Jeff Foster: Ik moet iets bekennen.
Jarenlang stond ik op podia tijdens spirituele conferenties en retraites en sprak ik over aanwezigheid, bewustzijn en de vreugde van spiritueel ontwaken. Ik reisde de wereld rond als de ‘non-duale leraar’. Degene met de inspirerende taal. Degene met de ‘antwoorden’. (Tenminste, in de ogen van sommigen!)
Toen brak het leven me. In zijn vreemde en meedogenloze mededogen bracht het me op mijn knieën. Ik werd ziek. Zieker dan ik ooit was geweest. Zieker dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik werd verpletterd door de ziekte van Lyme. Vernederd op een manier die ik me nooit had kunnen voorstellen. Er waren momenten dat ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen lopen, laat staan lesgeven. Dag na dag concentreerde ik me alleen op overleven. Op genezen. Op het zetten van de ene voet voor de andere. Ik weet dat velen van jullie zich hierin kunnen herkennen. Gelukkig vond ik uiteindelijk de juiste diagnose en behandeling. Ik ben alle engelen die mij terzijde stonden en mij hielpen te overleven en te genezen eeuwig dankbaar.
Toen gebeurde er nog iets anders. Ik werd helemaal verliefd. Ik trouwde. Ik werd een toegewijde echtgenoot en vervolgens vader. Het gezinsleven werd mijn absolute prioriteit. Er zijn voor mijn vrouw en dochter. Afwassen. Rekeningen betalen. Luiers verschonen. Slapeloze nachten. Tranen. Gelach. Elke dag leren hoe ik een betere vader en partner kan zijn. Verrast en nederig, uitgedaagd en vernieuwd, keer op keer. Gewone, niet aflatende verantwoordelijkheid. De diepste vreugde van mijn leven vond ik niet op een podium. Niet in een prachtig geschreven paragraaf over bewustwording. Niet in een podcast of een retraite. Niet in de goedkeuring van anderen. Niet in een of andere briljante spirituele realisatie. Niet in ‘transcendentie’ zelf.
Het was hier. Precies hier. In de keuken. In de rommel. In de intense toewijding aan het gezinsleven. De ‘spirituele leraar’ in mij stierf. Godzijdank. En wat in zijn plaats is geboren, is iets dat veel meer met beide benen op de grond staat en veel menselijker is. Wat ik in het verleden onderwees was niet vals. Het was gewoon onvolledig, omdat het nog niet volledig door vuur was getest. Alles wat ik toen zei en schreef was oprecht. Het was de beste waarheid die ik op dat moment kon uitdrukken. Ik leef nu diep geworteld in een spiritualiteit die niet ontsnapt aan het lichaam. Die woede, verdriet, verwarring en twijfel niet ontkent. Die niet pretendeert boven behoefte, boven liefde, boven gehechtheid, boven menselijkheid en boven verantwoordelijkheid te staan. Ik sta niet boven het leven. Ik ben IN het leven. Volledig erin. Ik geef er niet meer om spiritueel of speciaal te zijn. Ik wil niet langer de wijze zijn. Ik ben liever, een miljoen keer liever, een echtgenoot die er is. Een vader die zijn dochter beschermt en ondersteunt. Een man die aanwezig blijft wanneer het ongemakkelijk is. Het gewone leven is geen afleiding van het ontwaken. Het is de smeltkroes die het smeedt. Het is de vrucht ervan. Het alfa en omega ervan.
Ja, ik ben door een hel gegaan om hier te komen. Ik verloor de laatste restjes van mijn spirituele persona. Ik verloor de zekerheid. Ik verloor mijn imago. Ik verloor elke interesse om gelijk te hebben. Of bewonderd te worden. Of überhaupt een ‘leraar’ te zijn. Die hele identiteit verdween. Wat overblijft is eenvoudiger, vreemder, sterker en vreugdevoller dan alles wat ik ooit heb gekend. Ik buig voor dit gewone leven. Ik buig voor de buitengewone transcendente modder ervan. Voor de heiligheid en de godslastering van dit alles. Voor de wilde, hilarische en schandalige tederheid van het volledig mens zijn. Ik buig elke heilige dag voor de liefde die me openbrak en me opnieuw vormde. Nu kan ik eindelijk echt ‘onderwijzen’. Juist omdat ik dat niet meer hoef.
[Foto van mij genomen door onze dochter!❤️]
Geen opmerkingen:
Een reactie posten