De tijd verstrijkt zo lijkt het. Twee uur al bijna. Zo maar boodschappen gaan doen. Diepe ontspanning is mijn deel. Er is niets meer te delen dan dat er niet gedeeld hoeft te worden. Alles is al gedeeld. Eenheid wordt gevoeld. De oceaan neemt de druppel op. De druppel kan niet dankbaar zijn aan een hem opnemende oceaan. Want hij is NU de oceaan. Er is dankbaarheid, er is liefde in rust en in beweging. Verder weinig te melden vandaag.
Werelden en deeltjes, lichamen en wezens, tijd en ruimte, het zijn allemaal tijdelijke uitdrukkingsvormen van het Tao.
Klik op bovenstaande link voor de interessante film. Hardcore neo-advaita. Met Tony Parson.
Wat mij opvalt in deze nihilistische stroming (niet negatief bedoeld) is het ontbreken van vrouwen. Vrouwen en mannen benaderen de werkelijk kennelijk anders. In de vele discussies die ik heb gehad blijkt dat ook iedere keer weer. Osho heeft daar ook het nodige over gezegd. Vrouwelijke ontvangende en mannelijke stuwende energie is anders. Er is kennelijk een vrouwelijke en mannelijke advaita benadering. Het eindpunt, of nulpunt, blijft natuurlijk hetzelfde onveranderlijke Zijn. De stilte, ruimte en liefde.
Alles wat onderhevig is aan ruimte en tijd is beperkt. In de grote eenheid is er geen sprake van ruimte en tijd. Je hiervan bewust zijn bevrijd je van je ketenen en leidt tot de grenzeloze harmonie van de Tao. Lees de tekst op de foto.
Waar gaat het nu in de kern om bij de Advaita Vedanta? Lees dit eens rustig na op de foto. Ik ben niet (alleen) mijn lichaam, ik ben het totale bewustzijn. Onmetelijk groter dan mijn lichaam. Mijn lichaam is slechts een tijdelijke manifestatie van het Bewustzijn. De vergissing is alles wat wij met dit lichaam voor waar aan te nemen terwijl het slechts een projectie is, een voorstelling, vergelijkbaar met een droom of TV serie. (Victor)
De stamvader van de Hollandse Advaita is Wolter Keers. Wij kennen hem van de vertaling 'I am That' van Nisargadatta Maharaj (waarin hij hulp kreeg van een van zijn beroemde vriend/leerling Alexander Smit). Deze vertaalde boeken 'Ik Ben' en 'Zijn' , zijn nog steeds beschikbaar. Wolter was zelf leerling van Ramana Maharshi en later Krishna Menon. Jan van Delden is was zijn belangrijkste leerling (Alexander wordt meer als leerling van Nisargadatta Maharaj beschouwd).
Klik hieronder voor de mp3 geluidsfragmenten van Wolter Keers.
En
https://www.mixcloud.com/Menno_/wolter-keers-7-apr-82-dh-a/
https://www.mixcloud.com/Menno_/wolter-keers-7-apr-82-dh-b/
https://www.mixcloud.com/Menno_/wolter-keers-7-apr-82-dh-c/
De hoogste waarheid laat zich niet verwoorden. Daarom heeft zelfs de grootste leraar niets te zeggen.
Prachtige film over samadhi. Beautifull film about Samadhi. Beautifull pictures. A film about the divine play.
Alles wat je een goed gevoel geeft is ok.
Alles wat ingewikkeld is, is niet waar.
De wereld zou een verzinsel kunnen zijn. Door mij minimaal verkeerd geïnterpreteerd.
Maar de natuurlijke staat is voor mij echt. De golf, waar ik uit besta wordt door mij of andere en hun waarnemingen, deeltjes, en dan verschijn ik aan hen en aan mijzelf.
Fear is the very thing that you do not want to be free from. If the fear comes to an end, you will drop dead physically. Clinical death will take place.
The plain fact is that if you don't have a problem, you create one. If you don't have a problem you don't feel that you are living.
Consciousness is so pure that whatever you are doing in the direction of purifying that consciousness is adding impurity to it.
There is no sadhana necessary, no purification methods necessary for this kind of a thing to happen - no preparation of any kind.
Thought is in its birth, in its origin, in its expression and in its actions very fascist. When I use the word 'fascist' I do not use it in the political sense but to mean that it controls and shapes our thinking and our actions.
Thought is something dead and can never touch anything living. It cannot capture life, contain it, and give expression to it. The moment it tries to touch life it is destroyed by the quality of life.
All the political ideologies and even the legal structures are the warty outgrowths of the religious thinking of man.
All that is necessary for the survival of this living organism is already there.
The tremendous intelligence of the body is no match for all that we have gathered and acquired through our intellect.
A messiah is the one who leaves a mess behind him in this world
The human organism is not interested in your wonderful religious ideas--peace, bliss, beatitude or any such thing. Its only interest is survival. What society has placed before us as the goal to reach and attain is the enemy of this living organism.
Angst is het enige waar je niet van wil zijn. Als de angst tot een einde komt, zal je fysiek dood vallen. De klinische dood zal plaatsvinden.
Het duidelijke feit is dat als je geen probleem hebt, je een creëert. Als je geen probleem hebt, voel je je niet dat je leeft.
Bewustzijn is zo puur dat alles wat je doet in de richting van het zuiveren dat bewustzijn er onzuiverheid toe toevoegt.
Er is geen sadhana nodig, geen zuiveringsmethoden nodig om dit soort dingen te kunnen gebeuren - geen voorbereiding van welke aard dan ook.
Gedachte is in zijn geboorte, in zijn oorsprong, in zijn uitdrukking en in zijn acties zeer fascistisch. Als ik het woord 'fascistische' gebruikt, gebruik ik het niet in politieke zin, maar betekent dat het ons denken en onze acties beheert en vormt.
Gedachte is iets dood en kan nooit iets aan het leven raken. Het kan het leven niet vastleggen, bevatten, en er uitdrukking geven aan. Het moment dat het het leven probeert, wordt door de kwaliteit van het leven vernietigd.
Alle politieke ideologieën en zelfs de juridische structuren zijn de vruchtbare uitgroeiingen van het religieuze denken van de mens.
Al wat nodig is voor het overleven van dit levende organisme is er al.
De enorme intelligentie van het lichaam is geen match voor alles wat we verzameld en verworven hebben door ons verstand.
Een messias is degene die een rommel achterlaat in deze wereld
Het menselijke organisme is niet geïnteresseerd in je prachtige religieuze ideeën - vrede, gelukzaligheid, gelukzaligheid of iets dergelijks. Zijn enige interesse is overleving. Welke samenleving heeft voor ons gezet als het doel om te bereiken en te bereiken is de vijand van dit levende organisme.
Je bent je eigen leermeester als je goed oplet.
Je kat is je leermeester als je goed kijkt.
Je vrouw is je leermeester als je goed luistert.
De roos is je leermeester als je goed ruikt.
Je vijand is je leermeester als je niet gelijk terugslaat.
(Foto van Tan Zin op facebook)
Gisteren liep ik met de kat,
Langs mooie luchten,
De kat zag het niet,
Ik nam een foto,
En miste net als de kat dat moment.
Het is niet zo dat geld gelukkig maakt, het is meer zo dat het ontbreken van geld ongelukkig maakt.
Dom geworden door de theorie,
zit ik stil in de zon.
De kat ligt lang en lui.
Niets doe ik.
En dan komt het geluk weer terug.
Terug van nooit weggeweest.
Satsang
From an introduction in Stoutenburg, August 28, 2005 - Part 3
Q: You point towards the open lucidity, even in dreamless sleep. I understand very well what you mean, but when you go to sleep, you disappear. When you wake up again, there is a sort of recollection of this openness. Some people claim that they can retain this lucid openness when they sleep. Is that really so?
Douwe: When you have consciously recognized this original openness somewhere, you recognize this sphere more and more frequently. In the waking period of the day you recognize more and more of those quiet moments, even though they were previously there as well. If you haven’t recognized this stillness somewhere in a conscious way, then you also don’t recognize it in many other moments that are open and still. So when the recognition is there in a given situation, such as in deep meditation, the process of recognition goes even further, especially during the day. Then you notice the moments when it’s just totally still and open, moments about which there’s nothing to say because there is no content. Between thoughts everything falls quiet. Thought flows are not continuous. Also, you aren’t always busy. If momentarily you don’t have anything to do, everything disappears. Slowly you recognize that these periods are more frequent and become larger. It happens just like Swiss cheese: the holes just get bigger and bigger. At first there is cheese with a few holes. But at a certain point there are holes with a little bit of cheese. That also happens by itself at night.
Of course, it’s a completely different kind of consciousness. It is not a ‘consciousness of’ something. That is the difficulty of recognition: in the West consciousness is always defined as ‘consciousness of something’. So when there’s nothing, it’s difficult to recognize. If you want to be well aware of something, right away you ask where you should look. When it’s about the recognition of your own openness, it’s a completely different type of consciousness. It’s an internal consciousness and certainly without content. It’s very strange, and therefore you frequently make mistakes. You want to be aware of the dreamless sleep where nothing is. So you say, “I will focus on nothing.” But then that’s wrong, because there is no object there, also no empty object-space that you could become aware of. No, it’s your own being-aware self. It’s a blank being-knowing without a someone who confirms something.
What’s that like, then? Is there a kind of aware presence-ness?
You are going in the right direction when you suggest ‘an aware presence-ness’. But look out, and see what else is there. For as long as there is a sense of ‘I confirm that’, you’re still saddled with an ‘I’ and an object. The best approach is to point towards the disappearance of this structure ‘I perceive that’. ‘I’ gone, ‘that’ gone and the perceiving gone. That is the original blank state about which you can’t say anything other than: “it is blank”, “there is nothing”. And still, there is an internal knowing of this original nature.
But isn’t that internal knowing then a memory afterwards?
Of course not. If there were to be a memory, there would be a memory-image. Now, that can also happen, such as in the morning when you say: “I had a wonderful sleep”. In that confirmation there is still a memory of this wonderful state of emptiness in which there was nothing. This memory can become stronger, so that you recognize that this ‘state’ which was there, is also here now. It is not something which stops in the transition from dreamless sleep to dreaming and waking. No, this always remains as a certain kind of knowing, a being-knowing. This continues by itself and intensifies. So we can only speak about the transitions. But then, the direct recognition can also come: “Yes, this”.
Learning to see these transitions is important in itself, because then, they can flow more easily. Then you know the direction of development and can see what's still stuck. That confirmation immediately allows the fixation to become relative. Then the block is no longer absolute. Seeing through, itself means that the blockade is lifted. Therefore, be precise in your seeing, in your recognition, otherwise you will easily remain hanging somewhere.
In that blank consciousness, the ‘consciousness of’ something also manifests.
Yes, ‘consciousness of’ something is always a limited sort of consciousness. Usually we call that ‘attention’. Attention is a focused consciousness and therefore a limited form of consciousness. So there are all different kinds of consciousness-forms during the day. Sometimes you are concentrating here, and then something else asks your attention, then there is a more spacious consciousness. That just continues. The one thing that remains is yourself as open being-awareness.
But then in that 'consciousness of’, you are everything. Because if there is no consciousness of something, then too that something is not there. It’s just like thinking without thoughts; that can’t be, because the idea is the same as thinking. So 'consciousness of' is the same as what is seen.
When there has been a clear recognition of yourself as being-awareness without restrictions, then all kinds of forms arising within it do not restrict you. Of course, as long as life goes on, all the living functions of seeing, feeling, hearing, thinking and so forth, also go on. When there is a recognition of that original source, then everything else also comes free. With enlightenment, all life functions become enlightened. Through this, the tensions disappear, the feeling-sense patterns of holding on to internal but also external things. When you remain in a limited identity, you imprison not only yourself, but also the whole world. When enlightenment comes, the whole world becomes enlightened. So nothing needs to go; you are everything. Only the tension-limitations disappear. Then everything is open, infinitely open.
Als je je als persoon non-duaal verbonden voelt met slachtoffers van terrorisme in Londen is dat omdat je je niet realiseert ten diepste dat je geen persoon bent.
JOHANNES van het KRUIS (1542-1591)
Liefde zoekt altijd naar Liefde en stopt niet tot Liefde gevonden is.
Er komt altijd een moment van verveling waar je doorheen moet voor het genieten van de stilte kan beginnen.
De mooie zin uit de bijbel: 'En toen was er het woord', slaat volgens mij op het kunnen denken. Ons uiten, concepten en constructies. De wereld ontstaat voor ons door het woord, de voorstelling is geboren. Kortom het ontstaan van dualiteit. Dus moeten we ook kijken waar het woord kan ontstaan. Dat is de basis. Namelijke in het Goddelijk Bewustzijn. Daar, waaruit woorden kunnen komen, waar er nog geen voorstelling is, in de hemel, in het koningrijk God, daar moeten we verblijven zonder iets te zijn. In de hemel is waar we zijn. We hoeven alleen de hemel maar te herkennen.
Alleen thuis, jij bent op vakantie.
Met de app dicht bij elkaar.
En toch het kanaal ertussen.
Ik lees net een gedicht van Rumi en Niels.
Over niet meer voor lief nemen.
Een mooi gedicht.
Ik mis je niet, ik ben bij je, wij zijn één.
Ik mis je niet, ik hou van je.
Ik mis je niet, wanneer kom je terug?
Het einde van de bloei is het begin van ontwaken.
The end of bloom is the beginning of awakening.
https://www.facebook.com/events/1351994434885757/?ti=as
Wie zin heeft in een stukje lopen en een goed gesprek. 10 juni in Hoek van Holland, 11.00 uur koffie bij de Jutter.
Mooi boekje over de ideeën van Ramana Maharshi.
https://drive.google.com/file/d/0BzovmiS98d2yZFU1WmtTRDJJNW8/view?usp=drivesdk
Uit een Advaitagesprek met Douwe Tiemersma te Hoorneboeg, 5 april 2003
Stilte
[de stilte-perioden tussen de gesproken zinnen zijn niet aangegeven]
Het thema is stilte. Dus je weet wat je te wachten staat.
Maar het gaat natuurlijk om het bewust zijn van jezelf als stilte. Er zijn altijd wel stilteperiodes, maar ons gaat het er nu om daarvan te leren, om je bewust te worden van jezelf als stilte. Daarom is het misschien toch goed om op een paar dingen te wijzen.
Let eens op de geluiden en op het wegvallen van het geluid. Je bent gericht op het geluid, je bent je bewust van het geluid en even later valt het geluid weg. Dan zeg je: het is stil. Even later komt er weer een ander geluid op. Toch kan de stilte aanblijven. Waar zit die stilte? In de buitenwereld is haast altijd geluid. En toch is er een herkenning van blijvende stilte. Er is een hele drukte aan beelden in de wereld. En toch is er een ervaren van stilte. Dat ervaren van stilte is in ieder geval ook een ervaren van een dimensie in jezelf waarin je die stilte herkent, waarvan je vaststelt: dit is stilte. Als je je zo bewust wordt van stilte, dat je ook jezelf ervaart als stilte, dan is het duidelijk: jezelf als bewustzijn, jezelf als het weten van alle drukte in de wereld, van het geluid en de beelden in die wereld, het vaststellen ervan, dat is stilte. Maar, het is goed om preciezer te kijken naar wat dat stille weten nu eigenlijk is.
In de gewone wereld van alledag kijk je af en toe even terug en dan kun je het verhaal vertellen van de afgelopen dag, van de dingen die gebeurd zijn. Iemand vraagt je ernaar en je kunt zeggen wat je gedaan hebt. Blijkbaar is het zo dat door de dagen heen er een bepaalde registrerende instantie in jezelf aanwezig is. Psychologisch kun je dat geheugen noemen, maar dat zegt natuurlijk nog niks. Terwijl je bezig bent met alles, met alle activiteiten van de dag, is er blijkbaar een bepaalde instantie in jezelf die dat alles registreert zodat je dat achteraf ook nog eens kunt vertellen aan anderen. Of wanneer je ter verantwoording wordt geroepen, kun je zeggen: “Ja, dat en dat heb ik gedaan.” Dat is blijkbaar een voortdurende functie van het weten, het ‘geweten’, dat blijkbaar alles registreert. Natuurlijk kun je het in de psychologie oppikken en het als een bepaalde functie zien, een geheugenfunctie, een bepaalde reflexieve denkfunctie, maar wanneer je preciezer gaat kijken, heeft het weinig met het denken te maken. Het is alleen een registratiefunctie.
Natuurlijk zitten er persoonlijke elementen in, want het verhaal achteraf is altijd persoonlijk gekleurd. Alleen al het feit dat de gebeurtenissen geregistreerd zijn, geeft echter aan dat het proces niet op dat persoonlijke niveau van het denken aanwezig is. Je kunt namelijk ook over het reflexieve denken weer een verhaal ophangen, bijvoorbeeld: ik had eerst zo gedacht en toen dacht ik dit te moeten doen. Dus de registratie vindt niet plaats op het niveau van het denken en van het voorstellen. Want ook van deze psychische functies heb je weet, ook die worden geregistreerd. Het is iets dat voorafgaat aan het denken, voorafgaat aan de vormen, maar dat wel zo’n registrerende functie heeft. Dat noemen we nu het bewustzijn. Natuurlijk is dat vaak niet een helder bewustzijn zodat je precies alles kunt reconstrueren of weergeven, nee, het is iets wat veel meer op de achtergrond aanwezig, veel ruimer is, veel stiller is. Wanneer je bezig bent met je activiteiten, heb je daar blijkbaar het zwaartepunt van je aandacht en identiteit, maar toch blijft die registratie van bewustzijn doorgaan.
Waar het nu om gaat is om die registrerende functie te herkennen als je eigen zelf-zijn. Als je dat naar voren wilt brengen, is dat altijd moeilijk. Je moet je namelijk uitdrukken in een objecttaal, in een psychologische taal. Als mensen vertellen wat ze gedaan hebben, is dat dankzij een bepaalde psychische functie en dat past in het geheel van de psychische functies. Dan kun je alles mooi in kaart brengen met schemaatjes en zo, en dan lijkt het duidelijk. Maar, als je de situatie van jezelf bekijkt, zie je dat het registreren niet zomaar een mechanisme is dat ook een robot kan hebben, of een cassetterecorder die ook registreert. Nee, het is iets van jezelf als eerste persoon. Aan jou wordt gevraagd: “Wat heb je gedaan?” Dan zeg je: “Dat en dat heb ik gedaan.” Je wordt aangesproken als eerste persoon en je vertelt iets van jezelf als eerste persoon. Die registratiefunctie, dat bewustzijn, dat (ge)weten, dat ben je dus helemaal zelf. Je ervaart soms dat je dat meer zelf bent dan datgene wat je gedaan hebt. Dan vraag je je af: “Heb ik dat gedaan?” Dan zie je dus dat het zwaartepunt niet meer in die activiteit ligt, maar veel meer in die registratiefunctie, in het bewustzijn. Vanuit het bewustzijn kijk je terug en herken je jezelf: ja, dat was ik daar op die oude foto; maar ben ik dat? In zekere zin wel, in zekere zin niet. Voor zover je meer bent dan dat jongetje of meisje op de foto, zit je op het niveau van de stille getuige, dat stille bewustzijn, dat daar kennis van heeft. Tijdens dat stukje leven dat je primair leefde had je er een bepaald weten van en vanuit dat weten kun je nu zeggen: “O ja, dat en dat is gebeurde er toen.”
Je ziet hoe je standpunt of in ieder geval het zwaartepunt van je identiteit kan veranderen. Je kunt heel duidelijk in het stille bewustzijn aanwezig zijn en van daaruit alles aanschouwen. Als eerste persoon heb je dus verschillende mogelijkheden. Je kunt primair leven met primaire reacties, maar het is ook mogelijk dat je veel meer beschouwelijk gaat kijken. Dan heb je een ander standpunt. Natuurlijk, wanneer je primair in het leven staat, is er natuurlijk ook al een ik, daar zit ook al een stuk zelf-zijn, maar wel onder de omstandigheden van dat primaire leven. Maar, altijd is er ook enigszins een beschouwelijk standpunt van jezelf, zodat je over je handelingen kunt praten. Het is belangrijk om te zien dat, ook al zit je primair in je lichaam en leven, jezelf als registrerend bewustzijn ook aanwezig blijft. Ook al ben je je er niet zozeer bewust van, er is een stuk zelf-zijn met helderheid dat continu blijft registreren. Wanneer je je daar richt, krijg je een verschuiving van je zwaartepunt naar dat beschouwelijke vlak. Dat gebeurt bij alle mensen regelmatig. Dan merk je dat je niet meer zo direct geïnvolveerd bent in dat leventje. Je ziet het gebeuren, je hebt er wel een relatie mee, maar je ervaart je nu primair als bewust-zijn. Dus ook in dat directe leven van alle dag, zie je dus dat je als bewust-zijn op een stille manier aanwezig blijft. Daarin ben je niet betrokken in de wervelingen van het leven van alledag. Het is een gebeuren dat altijd doorgaat. Wanneer je je zwaartepunt daar langzamerhand naartoe laat verschuiven door er een klein beetje op te letten, door een klein beetje afstand te nemen, dan herken je jezelf steeds meer als dat stille bewust-zijn.
Boeken van Douwe
Douwe Tiemersma heeft een groot aantal boeken geschreven gerelateerd aan thema’s rondom non-dualiteit. Het Advaitacentrum heeft deze boeken uitgegeven. Deze zijn nog steeds hedendaags, relevant en via de link hieronder te bestellen.
https://www.advaitacentrum.nl/boeken
Waarom willen mensen iets creëren? Is het verveling? Wie creëert er eigenlijk? Waarom niet zijn in geluk en liefde? Waarom wil zich iets manifesteren? Of is het natuurlijk? Wil alles zich manifesteren? Is het als de roos die bloeit maar ook als de tulp die prachtige uitvalt in zijn sterven? Kijk naar jezelf hoe je ouder wordt, bijna 60, bijna gestorven. Wie gaat er dood, wat gaat er dood? Bestaat de dood? Nee natuurlijk niet, de dood is gewoon een verandering van zijn, van lichamelijk zijn naar niet lichamelijk zijn, van geluk en liefde naar geluk en liefde. Maken wij ons zorgen over de kaars die opbrandt, over de tulp die uitvalt? Over de zomer die herfst wordt, over de herfst die winter wordt. Nee natuurlijk niet, dat is de natuurlijke gang van zaken. Het is het natuurlijke ding der dingen. De stroom van het water, de regen die valt, de damp je opstijgt uit de zee. Alles komt en gaat. Wij komen en gaan, alles komt en gaat.
De meningen over Ayahuasca blijven verdeeld. Ik was erg nieuwsgierig en besloot samen met mijn vriendin zelf een sessie te ondergaan. Bij HOME OF THE HART in Amstelveen. Uitstekende begeleiders!
En hoe was het?
Hoe zeg je dat in een paar woorden. Mooie bijzondere ervaring. Veel te delen. Alles ging 'goed'. Mooie groep. Mooie mensen. Bij mij veel gelukzaligheid, misselijkheid, intense muziek, heerlijk fruit, kermisklanten onderweg, antwoorden op vragen die ik stelde, mijzelf als praatjesmaker aan de gang gezien van afstand. Het zelf observeerde de verhalenverteller. En het Zelf vond het prima.
Muziek die in jezelf klonk. Prachtig. Bewustzijn en Ananda.
We zijn nog aan het bijkomen. Hetty even naar bed om uit te rusten (ik schreef dit zondag). Ik hier met pruimensap afkicken. Bijzonder. En heerlijk verzorgd. Ik kon dus ook vragen stellen in mijn 'droom' en kreeg antwoord. De satguru ...
Ik begon met veel gelukzalligheid. Door de ayahuasca werd dat verdubbeld. Was te veel. Te veel energie en liefde. De intensiteit nam gelukkig iets af en in het tweede gedeelte ... bliss.
Ik kan nog wel even doorgaan maar dit geeft wel iets weer denk ik.
Douwe Tiemersma te Gouda op 22 mei 2002
Dit is de laatste open Advaita-avond van dit cursusjaar. We zijn het afgelopen jaar een flink aantal keren bij elkaar geweest en hebben een aantal verschillende benaderingen gevolgd. De advaita-benadering was er steeds weer op een andere wijze. Duidelijk is dat het voortdurend over hetzelfde ging. Er zijn heel veel woorden gezegd, ik heb nogal wat inleidingen gehouden, over van alles en nog wat. Steeds weer was er hetzelfde: een beweging die naar een grens gaat. Woorden kunnen daarbij helpen. De beweging gaat naar een bepaalde grens toe. Wat daar gebeurt, daarover is niets meer te zeggen. Het is wel zo dat je er langzamerhand steeds meer kijk op krijgt. Wat gaat daar nu eigenlijk gebeuren? In ieder geval in negatieve zin, dat allerlei oude, vaste structuren verdwijnen. Allerlei vanzelfsprekendheden lossen op. Het is vreemd, maar welke weg je ook kiest, je komt op een gegeven moment in zo’n grensgebied. Je kunt heel letterlijk in de ruimte naar voren gaan, steeds verder vooruitgaan. Dan kom je op een gegeven ogenblik in het oneindige terecht waar de gewone, eindige zaken niet meer gelden. Je kunt ook achteruit naar binnen gaan, de weg van het zelfonderzoek die we al vaker zijn gegaan. Je gaat steeds verder terug naar de kern van jezelf. Maar, die kern blijkt steeds weer tussen je vingers door te glippen, hij is niet te pakken. Er blijkt steeds meer een moeras te zijn waarin steeds meer los komt.
Het is duidelijk dat wat in dit gebied gezegd wordt maar van heel betrekkelijk belang is. Juist wanneer het gaat om het essentiële. Wanneer er werkelijk iets gaat gebeuren, blijkt de betrekkelijkheid van de woorden. Woorden kunnen je wel helpen om naar een grens te gaan, om je iets te laten zien: kijk daar nu eens naar, let daar nu eens op, hoe werkt dat, wat is je conclusie. Veel fundamenteler is datgene wat onder de woorden plaatsvindt, wat er om de woorden heen gebeurt. Het is hier vaker vastgesteld: de belangrijke punten van de advaita-benadering kun je op een gegeven ogenblik gemakkelijk mentaal reproduceren. Dat is heel simpel. Maar de advaita realiseren, het hier op een levende wijze realiseren, dat is een heel andere zaak. Dan blijkt dus het terrein van het mentale en van de taal heel betrekkelijk te zijn. Op dat niveau kan er alleen iets in gang worden gezet. Wanneer je deze beweging zich laat voortzetten, dan komt er iets anders. Zolang je vastzit in het mentale, is het nuttig om alles op een rijtje te zetten, te gaan vergelijken, je af te vragen ‘hoe zit dit, hoe zit dat?’ Je hebt altijd gedacht dat het zo-en-zo was, maar er blijken ook andere ingangen te zijn, andere manieren om alles te bekijken, er zijn andere perspectieven die even sterke papieren hebben. Vanuit het mentale kun je in ieder geval de betrekkelijkheid van al wat gedacht wordt op het spoor komen, gaan inzien dat het denken slechts een weg is die naar de grens van het denken leidt en naar de conclusie: ik ben als denker zo verschrikkelijk betrekkelijk.
Wanneer er een voortdurende helderheid is, stel je de dingen op een directe manier vast, zonder twijfel: dit is het. De wereld is niet eenvormig, maar kan talloze vormen hebben. Er is niet is één soort werkelijkheid, maar er zijn allerlei typen. De werkelijkheid kan allerlei vormen hebben. Werelden komen op en ze verdwijnen weer. Ze zijn dus betrekkelijk. Langzamerhand krijg je de notie van de sfeer waaruit ze opkomen, waarin ze weer verdwijnen. Dat is je eigen sfeer. Die staat los van al die veranderingen, van al die condities. Je ziet dan ook steeds weer, hoe gemakkelijk je meegaat met de uitnodiging van die condities om die sfeer als werkelijkheid te gaan ervaren, als dé werkelijkheid te gaan ervaren. Wanneer je helder bent, zie je dat gebeuren. Dan realiseer je je ook heel snel: dat kan allemaal het geval zijn, maar mijn eigen zelf-sfeer is veel ruimer, en deze is niet gebonden aan bepaalde vormen, aan een bepaald type van werkelijkheid. Je ziet duidelijker dat het heel verleidelijk is om steeds weer opnieuw een oude vorm van werkelijkheid te creëren. Je ziet het allemaal gebeuren en steeds weer heb je die dubbele beweging waar we vaak over gesproken hebben. Aan de ene kant zie je al die betrekkelijke dingen die toch een zekere aantrekkingskracht hebben en steeds weer besef je: nee, dat schouwspel is het niet, dat is niet alles, dat is niet het wezenlijke, het is maar een bepaalde uitingsvorm, een bepaalde wereld. Aan de andere kant, teruggaande naar jezelf, heb je de notie van het allesoverstijgende zelf-zijn, zonder vormen, zonder afstand te nemen, want het gaat om een interne vaststelling. Het gaat er dan om, om bij die hoogste notie, bij dat hoogste besef te blijven, daarbij geweldig helder te blijven, zodat niet opnieuw de openheid wordt ingevuld met een bepaalde vorm. Heb steeds weer door – daarvoor heb je het onderscheidend vermogen – wanneer een bepaalde vorm gaat overheersen. Blijf bij het Uiteindelijke, dat dwars door alles heen gaat, terwijl het nergens door wordt beperkt.
Wat bedoel je met dat ‘dwars door alles heengaan’?
Het Uiteindelijke wordt door niets beperkt. Voor zover het nog een ruimtelijk karakter heeft, wordt het ook van niets afgezonderd, het gaat dwars door alles heen. Deze ruimtelijkheid blijft er tot op het allerlaatst. Daarom kun je Dit tot het allerlaatst bespreken in ruimtelijke termen. Uitgaande van de ervaring van afgesloten dingen, op een bepaalde plaats met grenzen, is er de zijnservaring van het Onbegrensde.
Dus al is het een ervaring van onbegrensdheid, dan heb je nog steeds een ervaring.
Ja, dat is tot op het laatst nog een bepaald soort ervaring. En tot op het laatst blijf je met de taal daaraan vastzitten. Het is goed om dat heel duidelijk te zien. Het zijn de laatste dingen die je nog met woorden kunt aanduiden. Ook met de grote woorden van ‘oneindigheid’ of ‘ruimteloosheid’ blijf je nog steeds zitten met het woord ‘ruimte’. Maar, het is goed om te kijken hoe ver je met de taal kunt komen. Als je hiermee bezig bent, zit je in ieder geval op de grens. Probeer dan maar, zo goed en kwaad als het nog gaat, alles te beschrijven. Daar zijn we mee bezig, omdat dan – terwijl je helder blijft - de zaken werkelijk gaan kantelen. Door de woorden kun je er misschien wat meer gevoelig voor worden.
Je kunt het ook zo zien. Wanneer je zelf met een bepaalde aanduiding meegaat, bijvoorbeeld ‘het oneindige’, dan is het eerst nog een woord. Wanneer je werkelijk daarin meegaat, naar de betekenis ervan, vervluchtigt dat woord heel snel, terwijl de innerlijke betekenis zich steeds duidelijker gaat manifesteren. Het is als het ware als een soort beweging als van een raket. Je ziet de nachtelijke hemel en gebruikt het woord ‘oneindigheid’ als een soort doel. Je ervaart de ontzettend sterke impuls gericht op dat doel - wham! Je schiet de lucht in en blijft niet staan bij het woord als baken. Er is alleen maar een gerichte impuls … en dan zít je in die oneindigheid. Zo gaat het. Dat gaat ook zo met de mantra. Wanneer je werkelijk bezig gaat met de mantra, krijg je die raket-beweging. Als klank, als lettergreep, als woord, kun je er tegenaan gaan zitten kijken. Dan gebeurt er natuurlijk weinig, hooguit dat je geest een beetje rustiger wordt. Maar wanneer je je werkelijk met de wezenlijke betekenis ervan mee laat gaan …
Er is 'tijd',
maar wij zijn altijd Nu.
Er is 'ruimte',
maar wij zijn altijd hier.
Voor al mijn lezers hier. Ik beheer een mooie facebookgroep. Kopieer de onderstaande regel in je bovenbalk. Hij is openbaar dus je gelijk meelezen. Als je wilt meepraten of vragen wilt stellen moet je lid worden. Ik hoop u daar te ontmoeten.
https://www.facebook.com/groups/AdavaitaN/
Schiermonnikoog, zaterdag avond 16 juni 2001
De rol van de Guru
Waar ik het vanavond over wil hebben is, datgene wat hier allemaal gebeurt, de methode waarop het gebeurt, en mijn plaats daarin.
Ik heb al een keertje gezegd. De situatie is des te beter, naarmate de Guru onzichtbaar is, wanneer de vorm van de Guru zo minimaal mogelijk is.
Het is namelijk zo dat uiteindelijk de Guru helemaal zal moeten verdwijnen, qua vorm.
Net trouwens als de vorm van de leerling. Dat is het waar het naar toe gaat. Dat leraar en leerling verdwijnen, één worden. Natuurlijk is het zo dat in een dualistische situatie er een scheiding is tussen de leraar en de leerling. Van uit het standpunt van de leerling. Die ziet die man en wanneer wordt hij leraar? Ik heb al gezegd: in principe is het zo, dat wanneer je werkelijk iets leert van iemand, willekeurig iemand anders, in de zin dat er ineens in je eigen sfeer meer openheid komt, wanneer dat gebeurt in de nabijheid van iemand anders, dat de ander iets daarvan kan laten doorschijnen, zodat het meer zichtbaar wordt, dan is die ander de leraar.
Per definitie, per definitie. En al die andere dingen, die zijn er bij gekomen in maatschappelijke context. Dat er een bepaalde structuur komt van leraar leerling en een bepaald statuut komt van de Guru enz. enz. En dat er allerlei dingen worden georganiseerd.
De Guru verering. Dat zijn dus allemaal secundaire zaken. En je kunt zelfs zeggen, dat wanneer op die manier dat uiterlijk van die Guru zo versterkt wordt, dat het weer een struikelblok is voor een leerling. Want de mensen kijken er allemaal tegenaan.
En die zetten de Guru nog eens een keer op een voetstuk. En dan zeggen ze nou nee, dat is toch wel heel ver en haast niet bereikbaar. Natuurlijk is er altijd vanuit een dualistische situatie, een bepaalde vorm. Want wanneer de Guru helemaal terug trekt op geen vorm, dan is er ook nauwelijks mogelijkheid om contact te maken met mensen in een dualistische situatie.
Alleen de Guru, ik heb toen eens een keer in het tijdschrift voor Yoga een stukje geschreven, is een onmogelijke figuur. Namelijk aan de ene kant vorm en aan de andere kant leegte. Maar die twee aspecten, die zullen er moeten zijn, wil er een zekere werking zijn. Wil er een functie zijn van leraarschap, het kan niet anders. Aan de ene kant in de dualistische situatie een zekere vorm, maar daarin zal dan, en dat is dus de leraar als werking als functie ineens dat die vorm doorzichtig wordt, en dat er openheid komt. En dat het leegte is.
Dus de mensen die worden gelokt door de vorm, en wanneer ze er komen, pang, is er helemaal geen weerstand, en is er openheid. En ze zitten in de openheid, en ze zitten te kijken, ja, dat is het.
Hoe het ook zei, in de relatie tussen een leraar en een leerling, krijg je dus wel een verschuiving van die twee aspecten, dan steeds minder vorm, en steeds meer leegte.
En wanneer het anders is, wanneer die periode gerekt wordt, of zo, dan is dat alleen maar een hindernis. Dus ook alle andere zaken, die met die vorm te maken hebben, die betekenen een moeilijker proces dan waar het eigenlijk om gaat. Natuurlijk, soms kan het wel in zo’n dualistische situatie belangrijk zijn, dat er eens en keer een heel duidelijke vorm van de leraar komt. Dat er bijvoorbeeld eens een keer een heel duidelijke confrontatie komt. Dat kan best. Maar het algemene proces zal zo moeten zijn zoals ik zei. Steeds minder vorm. Steeds meer openheid. Verder is het natuurlijk zo, dat de leerling altijd een bepaalde vorm maakt van de leraar. En die is per individu steeds verschillend, ook nog. Maar hoe het ook zei, dit is natuurlijk wel erg belangrijk. Dat je heel duidelijk door hebt, ja kijk eens, die vormen zijn er in een bepaalde optiek wel, maar het gaat om datgene, wat door die vormen heen gaat schijnen. Dat je van daar uit ineens een dimensie ontdekt, die niet meer thuis hoort in die vormen. En daar horen de woorden bij. Daar horen de aanwijzingen bij. Nee, goed, in dat kader krijg je dus een bepaalde werking van de leraar in de zin dat er steeds weer een bepaalde spiegel komt, om steeds weer bij jezelf iets te ontdekken. Dat er steeds weer aanwijzingen komen, van hé, ga daar nou eens een keer kijken. Hoe zit het daar eigenlijk? Daar is al die openheid aanwezig. Of, ga nou eens een keer gewoon op je kop staan enz. hè, die oefeningetjes, die we gedaan hebben. En ineens, ja, hé, dat is aardig, boven en onder, ik ervaar dat nou als heel betrekkelijk. En dan heb je ineens iets fundamenteels, wat vast zat, ineens los. Dat soort dingen, die zijn natuurlijk belangrijk. Die spiegelende werking, weer terugkaatsen ga kijken naar jezelf. Hoe zit het? Want wanneer er een verlichting komt, is dat in ieder geval iets wat met inzicht te maken heeft, in de eigen situatie en niet in de situatie van weet ik wie anders. Steeds gaat het er weer om, om terug te gaan naar je eigen sfeer, hoe zit het daar? En ga maar kijken, en dan blijkt het onbeschrijfelijk te zijn. Alle woorden schieten te kort. In ieder geval geen beperking, geen scheiding, geen tegenstellingen.
Nou, het is duidelijk, deze methode, dat is iets dat niet door alle leraren gebruikt wordt. Je hebt meer hardere methode om te kijken of in één keer de leerling tot inzicht kan komen.
In deze methode gaat het iets meer geleidelijk. Je krijgt allerlei soorten inzichten, oh ja dit, of ja hé dat, maar het gaat allemaal in dezelfde richting en het werkt cumulatief en op een gegeven ogenblik dan zijn alle beperkingen weg. Er zijn allerlei verlichtingservaringen al, en dat breidt zich uit, en op een gegeven ogenblik is alleen die stralende openheid er. Dus zo gaat het eigenlijk bij jullie allemaal.
Die andere methode, het is wel goed hoor om die er even naast te zetten. Dan zie je dus dat het op een harde manier gaat. Een hele zware confrontatie. Maar dat heeft ook z’n beperkingen. Natuurlijk gewoon, het gaat zoals het gaat, hier gaat het blijkbaar zo. En elders gaat het blijkbaar zo. Maar nogmaals het is wel even goed om te zien, van hé, de hele situatie ligt daar wel anders. Bijvoorbeeld, je ziet dan ook, dat dan maar heel af en toe eens een keer iemand, die geweldig geëngageerd is, en geweldig daarmee bezig is, ineens wel zo’n doorbraak zou kunnen krijgen. Maar dat is een hele enkeling. En dat is traditioneel ook zo. Dat het maar gaat om, zoals Nisargadatta Maharaj zei, één op de miljoen.
En dat heeft dus wel een beetje met de methode te maken. Want nogmaals, wanneer het echt een hele harde confrontatie is, dan krijg je dus dat het alleen maar gaat om iemand, die daar met hart en ziel, honderd procent al weet van “dit is het” en dit is mijn leraar. Dat houdt ook in die hele sterke tegenstelling tussen leraar en leerling, waarbij de leerling zich totaal onderwerpt aan de leraar, een heel ander situatie. Maar goed, dat eventjes om ook een beetje kijk op dit soort dingen te krijgen, vooral ook weer kijk te krijgen op datgene dat bij jezelf aan de hand is. Ook hier en ook in relatie met mij. Dat het een steeds meer ontdekken is van datgene wat nou eigenlijk in je eigen situatie aan de hand is. En dat op alle mogelijke manieren, steeds opnieuw vanuit een ander standpunt steeds opnieuw met wat oefeningen, aanwijzingen met woorden. Dat je steeds meer gaat herkennen, oh, ja, hé, dit is het. In het dagelijkse leven, moet je eens kijken hoeveel daar al niet non-duaal is. Geweldig veel. Maar je moet er wel op gewezen worden, want iedereen kijkt er overheen. Onder speciale omstandigheden van oefeningen, ja. Maar dan moeten wel eventjes die oefeningen gegeven worden, en even op gewezen worden, van hé let hier op, let daar op. En zo groeit dat.
In het algemeen blijft natuurlijk altijd hetzelfde proces centraal, dat het gaat om de werking van die openheid, zoals we dat besproken hebben op de Hoorneboeg. Het is die openheid, die vanzelf werkt, wanneer maar eventjes die spanning, die afsluiting een klein beetje minder wordt. Dan gaat het vanzelf. Wanneer iets van die openheid maar mag verschijnen, of soms op een harde manier zich indringt in het gewone leven. Maar wanneer dat maar niet weer afgesloten wordt en verdrongen wordt. Dan zie je dus dat het allemaal vanzelf verder gaat.
Het gaat dus om die openheid. En natuurlijk, daar heeft die leraar alles mee te maken. Maar het punt is dat het wel gaat om die zijnservaring van openheid in je eigen sfeer. Het is je eigen zijnservaring van openheid. En niks anders. En dat groeit vanzelf, dat groeit vanzelf.
Als eenmaal die openheid en klein beetje ervaren wordt. En het is aanstekelijk. Want het wordt herkend. En dan weer, ga kijken, ga kijken, zo zit het. Je kunt het zelf ervaren. Je ziet het zelf. En dat ontwikkeld zich. En dan komt er een grotere eenheid en de vormen, die verdwijnen in hun hardheid. De vormen verdwijnen, er is steeds meer die open zijnservaring van het ene grote, waarin alles één is.
Gedachten verschijnen niet in mij, want ik ben ook maar een gedachte, maar in de helderheid, waarin alles plaatsvindt. In het al. Tot nu toe dacht ik dat gedachten spontaan voorbij kwamen in mij. Maar zelfs dat is niet waar. De gedachte komt op. Ik kom op. Tegelijkertijd. In het totale Bewustzijn.
Maart
1
Wees je bewust van het vertouwen dat je al hebt. In de stoel, in de mensen bij je, in de kat.
Hier en nu. In dat vertrouwen zit oneindigheid.
Maart
2
Ontspanning betekent verruiming. Beperktheid betekent spanning.
Maart
3
Advaita is oneindige eenvoud.
Maart
4
Er blijken geen grenzen te zijn, geen scheidingen. Dus geen conflicten. En als er geen conflicten zijn, is er geen lijden..
Maart
5/6
Blijf helder. Eerst op lichaamsniveau, dan gevoelsmatig. Lichamelijk wordt alles ijler. Steeds meer een sfeer van lichamelijk Zelf zijn, en zo verder.
Maart
7
'Ik ben' is vrij en is oneindig.
Geen scheiding, geen conflicten.
Maart
8
Het begin van de schepping is 'ik ben'. Toewijding en overgave aan 'ik ben' is nodig. Een continue meditatie.
Maart
9
De meeste mensen weten het wel maar missen de toewijding.
Maart
10
Elk begin van een afleiding moet een waarschuwing betekenen om terug te keren naar het centrum van de meditatie. Zo wordt de meditatie continu en dan zal je zien waar dat naar toe gaat..
Maart
11
Loslaten dat is ontspannen. Hoe ver gaat die ontspanning?
Maart
12/13
In elke uitademing laat je je ontspannen. De uitademing loopt uit in de leegte.
Maart
14
Loslaten, dat is ontspannen. Hoe ver gaat die?
Maart
15
Je kan in de leegte
aanwezig zijn.
Maart
16
Wanneer de conflicten opgelost willen worden, moet de dualiteit verdwijnen.
Maart
17
Conflicten zijn allen op te
lossen in non-dualiteit.
Maart
18
In hoeverre vind je de Advaita benadering zo belangrijk dat het prioriteit krijgt? Boven andere ik belangen? Er zijn er maar enkelen.
Maart
19/20
Wees helder over je eigen situatie en je eigen motieven als je anderen wilt helpen. Als dat niet zo is moet je eens kijken hoe dat helpen de verkeerde richting uitgaat. Er moet geen 'ik wil' bij zijn.
Maart
21
Je kunt de omstandigheden nooit de schuld geven want het is echt een zaak van jezelf.
Maart
22
De grenzen van de dood
zijn niet absoluut.
Maart
23
Je kunt je bewust worden van de sfeer waar geen scheiding zijn. Daar is geen tijd waar je aan onderworpen bent. Dat is te herkennen.
Maart
24
Er is geen scheiding tussen jou en de anderen.
Er is non-dualiteit.
Maart
25
In het Zelf is geen tijd.
Maart
26/27
Je kunt je bewust worden van het zijn.
Maart
28
Als je meegaat in de wereld van scheidingen, kom je in de wereld van leed.
Maart
29
Op het niveau van ik gaat absolute vrijheid ten koste van anderen.
Maart
30
Als er een notie is van absolute vrijheid
is dat authentiek.
Maart
31
Het ik-Zelf sterft niet, alleen op het niveau van het ik gebeurt dat.
We gaan op zoek omdat we niet anders kunnen. Het heeft geen zin om niet op zoek te gaan. Kan je iets doen? Alleen als je het kan ...
De belangrijkste vraag is 'wie ben ik?' Of 'hoe zit het met mezelf'? Maar niet als mantra of psychologisch zelfonderzoek. Meer de aandacht gericht houden op binnen, kijken. Zijn in plaats van worden, accepteren in plaats van vechten. Zien dat ik er niet toe doe. Dan wordt alles lichter. Het ver-licht. Verlicht worden kan niet, verlicht zijn wel.
Je verkoudheid verdragen is waarlijk een spirituele oefening. Maar er is een besef van de tijdelijkheid. Alles gaat voorbij. Continuïteit is een illusie. De zon gaat onder en de zon gaat op.
Hoe een zoeker een verlichte van een niet verlichte moet onderscheiden ... maakt niet uit.
Maar wat een verlichte? Een gerealiseerde eigenlijk?
Alles bestaat immers in de Ene stralende werkelijkheid
Alle tijd, het hele universum, bestaat binnen Dat
Er is maar een Werkelijkheid.
Zolang er een zelf is, bestaat er dualiteit, ik en jij, jij en de wereld
maar wezenlijk bestaat er geen dualiteit.
Er is enkel een Onnoembare Realiteit, voorbij gedachten en woorden, voorbij gevoelens, voorbij fysieke en astrale waarnemingen
Dat ben jij!
Maar enkel door identificatie met het onware zelf,
ervaar je dat niet bewust.
je gaat van golf naar golf, zonder het onderliggende bewust te worden, de hele oceaan.
Er zijn twee wegen tot Zelfrealisatie.
Richten op het Eeuwige, die altijd en overal is.
In dat licht moet al het tijdelijke naar boven komen, en dus ook
jouw meest wezenlijke identificatie van 'ik,ik'
In het aanzicht van het grenzeloze is het 'ik' de laatste druppel die oplost zodat het grenzeloze verdwijnt en enkel de werkelijkheid is.
Zolang we nog ideeen hebben en beelden over de werkelijkheid, kan zij niet volledig aan ons verschijnen.
En als zij dan verschijnt, komen we volledig naakt te staan in ons wezen, en in die eindeloze openheid, weet de druppel geen raad, zij wordt geleegd van zichzelf, en eindeloos vervuld.
Maar de andere weg
is naar binnen toe, zij gaat meteen naar de wortels van ons illusionaire zelf 'ik-ik'
Door de vraag: wie ben ik?
niet als een mantra, noch als een mentale herhaling, noch als een vraag om een conclusie uit te trekken
komt men bij het gevoel van 'ik-ik'
en het is de kunst om bij dat gevoel te blijven van 'ik-ik'
let wel, het is geen gevoel die je kunt beschouwen, want je bent het zelf namelijk
alles wat voor te stellen is, is een sluier, die je afhoudt van ware realisatie
als je in slaap valt, moet je de oefening gewoon blijven doen als je weer wakker wordt, eindeloos dag in dag uit
je gedachten hoeven niet weg, maar door de gerichtheid op 'ik-ik' verdwijnen uiteindelijk alle gedachten
telkens weer je aandacht gericht houden bij 'ik-ik'
het kan ook zijn dat je in een hele prettige ervaring komt, leeg, fijn, gedachteloos, openend, en sommige mogen hieruit concluderen dat dit het is wat men zoekt, maar dat is een valkuil
blijf doorgaan met de vraag: wie ben ik?
wie heeft deze ervaring
er opent zich iets in de diepten, iets eindeloos krachtig dat door alles heen breekt, grenzeloos, grenzeloos, grenzeloos, slijtend door al je voegen
maar ga door ga door
wie ben ik?
het enige dat je kunt doen, zover reikt je inspanning, is dat je bij 'ik-ik' blijft, wezenlijk, de rest doet het bestaan
de eindeloze ongrond is zelfs niet het einde van de reis
maar dan wanneer in de vloed van eindeloosheid
elk besef van zelf verdwenen is, dat is het einde
het is belangrijk voor wie wezenlijk vooruitgang wil maken op het pad
niet te lantefanteren en voorbarige conclusies te trekken
de vraag 'wie ben ik? is een wezenlijke poort naar het Al
wanneer men bij ik-ik blijft opent die poort
eindeloze genade
zal je dan ten deel vallen
en vrede en gelukzaligheid stromen vanzelf
<3
Stilte ben ik
zonder vorm,
zonder tijd,
zonder conditie,
voorafgaand aan dit alles.
Stilte ben ik
elke vorm,
de voortgang van de tijd,
het innerlijk van de condities,
de oorsprong en ware aard van dit alles.
Stilte ben ik,
vrij en
alles, iedereen.
En dat: zonder woorden.
En dat: geldend voor iedereen.
*
Tekst - over begrijpen en zijn
Uit een gesprek met Douwe Tiemersma, 26 september 2010, Retraitedag Advaita Centrum Gouda.
Uitgaande van het gewone leven heeft het zelfzijn een grote diepte. Alle niveaus waar we het over gehad hebben, spelen een rol in het alledaagse leven. Mensen zijn zich echter van veel van die niveaus niet bewust en daarom definiëren ze hun leven, hun bestaan en de wereld op een beperkte en platte wijze. Maar natuurlijk zijn al die niveaus altijd aanwezig. Je bent daarin altijd al jezelf. En dat zelf is ook altijd al de oorsprong van alles.
Bekijk dit maar eens op het punt van het begrijpen. Als je in het alledaagse leven zegt ‘ik heb iets begrepen’, wat bedoel je dan? Dat betekent niet alleen dat je informatie hebt verwerkt, maar vooral dat je een zijnsbegrip hebt verworven van iets. Begrijpen is je iets "eigen" maken. Je ervaart dat iets van buiten komt, dat word je dan ”eigen” en dan zeg je ‘ik heb het begrepen’.
Begrijpen heeft dus te maken met je eigen zelfzijn en dat is niet op het niveau van de woorden. Begrijpen is een duidelijk zien en inzien, maar het is niet een inzien als een getuige die iets op afstand ziet. Nee, het is een hogere vorm van direct inzicht waarin jezelf betrokken bent, het gaat altijd om zelfkennis. In de eigen sfeer gaan de zaken ophelderen. Wanneer dat de Essentie betreft is dat zijnsinzicht meteen de realisatie.
Meestal vindt het begrijpen op een lager niveau plaats en heeft dan te maken met een beperkte zijnssfeer waarin je een bepaald stuk kennis kunt inpassen. In je eigen zijnssfeer hoort het ene wat je hebt begrepen op dit niveau en het andere op een ander niveau. Als je werkelijk zo terugkeert in de sfeer van je zijnservaring, leer je duidelijker kijken en ga je de dingen herkennen en begrijpen vanuit een steeds grotere diepte.
Als het gaat om het niveau van het uiteindelijke begrijpen, ja, dan zal dat bewust-zijn zo vervluchtigen wat betreft vormen en kwaliteiten, dat eigenlijk elk woord teveel is. Je kunt dan zelf niet eens meer zeggen dat het een begrijpen op zijnsniveau is. Het bewustzijn en het zijn komen samen en dan kun je helemaal niet meer zeggen ‘ik heb (me) iets gerealiseerd’. Nee, alles is opgelost. Zo'n woord als realisatie is al te veel, want met een woord komt meteen een wereld van denken: wie of wat realiseert zich nu iets?
Wat je kunt zeggen is dat bij de verlichting of bevrijding al die werelden en al die niveaus ineens doorzichtig worden in hun betrekkelijkheid. Ze zijn opgenomen in de grondeloze openheid en alle zwaarte en alle grenzen vallen weg.
Dat geldt ook voor je zelfzijn.
Douwe
***Uit een Advaitagesprek met Douwe Tiemersma, Schiermonnikoog 9 juni 2001, deel 6
Eerst komt dat Ene, en dan de verschijnselen
Goed, jij bent dus vrij. Wat zijn de consequenties?
Ik weet het niet
Nu, vernauwingen en beperkingen bestaan dus niet meer. Kun je dat heel duidelijk voor jezelf vaststellen?
Ja
Dan houd ik je eraan. Je bent vrij. Wat ga je nu doen?
Feest vieren, gewoon, leven.
Goed zo.
En wanneer dat feest ineens ophoudt. Wat dan?
Maar dat feest houdt niet op, als er vrijheid is.
Jawel hoor. Je ervaart vrijheid als levensfeest. Prachtig. Maar dat houdt eens op. Wat dan …?
[Ander] Je kan constateren dat je onprettige gevoelens hebt, zodat je misschien kunt zeggen dat je je daardoor ongelukkig voelt, maar dat is oppervlakkig omdat het bestaat in het licht van de vrede van het zelfzijn.
Wanneer die vrede van het Zelf-zijn er is, is er wel een openheid voor wat zich aandient, ook een gevoeligheid en mededogen voor het lijden dat er is, zolang zich allerlei dingen aandienen, zolang de wereld er nog is.
Als je het hebt over dat feestvieren, dat er niet altijd hoeft te zijn, denk ik aan dit soort dingen.
Het is maar net hoe je dat feestvieren definieert. Natuurlijk is het prachtig om feest te vieren, alleen waar gaat het werkelijk om? Wanneer er ananda in vrijheid is, ja, dan is dat een feest. Maar, dat is iets anders dan wanneer je zegt ‘ik ga enthousiast door met leven en er is vrijheid, dus ik ga het prettig maken en feest vieren’.
Ja, precies. Bijvoorbeeld de situatie dat je kan genieten van de natuur geeft een bepaald prettig gevoel dat je niet hebt als je in een gevangenis zit. Maar in beide situaties kun je wel de vrijheid ervaren.
Het echte vrij-zijn blijft als eerste staan. De omstandigheden hebben daarop geen invloed. Zolang het lichaam leeft blijft er de wereld van omstandigheden bestaan. Maar zij is niet meer beperkend. Eerst komt dat Ene, en dan de verschijnselen. Deze zijn erg betrekkelijk.
Is het dan geen vergissing om te stellen dat bij verlichting alles hetzelfde wordt in het Zelf?
Bij het leven horen verschijnselen, maar deze zijn opgenomen in het grote geheel en daarom betrekkelijk. Ze veranderen, komen op en verdwijnen weer. Wanneer je je daardoor niet laat obsederen en wanneer je je daar niet mee identificeert, blijft alles open en vrij. En dan blijft de grote vrede blijvend als eerste aanwezig. Dat is het.
Er kan wel pijn zijn.
Alles kan er zijn wat met het lichaam kan gebeuren.
Dan is er een meer geestelijke pijn.
Het is een waarnemen van pijn, net zo goed als er een waarnemen is met behulp van de ogen.
Ja
Zolang de zintuigen er zijn, werken zij.
Er is dus geen identificatie mee.
Daar hebben we het steeds over. Je loopt en je loopt niet. Je ziet en je ziet niet specifiek vanuit een standpunt achter de ogen. Je praat en je praat niet. We drinken zo een kopje thee en we drinken geen kopje thee. Zullen we dat maar doen?
