even kwijt bent, begin dan maar rustig opnieuw: eerst in de sfeer van jezelf iets van die sfeer van vreugde en geluk vinden. Vooral in de hartstreek is het het gemakkelijkst. Eventueel roep je een bepaalde situatie op in je herinnering waarin liefde, vreugde en geluk aanwezig waren. Als je je die herinnert, is dat niet alleen iets van het verleden, maar ook van hier en nu. Je ervaart het nu als werkelijk. Die ervaring is een soort energetische wolk, een lichte wolk, een lichtende sfeer van alleen maar vreugde en geluk. Laat de afstand maar kleiner worden, blijf bij de essentie van vreugde en geluk. Ga die sfeer maar binnen, ga er maar steeds meer mee samenvallen. Als je daar helemaal in aanwezig bent, ervaar dan maar dat je zelf werkelijk oneindige gelukzaligheid bent. Als je bij de essentie blijft wordt de vreugde en het geluk sterker. Het overweldigt je en dan ben je het geluk zelf. Die sfeer van geluk is primair en oneindig. Dat ben jezelf, die oneindige ananda. Als er iets in je eigen sfeer is wat daar niet in past, laat je dat daarin maar oplossen. Het hoeft niet weg, maar als je bij de essentie van geluk blijft gaat dat oplossen. Blijf bij de essentie van geluk en vreugde, de grote gelukzaligheid. Het is een hemelse sfeer. Als je subtiel luistert, hoor je de mooiste muziek, heel ijl, ontzettend ijl, oneindig in die oneindige sfeer van ananda. Als je wat meer visueel bent ingesteld, ervaar je heel subtiel prachtige lichtende kleuren, stralend, doorzichtig, heel ijl, van grote schoonheid. Blijf bij de essentie van gelukzaligheid. Er is ook een geur, heel subtiel een bloemengeur, heerlijk. En de smaak: heerlijk, heel subtiel, groots. Gevoelsmatig is er een eindeloze ontspanning, een gevoel dat je smelt in gelukzaligheid. In die hemelse sfeer wordt alles vloeibaar. Alles mag er komen. Zelf ga je er helemaal in en je laat je lichaam, gevoel en denken smelten en oplossen. Zelf ben je de oneindigheid van ananda. Blijf bij de essentie van ananda. De vormen van het lichaam lossen er steeds meer in op. De gevoelsmatige energieën die nog vastzitten, lossen erin op. Blijf bij de essentie van ananda. Het geluk is universeel. Alle verlangens zijn verdwenen. In de sfeer van ananda blijft je oneindig. Alles laat je daarin maar oplossen. Dat proces van oplossen kun je misschien ook zien: in het licht van de anandasfeer komt iets wat niet die lichtende kwaliteit heeft, iets wat donker is, wat een ondoorzichtige vorm heeft, ook al is het misschien geen duidelijke vorm. Het kan ook een brok emotionele energie zijn. In die sfeer van licht, overweldigend licht, laat je ook die donkere brok licht worden. Het wordt werkelijk ook lichtend. Dan is alles weer licht, zonder dat het door iets donkers gehinderd wordt. Als je iets hoort of ziet, zijn het lichte verschijnselen. Ze maken geen ruimtelijke scheiding; ze zijn doorzichtig. Als er iets binnen komt wat niet doorzichtig is, ga dan terug naar de essentie van de lichtende ananda, omhul het nog eens extra met het licht. Laat dat licht erin binnengaan en laat de energie opklaren totdat de donkere energie werkelijk is opgelost of getransformeerd is in ananda. Dat geldt ook voor de mentale beelden, de gedachten. Ga desnoods nog verder terug en zie dan die beelden opgenomen worden in de anandasfeer. Dan worden ze doorzichtig; ze lossen op of ze krijgen ook de ananda-eigenschap. Als er lichamelijk iets onplezierig is, dan geldt hetzelfde: ga terug naar de oneindige anandasfeer van alleen maar gelukzaligheid. Ervaar dan het ongemakkelijke gevoel of de pijn als energie die in de anandasfeer mag komen zodat het met ananda samen gaat vallen. Ananda is oneindig groot. Dus zo’n stukje energie is daarin zo betrekkelijk. Je ziet dat het daarin oplost. Breng iemand die je niet mag, op dezelfde wijze in die grote ananda, gelukzaligheid. Het beeld of een aspect van die ander die je niet mag en waarbij je een minder prettig gevoel hebt komt in die oneindige ananda van jezelf en, kijk wat er gebeurt, die ander wordt ook helder, lichter. En zo ga je als ananda met die ander samenvallen. Die ander is dan niet meer verschillend van je. De problematiek is opgelost. Dat geldt ook voor mensen die lijden. Blijf in die oneindige sfeer van gelukzaligheid. Voor zover die anderen met hun lijden er zijn: neem ze maar met compassie op in die oneindige gelukzaligheid. Je valt er mee samen in ananda. Dit is de beste sfeer, ook voor die anderen, om het lijden op te lossen. Het is de beste troost die geboden kan worden. Je bent zelf voor honderd procent geluk en daarom kan er niets anders bestaan. Alles en iedereen die verschijnt, wordt direct opgenomen in die oneindige sfeer van ananda. Zelf ben je de oneindige anandasfeer zonder beperking, maar omdat alles er een plaats in heeft, gaat het uit boven elk ‘zelf’. Er is geen tegenstelling tussen zelf en de ander of het andere. Ananda gaat boven die tegenstelling uit. Ervaar maar dat het primaat van het zelf verdwijnt in iets veel groters dan ‘ik ben gelukkig’. Daarbij verdwijnt elk gelokaliseerd zelfgevoel, elk standpunt van een ik ... Dit proces gaat door. De kwaliteit van universele gelukzaligheid wordt ijler en ijler ... Er is intern een weten dat het opgaat in het absolute ... Langzamerhand kan weer het bewustzijn van de wereldse situatie terugkeren, maar blijf bewust van de oorsprong van ananda en van de universele ananda-sfeer. Wanneer je zo meteen de ogen weer open doet, blijf dan bewust in die sfeer van ananda.                                                          *** Tweedehands boeken van Douwe Tiemersma zijn beschikbaar via deze link.

Boeken van Douwe
Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen. READMORE (KLIK HIER)

Verkoop van de minder gangbare boeken Douwe Tiemersma

Een tijdlang waren de minder goed verkochte boeken van de radar. Omdat Bol ophield met verkoop van 2de handsboeken van particulieren. Jammer. Wij, uitgeverij Advaita, verkochten onze oudere boeken, niet tweedehands masr gewoon nieuwe boeken, die niet zo snel meer verkochten, via dit kanaal. Ze blijven verkopen via de reguliere boekhandel via het Centraal Boekhuis, werd te duur.

Al alternatief zijn we voor deze paar boeken overgestapt naar Booknext. Daar kunt u onze minder snel verkochte boeken voortaan vinden. 

Vooral het boek Non-dualiteit en Psychiatrie, wat best wel populair is in sommige kringen werd hier het slachtoffer van. Tweedehands werd die te koop aangeboden door anderen via Bol (via bedrijven kan je via Bol wel twee hands boeken verkopen) voor 25 euro. Bij ons nieuw voor 16 euro zonder verzendkosten.

Klik op deze link voor de boeken. 

Wellicht komen er in de toekomst nog andere boeken beschikbaar. 

De kern is, je kunt alleen gelukkig Zijn

De kern is, je kunt alleen gelukkig zijn ...

Zonder Zijn geen geluk. 

De kern is, anderen kunnen je wel ongelukkig maken.

Maar jij jezelf niet gelukkig.

Dat gebeurt namelijk vanzelf.

Oneerlijk. Maar eerlijkheid is geen eigenschap van het universum maar gecreëerd door het denken. 

Wij willen dat graag. 

Moraliteit is een ideologie. 

Er is maar één beweging.

Die van het geluk af.

Het geluk ligt in stilstand, in niet beweging.

Beweeg niet, neem waar. Kies niet, kijk, luister. 

Luister!

Wat is leegte?

Wat is leegte? 

Het non-duale.

Geen leegheid

Niet de afwezigheid

Maar het ongeschapene

Dat voorafgaat aan elke schepping

In potentie aanwezig voor de aanwezigheid

Van alle dingen

Je ruikt de bloesem

Je ruikt de bloesem

Je ziet de maan

Dat is het

Over Zen gepraat ...

Over Zen gepraat met amalesh.

Over wat is en over Spira.

We kunnen het niet meemaken.

Het kan gebeuren. 

Zonder ons. 

En wij praten erover.

Niet de waarheid. 

Want we zijn nu hier, onszelf en kijken terug. 

Dan zijn we even stil. 

Dan komt het opzetten. 

Voelen jullie het ook?

De kracht ...

De kracht van niets doen

Zo vol leven en bewustzijn

Zo lastig, gewoon koffie zonder krantje

De trein komt voorbij. ...

De trein komt voorbij

Beweging

Het ruisen van de bomen

Beweging

De aarde draait door

Beweging

Het universum dijt uit

Beweging

De gedachten in ons hoofd

Beweging

Is er iets bewegingsloos?

Alleen het bewegingsloze is bewegingsloos

Het bewegingsloze … een abstractie

Niet Weten … het antwoord.

Verandering van plaats ...

Verandering van plaats,

op zoek naar iets nieuws.

Ontdekken dat er niets nieuws is.

Is het zwerven en ontdekken

een gegeven in de mens?

Vastigheid en avontuur,

losbreken en thuiskomen.

Vertel mij, is er nut in verandering?

Helpt het ons iets te zien?

We willen nieuw maar voeren

snel de wificode in.

Maar dan is er toch opeens rust en stilte,

ClassicNL en een goed glas wijn,

rust en stilte.

Begrijpt u het nog?

Omgekeerde leven (Dick Sinnige)

~🐢~ Achterstevoren.

Iedere mening die je hebt, kun je ook omkeren. 

Dat is heel bevrijdend, het geeft je een gepaste afstand.

Woody Allen speelde met de gedachte om achterstevoren te leven:

Om te beginnen sta je op uit de dood, een indrukwekkend begin. 

Als je uit de kist stapt, word je direct verwelkomd door je familie en beste vrienden. 

Ze hebben allemaal een bloemetje voor je meegenomen. 

Dan mag je een jaar of twintig lekker doen waar je zin in hebt: luieren, tuinieren, en elke maand kassa: pensioen. 

Op een dag staat er ineens een kerel voor je deur met een dankwoordje en een gouden horloge. 

Die biedt je meteen een goed betaalde baan aan. 

Naarmate de jaren verstrijken, krijg je steeds meer zin om te werken.

Je voelt je steeds beter. 

Je kan zoveel roken als je wilt, want je longen worden steeds schoner. 

Je kan drinken wat je wilt, de katers worden steeds kleiner. 

Je raakt je buik kwijt, zonder dat je er iets voor hoeft te doen. 

In het begin heb je maar één keer seks per jaar, maar op 't laatst tien keer per week. 

Op een gegeven moment moet je naar school, maar je weet alles al, dus je hoeft geen moer te doen. 

De laatste jaren van je leven kan je lekker in de zandbak spelen, zeuren en lastig zijn. 

Je kan snoepen wat je maar wil, want al je tanden ben je toch weer kwijt. 

Dan een jaartje aan een liefhebbende vrouwenborst sabbelen, 

nog negen maanden in de warme moederschoot, 

en daarna verdwijn je in een gelukzalig orgasme!

Di©k Sinnige ~🚀~

Lichtmeditatie van Douwe Tiemersma

Gouda, 12 december 2006

Lichtmeditatie

Douwe Tiemersma:

Steeds weer opnieuw gaat het om de benadering van non-dualiteit. We hebben langzamerhand talloze benaderingswijzen gevolgd. Als er maar eentje aanslaat is het genoeg. Vanavond beginnen we met de vraag die vaak wordt gesteld: hoe zit het nu met de intensiteit van bewustzijn? Die vraag heeft te maken met wat ik vaak zeg: blijf je bewust van je eigen situatie; blijf helder zodat je ziet wat er gebeurt. Daarvoor is een heel helder bewustzijn nodig. We zullen nog eens gaan kijken wat dat betekent: helder bewustzijn.

 

Het uitgangspunt is je actuele situatie waarin je naar de dingen om je heen kijkt. Daarin zit een dualiteit: ik zie de dingen. Kijk maar naar de kaars in het midden: ik zie daar de kaarsvlam. Je kunt zo naar de kaarsvlam blijven kijken, terwijl je je ook bewust wordt van de ruimte rondom de kaars. Je kunt zo blijven kijken, terwijl je je ook bewust wordt van je eigen bewustzijn in het kijken. Je bent je dan intern bewust van je eigen bewustzijn. Is dat duidelijk? Terwijl dit zo blijft, kun je opmerken dat je bewustzijn kan variëren in intensiteit. De intensiteit kan vrij laag zijn, bijvoorbeeld als je ook nog aan andere dingen zit te denken. Het bewustzijn kan ook intenser worden, een intense kwaliteit krijgen. De dingen komen dan in een sterk licht te staan. Het is niet zomaar dat bewustzijn geassocieerd wordt met licht. Bewustzijn is licht. Alleen in het licht van het bewustzijn wordt iets zichtbaar. Dat licht kan intenser worden. Waar is dat licht, als je je ogen open hebt en voor je uit kijkt? Vaak zijn we vanuit de aandacht voor de wereld teruggegaan naar de bron van aandacht, naar binnen.

Maar nu, terwijl je blijft kijken naar de dingen en mensen vóór je: waar is dat licht van bewustzijn? Is dat licht dan niet als sfeer vóór je aanwezig, het bewustzijnslicht waarin de dingen zichtbaar zijn? Ga je dan niet terugtrekken in je geest en ga niet denken; blijf bij je ervaring van het licht in de ruimte vóór je. Daar is het licht van je bewustzijn. Dat licht heeft een gevoelskwaliteit, zodat het zien een gevoelsmatig zien is, haast een zien waarin je de dingen op gevoelige wijze aftast. Merk op dat het licht eenzelfde dubbele kwaliteit heeft als je lichaam meestal heeft: aan de ene kant is het een verschijnsel vóór je in de ruimte; aan de ander kant ben je dat gevoelsmatige bewustzijnslicht zelf. Het subjectieve en het objectieve gaan daarin samen. Focus eens bewust op dat licht daar. Kun je ervaren dat dat licht intenser wordt?

 

De vormen worden intenser …

De contouren van de vormen verdwijnen …

Het wordt een overbelichte foto …

Alles krijgt meer de kwaliteit van licht.

 

Wat gebeurt er met jezelf? Zie wat er gebeurt. Het licht waarin alles verschijnt wordt sterker. Je hoeft je maar te richten op het lichtkarakter van het licht waarin de vormen verschijnen en het gebeurt. Wat gebeurt er als het licht nog intenser wordt? Ervaar je ook dat het dichter bij je komt, dat je ermee gaat samenvallen? Klopt dat?

Boeken van Douwe

Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen.

https://www.advaitacentrum.nl/boeken

Stichting Openheid · Heer Halewijnstraat · 2 - 3 hoog · Amsterdam, Nh 1055 SN · Netherlands