Some people like quotes, some people dislike them. Why? Think about it. And enjoy.
Have a nice day.
Beste Hans,
Het is pas door jouw vertaling van non-dualiteit in ‘geen onderscheid weten te maken’ dat ik begrijp wat ermee bedoeld wordt. Welk verschil zich ook aan je voordoet, uiteindelijk is het niet hard te maken.
Alle grenzen zijn kunstmatig. Er is alleen maar Bewustzijn! De Bron waarin alles verschijnt en verdwijnt! Het Ene! De Waarheid!
Dit was net het zetje dat ik nodig had om me definitief in het non-duale te vestigen. Daarvoor wil ik je hartelijk bedanken.
Beste Onno,
Advaita vedanta is Sanskriet voor niet-twee (a-dvaita), het einde (anta) van de wijsheid (veda). Ik heb dat voor mezelf vertaald in geen onderscheid weten te maken, een facet van niet-weten.
Geen onderscheid weten te maken is een persoonlijk ondervinding in een bepaalde situatie op een bepaald moment. Je weet iets eventjes niet. Of je het straks nog steeds niet weet, of nooit zult weten, of anderen het nu niet weten en nooit zullen weten, weet je ook niet.
Hier en nu geen onderscheid weten te maken betekent dus niet dat het onderscheid in kwestie niet hard is en nooit hard te maken zal zijn. Het betekent al helemaal niet dat geen enkel verschil ooit hard te maken is of dat alle grenzen kunstmatig zijn.
Je mag die conclusies inductief trekken uit je eigen ervaringen, maar inductie, redeneren van het bijzondere naar het algemene, is een slechte raadgever.
Zelfs als alle grenzen inderdaad kunstmatig zouden zijn, volgt daaruit niet dat alles één is. Er volgt niet uit dat er alleen maar Bewustzijn is. Er volgt niet uit dat Bewustzijn de bron is waarin alles verschijnt en verdwijnt. Er volgt niet uit dat er zo’n bron is. Dat zijn allemaal onberedeneerde gedachtesprongen.
Onno: Zo hou je weinig over.
Hans: Jij houdt alles over, ik niets. Voor jou is advaita vedanta een snelweg naar de Waarheid, voor mij is het een ijlweg uit de geest.
Onno: Hoe werkt dat dan?
Hans: Iedere keer dat je gedachten met je aan de haal gaan, sla je met je vuist op tafel en roep je met stemverheffing: ‘ADVAITA VEDANTA NOG AAN TOE!’
Onno: ‘NIET-TWEE, HET EINDE VAN DE WIJSHEID!’
Hans: Zo snoer je de mind de mond.

door Hans van Dam
Alle land niemandsland.
Advaita vedanta gaat over onderscheidingen, dualiteiten, tegenstellingen, verschillen, ongelijkheden, afbakeningen, indelingen, klassen, grenzen, hokjes, heilige huisjes.
Ervan uitgaand dat alles één is, moet ieder onderscheid wel een illusie zijn. Waanzin, zou je zeggen, domme spiripraat, maar zo vergezocht is dat idee nu ook weer niet.
Op het eerste gezicht lijkt alles duidelijk van elkaar gescheiden, bij nader inzien niets. Wie zichzelf zoekt vindt de ander en omgekeerd. Wie het subject zoekt vindt het object en omgekeerd. Wie alles van alle kanten bekijkt, vindt niets dan tegenspraken, overgangen en dubbelzinnigheden.
Alles ontstaat en bestaat afhankelijk van al het andere, zeggen ze in het boeddhisme. Alles is leeg, heet het daar: niets heeft een eigen wezen, ziel of essentie.
Alles is een illusie, zeggen ze in het non-dualisme. Maya, heet het daar. Niets is echt, de wereld is een droom.
Hoe langer je nadenkt over de verschillen tussen de dingen onderling, tussen de wezens onderling en tussen de dingen en de wezens, hoe meer overgangsvormen je vindt, hoe onduidelijker de grenzen blijken te zijn.
Uiteindelijk hou je alleen tussenvormen en grensgebieden over. Dan weet je geen onderscheid meer te maken, niet echt. Dan kun je nooit meer heilig geloven in de onderscheidingen die evengoed in je blijven opkomen. Dan is elk gebied overgangsgebied en alle land niemandsland.
Welkom in Advaita.

door de redactie Reageer
Een Hindoestaanse arts in Queens was geschokt toen ze een brief kreeg van het bestuur van haar flatgebouw waarin haar Diwali-decoratie ‘aanstootgevend’ werd genoemd en geëist werd dat ze die zou weghalen. De decoratie beeldde ‘’Happy Diwali’ uit en er stond een hakenkruis op’, zegt de arts die het hindoefeest van het licht vierde.
Het gelijkzijdige kruis met de benen in een rechte hoek is een duizenden jaren oud heilig symbool in het hindoeïsme, boeddhisme en jainisme dat staat voor vrede en geluk. Inheemse volkeren wereldwijd gebruikten het op vergelijkbare wijze. Maar in het Westen wordt dit symbool vaak gelijkgesteld met het hakenkruis van Adolf Hitler – een symbool van haat dat het trauma van de Holocaust en de verschrikkingen van nazi-Duitsland oproept. Witte supremacisten, neonazigroepen en vandalen zijn Hitlers symbool blijven gebruiken om angst en haat te zaaien.
In het afgelopen decennium, toen de Aziatische diaspora in Noord-Amerika groeide, werd de roep om het hakenkruis als heilig symbool terug te vorderen luider. Deze minderheidsgeloofsgemeenschappen krijgen gezelschap van Indianen wier voorouders het hakenkruis gebruikten bij genezingsrituelen.
Overlevenden van de Holocaust kunnen opnieuw getraumatiseerd worden door het symbool dat staat voor ‘een concept dat stond voor de vernietiging van een heel volk’ en de verschrikkingen die zij hebben meegemaakt. Het symbool zelf dateert uit de prehistorie. Het woord ‘swastika’ heeft Sanskriet wortels en betekent ‘het teken van welzijn’. Het werd gebruikt in hindoeïstische gebeden, in het embleem van de Jains gekerfd, markeerde boeddhistische tempellocaties en vertegenwoordigde de vier elementen voor Zoroastriërs. Het symbool is tegenwoordig alomtegenwoordig in India. Het is ook gevonden in de Romeinse catacomben en op verschillende plaatsen in Griekenland, Iran, Ethiopië, Spanje en Oekraïne.
Het symbool werd tijdens de 19e eeuwse opgravingen in de oude stad Troje nieuw leven ingeblazen door een Duitse archeoloog, die het in verband bracht met de Arische cultuur. Historici geloven dat dit het aantrekkelijk maakte voor de Nazi Partij, die het in 1920 overnam.
In Noord-Amerika, in het begin van de 20e eeuw, vonden hakenkruizen hun weg naar architectonische elementen, militaire insignes en teamlogo’s. Coca-Cola gaf een hakenkruis-hanger uit. De padvinders kenden tot 1940 badges met het symbool toe.
De Coalition of Hindus of North America is een van de religieuze groeperingen die zich inspannen om het oorspronkelijke hakenkruis te onderscheiden van het door de nazi’s gebruikte hakenkruis. Zij steunden een nieuwe Californische wet die het in het openbaar tonen ervan strafbaar stelt, met een uitzondering voor het heilige hakenkruis.