Vaak wordt er in de advaita eenzijdig de nadruk gelegd op de inzichtmeditatie. De methode van de Jani. En wordt daardoor gezien als een beetje koud en kil in vergelijking met bijvoorbeeld het Boeddhisme. Maar hoe kan inzicht in het onbenoembare, in God en het Leven zelf, niet tot Liefde leiden? En net als in het boeddhisme een weg willen zijn (zonder weg) tot een uitweg uit het lijden?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten